΄Ισως ο δρόμος της πορείας μας
δεν ήταν ο ενδεδειγμένος
όμως το πόρισμα είναι σίγουρο
πως φταίει μόνο ο χαμένος

αν ήμουν στην θέση σου
εγώ θα αγαπούσα
κι η μόνη εξήγηση
γιατί θα μπορούσα

το δίκιο αρνήθηκες
γιατί δεν σε νοιάζει
κι αν κλείδωσες μάτια μου
η πόρτα σου μπάζει

επίθεση άμυνας
αν τώρα μου κάνεις
να ξέρεις πως δέχτηκες
αυτά που χλευάζεις

η λεκτική σου απαξίωση
ξανά στο χώμα με γυρίζει
αρκεί εσύ να είσαι σίγουρος
εάν και πόσο μου αξίζει

Αιχμάλωτη στην σκέψη σου
να αποδεχθώ αρνούμαι
πως είσαι εσύ στον ουρανό
και εγώ να προσποιούμαι

αφού ήσουν μέσα μου βαθιά
τρόπο βρήκες να φύγεις
καρδούλα μου μην φοβηθείς
στην ερημιά με πνίγεις

μόνους μας άφησες ξανά
μες την σκουπιδοχώρα
να βρέχονται τα μάτια μας
σαν τα πουλιά στην μπόρα

για χρόνια ήμουνα τυφλή
οι δρόμοι μας δεν σμίξαν
και οι δολοφόνοι χείμαρροι
ήρθανε και σε πνίξαν

Του αγέρα γίνε κίνηση
και έλα να σ’αγκαλιάσω
σφιχτά να μην μου πικραθείς
στην νύχτα μη σε χάσω

μονάχα εσένα μάτια μου
θρηνούν τα σωθικά μου
γιατί ήσουνα αυτόφωτος
και σε ήθελα κοντά μου

λόγια βουβά ξανά θα πω
σαν λύκος θα ουρλιάξω
σε κυνηγώ σαν όνειρο
που το πρωί θα χάσω

΄Ησουν ένας από μας
γλυκός επαίτης της αγάπης
τρυφερός και απορημένος
αυτόν τον κόσμο δεν κατάλαβες ποτέ..
Βρώμικα δίχτυα σε μπερδέψαν με ταψάρια τους
μαύρα κατάμαυρα σαν την ψυχή τους.
Ψυχούλα όμορφη μες την δροσιά της νιότης της αιώνιας
Ζεστός σαν όνειρο μιας νύχτας μαγεμένης
Είσαι ο Γιώργος μας, ένα λουλούδι της καρδιάς και της ελπίδας
η καλοσύνη της διάφανης αγάπης!

Υποβαθμίζεις άδικα τον χώρο της ζωής μου
χωρίς συναίνεση ζητάς να «κοιμηθείς» μαζί μου
και εγώ που είμαι από πηλό παίρνω τα σχήματά σου
γίνομαι μες τα χέρια σου προτεραιότητά σου

Είσαι στο απυρόβλητο πώς να σε τιμωρήσω
ξεχείλισε το σάλιο μου και θέλω να σε φτύσω
τρέμω από κατάνυξη στα άθλιά σου λόγια
Και νοιώθω υποχρέωση σε δόλια ευχολόγια

΄Ετσι απερίγραπτα που ζω θυσία στις βολές σου
αυξάνω τα εισοδήματα και τις συχνότητές σου
νοιώθω μία κατάνυξη και μία αηδία
ένα σαν γίνεσαι ξανά με αυτήν την εξουσία

Σημάδι στο δόξα πατρί είναι οι μετοχές σου
ώριμες για διάλογο δεν είναι οι προσταγές σου
και εγώ μες τις ορέξεις σου διαιτητής σφυρίζω
χωρίς εσένα από ζωή μες τον αγώνα σφύζω

Άδικα με ξεγέλασες να ρθω να σε ψηφίσω
μοιάζει πολύ πιο δόκιμο το να σε γιουχαΐσω
ο στόχος είναι ορατός θέλω να σε γκρεμίσω
αφού πως με θεώρησες βλάκα θα θεωρήσω..

Αυτός γιατί γυρνά ελεύθερος;
Πότε η τσιμπίδα θα τον πιάσει;
΄Όπως στα Τέμπη έτσι και εδώ
μια τριετία θα περάσει;
Ψυχές που πέρασαν την όχθη
χωρίς αυτές πώς να αντέξεις
Λουλούδι μου πώς να μυρίσεις
χέρι αποτρόπαιο σε έχει κόψει
Μια συμμορία κερδοσκόπων
την ύπαρξή μας καθορίζει
και την αυγή σαν ξημερώνει
οσμή απόκοσμη μυρίζει
Το ψάρι πια έχει μυρίσει
(καρδιά μου εσύ δεν είσαι μόνη)
μέχρι ο λαός να αποφασίσει
ποιος πρέπει ναναι στο τιμόνι..

