Από μικρή ψηνόμουνα αντίδρασης στοιχείο
κι όταν εναντιώθηκα την έκανα λαχείο

πλακώσαν οι κατραπακιές, το να μετά το άλλο
και έπεσα μες την σύρραξη με πανικό μεγάλο

όλοι απομακρύνθηκαν απ την σημαδεμένη
μες την δική τους την φωλιά κι ας ήταν λερωμένη

μέχρι και εσύ που σκάλιζες πορτραίτο την μορφή μου
με ελαφρά πηδήματα την έκανες ψυχή μου

μες την πυρά το έναυσμα της καύσης μου να δώσεις
αρκεί απ τα τσιμπήματα του νόμου να γλυτώσεις

πέντε δεκάρες φάσκελα σε αυτούς που μ’ αγαπάνε
και σέρνοντας την ζήση μου σαν τους λαγούς σκορπάνε