Παιδάκι μου να σε χαρώ
μαργαριτάρι μες την χούφτα
που ζω σε σένα το χρωστώ
έχεις καρδιά για όλα τα γούστα..

Εσύ με κράτησες ορθή
τον χρόνο πίσω θα γυρίσω
όπου δεν ήμουνα σωστή
όλα τα λάθη μου να σβήσω

Παιδάκι μου έργο ζωής
η προσευχή στην εκκλησία
ότι ζητήσεις θα μια εκεί
σε κάθε θέλω σου θυσία

Από το φόρουμ των Α-Δελφών
μια είδηση σας στέλνω
τα σιχαρίκια άφιξης μες την βαλίτσα
φέρνω
με έκοψε η πείνα μακριά απ την
πρωθυπουργία
καλός ο Κούλης όμως δεν
είναι καμιά αγία (κομμένη η μακακία)

Όσο μπορούσα έκατσα μακριά απ το
τραπέζι
άρχισε το στομάχι μου ταμπούρλο να μου
παίζει
η Αμερική πέφτει μακριά ταξίδι για να
πάω
τσίτα με την μπανάνα της τρελά
χοροπηδάω

Ξεχάστε δημοψήφισμα, ποτέ δεν έχει
γίνει
για των Πρεσπών το γεγονός , πάρτε μια
ασπιρίνη
πλύθηκα, ήρθε η κάθαρση στο μέσα και στο
έξω
τους δαίμονες της δεξιάς, με αγιασμό θα
βρέξω
ό σες αρλούμπες έλεγα, του Σύριζα δοξάρι,
τις ξέχασα
γιατί εγώ είμαι άξιο παλληκάρι
και όσα υπονοούμενα για χούντα θα
γραφούνε
πείτε σε όσους τα γράφουνε να πάνε να
ξυστούνε…

Τα γουρλωμένα μάτια μου ρολόγια που κουρδίζονται
κι όσοι κοιτούν το βλέμμα μου στα γέλια ξεκαρδίζονται
είμαι ένα σύμβολο κακού που όποιος βρεθεί κοντά του
κραυγή θα βγάλει φοβερή θα πάει απ΄την καρδιά του

Πολύ δεν θέλει το κακό , όπως η κατσαρίδα
να μπει μέσα στο σπίτι μας και να χαθεί η ελπίδα
απεντομώσεις ύστερα και η σκούπα να χτυπάει
μέχρι να δεις το σίχαμα πόδια να μην κουνάει

Σας έβαλα γεννήτριες, μόνες τους δεν φυτρώσαν
τα δάση τα κατέκαψα, φωτιές τα απανθρακώσαν
μαρτυρικός ο «θάνατος» εις των Τεμπών τα μέρη
καλή η εξομολόγηση μα έλεος δεν θα φέρει

Να ζούμε μες την φυλακή οι καλοταϊσμένοι
ασύμφορο για τον λαό, κάλιο παραχωμένοι
μα ποιος θα κάνει την αρχή κανένας δεν χορεύει
γι αυτό η μαϊμού τον πισινό του λιονταριού «βατεύει» ..

Λαμόγια εδώ, λαμόγια εκεί
λαμόγια παραπέρα,
απ την φιλευσπλαχνία μας
έχουνε πάρει αέρα

Και μπαίνει το ερώτημα
τίμιοι «ρεμπεσκέδες»
εμείς τρώμε κουτόχορτο
και εσείς τρώτε κεφτέδες;
ειδοποιός διαφορά
ανθρώπων και γαϊδάρων

ιδεατός ο κόσμος μας
στο πέλαγος των φάρων
Μα εγώ έχω μέτωπο ψηλά
στα μάτια σου κοιτάζω
και ότι υπάρχει μέσα σου
σαν σάτυρος χλευάζω

Εσύ ο λαός ο αρακάς και εγώ η αγκινάρα
για χρόνια παίζουμε μαζί την μακριά γαϊδάρα
ρόλοι φθηνοί και σκοτεινοί μπαίνουνε στο πετσί μας
μερίδες δυσανάλογες έχουμε στο φαί μας

Θέλω να είστε κόσμιοι συνθήματα μην λέτε
κι όταν τον Τούρκο σκέφτεστε συνέχεια να κλαίτε
το αίσθημα υποταγής να σας διακατέχει
το έργο ακατάλληλο για όποιον δεν αντέχει

Μιάσματα αν μοιάζουμε και μας χαρακτηρίζει
μια δυσοσμία έντονη ψοφίμι που θυμίζει
απ το τιμόνι φεύγοντας της ακυβερνησίας
θα πάρετε το μήνυμα μια φαύλης εξουσίας

Κι όσα υποκατάστατα θα μ’ αντικαταστήσουν
τι νοιώθατε για μένα νε ποτέ δεν θα ρωτήσουν
τους συνοδεύει και αυτούς του έθνους η κατάρα
καμένος και ο αρακάς, μαύρη και η αγκινάρα