(Στην χώρα αυτή όλα επιτρέπονται
και οι κακοποιοί δρουν ανενόχλητοι)
Εισαγγελέας κανείς;;;;

Πως δεν υπήρξα σπάταλος αυτό είναι δεδομένο
όμως τον δικηγόρο μου τον βλέπω κουμπωμένο
φοράει το σακάκι του μετά το ξεκουμπώνει
διώχνοντας απ’ το πέτο του την λάσπη και την σκόνη
(και κάνει το παγώνι)

Σε αυτήν την χώρα ειδικά το χρήμα έχει αξία
όλα τα βάζει σε σειρά και αν η συγκυρία
τώρα με αποκάλυψε, ας όψεται η κακία
που τις κατηγορίες μου κάνει ομοβροντία

Εσείς που είστε σπάταλοι πεθαίνετε στην ψάθα
εγώ είμαι ο ‘’ γραμμάριος’’ και όλο μιλώ σταράτα
προκαθορίζω το ποσό το θέλω μετρημένο
και φτύνοντας τα δάχτυλα χτίζω το πεπρωμένο

Εξουσία:
(Τραβάω τους απατεώνες σαν την καρφίτσα ο μαγνήτης
Λαέ κοίτα αλλού, εγώ κάνω βουντού..)

Λαός:
Τι ζούμε θεέ μου!!

Τα ψάρια όταν κολυμπούν
τους Τούρκους προτιμάνε
συνεκμετάλλευση ζητούν
έστω και αν δεν μιλάνε

Όποιος ψαρεύει κέρδισε
εύγευστα θα του βγούνε
στις γκρίζες ζώνες μας εμείς
τα χάλια μας κοιτούμε

Καλομελέτα και έρχονται
οι φίλος ‘’ ζεσταμένοι”
και εμείς στις υποκλίσεις μας
τυφλά υποταγμένοι

Τέτοια σπορά που βρέθηκε
απάτριδων ρωτάμε
όμως από τον καναπέ
διόλου δεν ξεκουνάμε

Αυτά τα μάτια τα γαλάζια
που πλημμυρίζαν από φως
ήτανε του ουρανού σημάδι
πως ήσουνα μοναδικός

Δεν ξέρω πώς να συνηθίσω
την απουσία σου Γιωργή
μοιάζει σαν ψέμα ειπωμένο
από τα χείλη του ληστή

Αυτή που πήρε τη ζωή σου
πρέπει στον τοίχο να στηθεί
κι ο χρόνος πίσω να γυρίσει
πριν φύγεις από την ζωή

Ανατριχιάζω στην φωνή
στα λόγια και τις λέξεις
πως πέταξες σαν το πουλί
χωρίς να το διαλέξεις

Αδύνατον δεν το χωρά
η δόλια λογική μου
και όπως θολώνει το μυαλό
Χάνεται η φωνή μου

Αστέρι μου που να σε βρω
πίσω για να σε φέρω
χωρίς εσένα, το κενό
θλίβομαι και υποφέρω

Μπορεί να μην βρεθήκαμε
μα σ’ έχω αγαπήσει
και στα γαλάζια μάτια σου
έχω μετακομίσει

Κακούργα δολοφόνησες
την ίδια την καρδιά μας
στους εφιάλτες να πνιγείς
και στα αναφιλητά μας

Το «θεσμικό το πλαίσιο»
τόλμησες να αλλάξεις
τους δολοφόνους του Μαζώ
για να τους απαλλάξεις

Σαν γαριασμένο σώβ@ακο
μες το λευκαντικό σου
που ζεις και δεν ξηλώθηκες
να κάνεις το σταυρό σου

Το ήξερα πως τίποτα
μέσα σε αυτήν την χώρα
το δίκιο του δεν θα το βρει
Όπως αυτήν την ώρα

Κι αν κεραυνούς δεν έριξε
ο ουρανός ακόμα
σαν βλάκες τον κοιτάζουμε
με ανοιχτό το στόμα

Στο ΦΕΚ το κυκλοφόρησες
ανοίξαμε περάστε
ξεχειλισμένα πτώματα
με σεξ συνουσιάστε

Μες τον ντορβά σαν ζωντανά
μασάμε την τροφή μας
η σκέψη και ο λόγος μας
έσκιαξε την φωνή μας