Να ξαναγεννηθείς θα περιμένω
απ’ το σκοτάδι του χαμού
ότι και αν είχα στην καρδιά μου
σε σένα βρήκα, όχι αλλού
Μες τα τραγούδια σου που ζούσα
οι λέξεις ψάχνουν να σε βρουν
και την απόγνωση χαϊδεύουν
θέλουν κουράγιο να μου πουν
Δώσε απάντηση πως θα ‘ρθεις
ότι θα ξαναγεννηθείς
πως σαν και σένα δεν υπάρχει
το ξέρω αναπληρωτής..
Που ήσουνα κρυμμένος θησαυρέ μου
και εγώ δεν σε συνάντησα ποτέ μου
απόμακρος και εσύ νόμιζα είσαι
και τώρα από αοιδός μας παραιτείσαι..
να γράψω ένα στίχο και για σένα
σπίθες να βγάλουν τα ματάκια τα θλιμμένα
Φόνισσα πες
Σε ποιο σκοτάδι έχεις φυτρώσει
Που το καλύτερο παιδί
Έχεις σκοτώσει
Εγώ καλέ μου θάχω πάντα στο μυαλό μου
Το ευλογημένο αγόρι απ το παρελθόν μου
Φόνισσα τύχη
Είναι ντροπή σου να το ξέρεις
Κατάρα δίνω στην ζωή να υποφέρεις
Φόνισσα πες
ποια φυλακή θα σε λυτρώσει
που ένα παιδί ευλογημένο
έχεις σκοτώσει..
Όπως όλοι κι εγώ
εστιάζω στα μάτια
η φυγή σου Μαζώ
με έχει κάνει κομμάτια
Η φωνή σου χρυσός
σαν το ρεύμα χτυπάει
μία είμαι κι εγώ
που πολύ σ’αγαπάει
Δεν το αντέχω αυτό
να δεχτώ τον χαμό σου
κι ένα μίσος βουβό
τουφεκιά στον εχθρό σου
΄Ελα πίσω και δες
μεθυσμένη τρικλίζω
το ρολόι ξανά
στην ζωή σου γυρίζω
Η φύση επαναστατεί
δεν θέλει να πιστέψει
ότι με τα τραγούδια σου
ξανά δεν θα χορέψει
Πως έφυγες σαν το πουλί
στου ουρανού τα μέρη
κι ούτε ένα χέρι δεν μπορεί
κοντά μας να σε φέρει
Του κόσμου μας η ηθική
στα μάτια ζωγραφιά σου
και τι δεν θα ‘δινα γλυκέ
να ήμουνα κοντά σου
Στα μαλακά θα πέσω
όταν λιποθυμήσω
όμως δοσοληψίες
δεν θα ομολογήσω
Δολοφονημένος:
Ένα σπίτι άδειο
ποιος να το γεμίσει
σε ποτά και σκόνες
Ψάχνω για την λύση
Έδωσα το χέρι
πήρα προδοσία
τώρα τραγουδάω
στην Αχερουσία
Ο βαρκάρης χάρος
θα με μεταφέρει
του βαλα το νόμισμα
στο δεξί του χέρι
΄Ένα αστέρι φεύγει
σβήνοντας για πάντα
και σας ψιθυρίζει
μια γλυκιά μπαλάντα
Όποια πέτρα κι αν σηκώσεις
από κάτω θα με βρεις
με προσφέρουν στις εκπτώσεις
είμαι ο κύριος κανείς
Πρόσφατα έβαλα περούκα
κοινώς φύτεψα μαλλιά
όταν βρέχει να ομορφαίνω
και να νοιώθω σιγουριά
Κόμματα έχω γυρίσει
και είμαι σε συναγερμό
να προσφέρω κάθε λύση
όπου είναι εφικτό
Εκεί που έφτυνα φιλάω
παραμύθια θα σας πω
και την σκάλα ανεβαίνω
όπως είναι φυσικό
΄Οσιο κοινώς δεν έχω
ίσως ούτε ιερό
τσαρλατάνους βοηθάω
και παιδόφιλους μπορώ
΄Οσοι αξίζουνε θα φύγουν
δεν τους σώζει ο θεός
βρήκατε τον μάστορά σας
είμαι φερετροποιός
Σκούζω όταν με τσιγκλάνε
από πάνω για να βγω
και σε αυτούς που με φυλάνε
τους κερνάω ένα ποτό
Στην ζωή για να πετύχεις
πρέπει να εκμεταλλευτείς
και την μέση να λυγίζεις
όσο θες και όσο μπορείς…
Κοντά του σε ήθελε ο Θεός
για να του τραγουδήσεις
άκου τον θρήνο της χαράς
και τους λυγμούς της ζήσης
κάποιοι σου πήραν την ζωή
γλυκό μικρό σπουργίτι
φωτιά να ρίξει ο ουρανός
να μείνουν δίχως σπίτι
Το φως του ήλιου να μην δουν
βαθιά μες το κελί τους
και όσοι τους καλύπτανε
θυσία το κορμί τους
εδώ η λάσπη ωχριά
στις άθλιες μας πράξεις
και η τιμωρία για να’ρθει
πρέπει φωτιά να ανάψεις
εσύ για αλλού τώρα τραβάς
είσαι ευλογημένος
κι ο χάρος που συνάντησες
σε βλέπει δακρυσμένος
Φέρνω στην σκέψη μου συχνά
πρόσωπα που χουν φύγει
με πιάνει μια συγκίνηση
και ο καημός με πνίγει
Της μάνας το χαμόγελο
το αστείο του πατέρα
όλα κουμπώναν στέρεα
σαν ξύπναγε η μέρα
Τώρα καμένα τα βουνά
τα χέρια παγωμένα
και όσα όνειρα και αν δω
είναι φτιασιδωμένα
΄Εκανες το πρώτο βήμα
και βρεθήκαμε μαζί
μα το χέρι που κρατούσα
με τραβούσε στην σιωπή
Ως εδώ μην προχωρήσεις
πάψε να ξενοκοιτάς
δύσκολο να με κρατήσεις
αν πολύ δεν μ αγαπάς
Όταν θα ξαναβρεθούμε
στην επόμενη ζωή
η καρδιά να βρει τον τρόπο
για να είμαστε μαζί
