Τα όπλα σας τα μυστικά
τα έχω πακετάρει
όποιος θα δώσει προσφορά
καλύτερη θα πάρει

Οι εντολές σαν πέλεκυς
θα πέσουν στο κεφάλι
κι άμα δεν υπακούσουμε
καινούριο καρναβάλι

Υποταγή στο σύστημα
βαθιά οι υποταγμένοι
και η ποδιά μαγειρικής
μονίμως λιγδωμένη

Με αυτά και τούτα η ζωή
μας παίρνει στο κατόπι
και χάνεται απ’ τα χέρια μας
και η μπάλα και το τόπι

Με τεντωμένο το λαιμό
πάντα κυκλοφορούμε
αφού κανείς δεν θα μας πει
να πάμε να πνιγούμε..

Μικρό παιδί σαν ήμουνα
και πήγαινα σχολείο
τα βασικά μου μάθανε
για π@ος και αι@οίο
μην μείνω απληροφόρητος
και δεν θα προχωρήσω
την αλλαγή του φύλου μου
όταν αποφασίσω
Ο βούρδουλας στο παρελθόν
έκανε την δουλειά του
ίσως και τώρα χρήσιμος
να ναι στα αφεντικά του
που απ’ το βάθος της βουλής
(να τους κοπεί το χέρι)
στήνουν στην αθωότητα
την παιδική, καρτέρι..

Εσύ η θάλασσα εγώ το κύμα
εσύ ο θόρυβος εγώ η σιωπή
μακριά μου να σαι είναι το κρίμα
αυτό το στόμα θέλει φιλί

Ψυχή λουλούδι είναι η ματιά μας
και στον ορίζοντα λευκά πουλιά
εετούν ελεύθερα στα όνειρά μας
γέλια ακούγονται από παιδιά

Αν μείνεις γίνομαι ο βασιλιάς σου
και το τιμόνι μας είναι κοινό
αν φύγεις πίσω σου θα μια σκιά σου
κάθε σου βήμα να ακολουθώ

Πως γαληνεύεις της ψυχής τους φόβους και τα πάθη
μυστήριο άλυτο που κανείς, ποτέ του, δεν θα μάθει

έχεις κλειστά τα μάτια σου και εγώ σου τα φυλάω
είναι η αγάπη μου πλατιά μέσα τους δεν χωράω

κι έτσι όπως στάζει το κερί πάνω στο όνομά μου
στο σύμπαν λέω ευχαριστώ που μπήκες στην καρδιά μου

Μετά ο ήλιος χάνεται μέσα στα σύννεφά σου
με διώχνει ο ίδιος άνεμος που με ‘ φερε κοντά σου

κι έτσι όπως στάζει το κερί πάνω στο όνομά μου
στο σύμπαν λέω ευχαριστώ που μπήκες στην καρδιά μου

Όσα ποτέ φαντάστηκα για αγάπη όταν σκεφτόμουν
ήταν το φως στα μάτια σου που είχα οδηγό μου

όλο τον κόσμο όριζα, στον κόσμο σου που ζούσα
και για τους δυο την δύναμη είχα και συγχωρούσα

Κοίτα να δεις
μπροστά ξημερώνει
κοίτα ψηλά
δεν είσαι μόνη

Όσο ποτέ δεν πόνεσα βοήθεια σαν ζητούσα
ήταν η νύχτα που φυγες και εγώ εκλιπαρούσα

μια καληνύχτα να μου πεις μες το βαρύ σκοτάδι
για να γιατρέψει την πληγή στο ψεύτικο σου χάδι

΄Οποια πέτρα κι αν σηκώσεις
από κάτω θα με βρεις
η ταυτότητά μου γράφει
είμαι ο κύριος κανείς

Ανενόχλητος βολτάρω
τρώω τις κατραπακιές
και σου φέρνω αναγούλες
να ξερνάει ο καμπινές

Εδώ γλεντούν τα σκύβαλα
και τον χορό τους σέρνουν
εσύ στο κατωσέντονο
και συμφορές σε δέρνουν

Τι να μας πουν τα πέτρινα
τα παγωμένα χρόνια
που ψάχνεις για να θυμηθείς
που πήγανε τα αηδόνια..

΄Ολα σας τα προβλήματα
στο τέλος θα τα λύσω
σαν ένα γόρδιο δεσμό
θα τα ξεκαθαρίσω

Εσείς με επιλέξατε
και χίλιες δυο κακίες
ουδέποτε μην ακουστούν
σε διαμαρτυρίες

Πως είμαι γόνος άριστων
θέλω να σας θυμίσω
το δεξιό μου δάχτυλο
πάλι θα σας κουνήσω

Μπορεί να είναι αμφίβολο
το τι καταλαβαίνω
(για τα κορδόνια παπουτσιών
μονάχα για να δένω)

μας εσείς το επιχείρημα
αυτό να λησμονείτε
όταν μες την οθόνη σας
θα βγω για να με δείτε

΄Εχω κρυφά χαρίσματα
που όποιος τα γνωρίσει
σε άλλη κλίμακα αξιών
θα με καταχωρίσει

΄Εκανα τις προσπάθειες
ψηλά για να σας πάω
μένει ο απολογισμός
το τι ξύλο θα φάω

(Κρατήστε το σημείωση ότι και οι πυροσβέστες,
μες στον κουβά πως θα πνιγούν, σαν σύκα στους
ασβέστες και αυτό είναι μια αποτροπή για όσους
τρομοκράτες, θα φτιάξουνε εκρηκτικά για να μας
κάνουν στάχτες)

Βεγγαλικά στο στήθος σου
στα λόγια στο κορμί σου
κι ο πόθος μου είναι νωπός
να βρίσκομαι μαζί σου

Να λούζομαι στην προσμονή
σαν άστρο μες την νύχτα
και να κοιμάμαι μόλις πεις
μωρό μου καληνύχτα

Τα χρόνια μας ακίνητα
με αγάπη κεντημένα
γεννήθηκα για σένα νε
γεννήθηκες για μένα

Και σαν το κύμα που χτυπά
τα δάκτυλα να φύγει
των κτύπων δρόμο η καρδιά
διάπλατα ανοίγει

Νοιώσε με που γεννήθηκα
στα βήματά σου πάνω
όσο υπάρχεις κι όσο ζεις
δεν θέλω να πεθάνω

Ηφαίστειο είμαι που ξεσπάει
και μέσα σου θα εκραγεί
θα κάψει όλη την ψευτιά σου
κι ύστερα αντίο θα σου πει

Πίσω απ’ το δάκτυλο η κορνίζα
που λες πως πια δεν την θυμίζω
σου δίνω ότι σου ανήκε
μόνο να φύγεις σε ξορκίζω

στην λάβα μέσα κι οι δυο μας
να λιώσουμε είναι γραφτό
ήταν αγάπης συμφωνία
και προδομένη από καιρό

Στο χρονοντούλαπο να μπει
αυτή η συμφωνία
πριν χρόνια την ξορκίζαμε
τώρα είναι λατρεία

Βρε πως αλλάζουν οι καιροί
άραγε ποιος θυμάται
σαν της κατσίκας η τροφή
όλο αναμασάται

Εξορκισμοί δεν γίνονται
για να μας κατευνάσουν
ηλεκτροσόκ σε χείριστο
σημείο θα μας φτάσουν

Ρημάδα η αποδοχή
του ΄Ελληνα τεντώνει
φτάνει στο απροχώρητο
όμως δεν τελειώνει

Στην κεφαλή μας κέρματα
και ώριμες ντομάτες
παρούσες και μελλοντικές
αιώνιες απάτες