Στις πιο απόμακρες ακτές κει που το κύμα
πολεμάει το βράχο
βγήκα μια νύχτα κι απ το φόβο μου
ξενύχτησα
λούστηκα στην αλμύρα αυτής της θάλασσας
και στέγνωσα σε ένα χαμόγελο
λάμψε και φώτιζε αστέρι την ελπίδα των ανθρώπων
εσύ πλασμένος είσαι την ζωή να προστατεύεις
ημίθεος και άνθρωπος μαζί
το λίγο να το μεγαλώνεις και το μικρό, σημείο αναφοράς
να το χεις
για να μαθαίνεις τους αδύναμους πως είναι να σαι
άριστος σε αυτό που κάνεις
δίχως να μικραίνεις
και το μπορώ να γίνεται τραγούδι
κι ύστερα ζεστασιά αφής
καθώς τα χέρια θα κρατιούνται
παρατεταμένα
εκεί θα ρθει κρυμμένο το όνειρο
να σε γυρέψει
εκεί θα πω το όνομά σου
δυνατά
για να το μάθουν όσοι γεννηθούν
μετά από σένα
πόσο περήφανη είναι η μέρα
που υμνεί το ξύπνημά σου