Μ’ αρέσει να ‘μαστε αγκαλιά
να νοιώθω την μαντήλα
και στους νεκρούς της λευτεριάς
να ανάβω την καντήλα

μην φτύνετε όλοι μαζί
φτύνετε ένας, ένας
το οικόσημο φιλοξενεί
φαμίλια της καδένας

Μαζί θα πλέουμε τα δυο
τις νύχτες στο Αιγαίο
το πέλαγος είναι αρκετό
το ραντεβού μοιραίο

αφήστε τους να αλυχτούν
τραβώντας τα μαλλιά τους
εμείς φίλοι θα είμαστε
και εκείνοι την δουλειά τους