΄Ετσι σιωπηλά που με σκοτώνεις
έγινε ο θάνατος γιατρός
του μυαλού τον έλεγχο θολώνεις
και εγώ νοιώθω τόσο τυχερός..
ήτανε γραφτό να σε γνωρίσω
απ την ώρα που χα γεννηθεί
τα δειλά μου βήματα μαζί σου
να πνιγούν μες την κατακραυγή
Απ την κορυφή που χαμηλώνει
θα ζητήσω κάτι απ τον θεό
από το μαζί πάλι στο μόνος
κι ύστερα θα πω ευχαριστώ
Αν γύριζα τον χρόνο προς τα πίσω
σε κείνες τις δικές μας τις στιγμές
θα σε είχα φυλακίσει στο κορμί μου
για να χω μες το αύριο το χθες
σαν ζάχαρη λιωμένη στο νερό σου
αμίλητες κινήσεις των χεριών
ποτάμι που κυλάει μες τα πόδια
και λάμπει απ το φως των αστεριών
το γέλιο σου λουλούδι ανθισμένο
δεν μου ‘δωσε τον χρόνο να σου πω
πως αν θελήσεις πάλι να ξανάρθεις
θα χω το φως του έρωτά μου ανοιχτό
και την σταγόνα του νερού
θα την χρυσοπληρώσεις
την επική οργάνωση
αν θέλεις να ασημώσεις
τροφοδοτείς το σύστημα
λαδώνεις τα γρανάζια
να τρέχουν οι επαΐοντες
με δυνατά τα γκάζια
πώς να επιζήσουμε κι εμείς
χωρίς το κατιτίς μας
θα χουμε στομαχόπονους
και πτώση της τιμής μας
όταν φιρμάνια θα ‘ρθουνε
κι οι εντολές γραμμένες
(εμείς τις υποσχέσεις μας
τις έχουμε «σχι-σμένες»)
όποιος τολμάει ας αρνηθεί
κι ας κλάψει τις πομπές μας..
Αρνήθηκες τον έρωτα
που σου έλεγε προχώρα
σβήσε την δίψα του κορμιού
με της ψυχής τα δώρα
Ένας φθηνός υποκριτής
έγινες όπως όλοι
που ζει από την δύναμη
που χει το πορτοφόλι
Μέσα στα μάτια κοίτα με
ξέρω που ταξιδεύεις
ποιες αμαρτίες κουβαλάς
και ποιο θεό λατρεύεις
εγώ σ’ αγάπησα γι αυτό
που ήσουν αν θυμάσαι
και από μένα τίποτα
δεν έχεις να φοβάσαι
Θα παραμείνω αφελής
δώρο στον εαυτό μου
πως νοιάζεσαι για μένα νε
και είσαι κορμί δικό μου
θα βαυκαλίζομαι η τρελή
θα χω κλειστά τα μάτια
και την πραγματικότητα
θα σχίζω σε κομμάτια
απ την ζωή μου πέρασες
νόμιζα πως θα μείνεις
μα εσύ συνέχεια έψαχνες
άλλες να με συγκρίνεις
από όλα αυτά που ζήσαμε
στιγμή δεν σου χει μείνει
αντί για αγάπη χάρισες
του λάθους την ευθύνη
Δεν νοιάζομαι που χάνεσαι
στης νύχτας το σκοτάδι
εγώ κρατάω συντροφιά
ένα παλιό σου χάδι
΄Ετσι όπως τρέχει η ζωή
χωρίς να ξέρει που πάει
η μοναξιά και η σιωπή
η μια την άλλη περνάει
Η αγκαλιά ανοιχτή
η πόρτα της κλειδωμένη
χωρίς να ξέρει γιατί
πονάει και περιμένει
Κομμένα έχει φτερά
καρδιά που σ’ αγαπάει
μα κι αν συμβαίνει αυτό
ψηλά μπορεί και πετάει..
Βάλε τα ρούχα της δουλειάς
Σεπτέμβρη και ξεκίνα
όσα συμβαίνουν γύρω σου
φέρνουν μεγάλη πείνα
ψάρια «νεκρά» που κολυμπούν
πρόβατα που «κοιμούνται»
και όσοι τους έβγαλαν, αλί,
χταπόδια που χτυπιούνται..
Κοίταξε να σοβαρευτείς
χρόνο δεν έχεις άλλο
στο τέλος τούτης της χρονιάς
θα βρέξει; αμφιβάλλω..
Εγώ να πίνω τις ρακιές
κι εσείς πικρό φαρμάκι
που στα νησιά δεν πήγατε
γιατί είχε αεράκι..
Η κρίση στα γεράματα
κλονίζεται βεβαίως
η σύνταξή σας το τυρί
εγώ ο αρουραίος
Διεκδικούμενα ποσά
απάντηση καμία
εδώ δεν είναι οι Δελφοί
ούτε και εγώ Πυθία
Τα πάρκα τα αιολικά
για σας τα έχω φτιάξει
η πράσινη ενέργεια
έχει φωτιές ανάψει
Αν χρήματα διακοπών
για σας δεν περισσεύουν
φιλόπτωχο θα φτιάξουνε
αυτοί που τα μαζεύουν
Τούτο το θέρος γέροντες
τούτο το καλοκαίρι
καθίστε μες τα σπίτια σας
και ακούστε το χαμπέρι (112)
(μέλος θα στείλω τεχνητό
για το κομμένο χέρι)
Ήταν στην τύχη μου και αυτό
δεν λέω θα περάσει..
η διάβολο κατάσταση
μια φούσκα που θα σκάσει
κλαίω και που να αποταθώ
σε ποιο στήθος επάνω
που όταν φωνάζω μάνα μου
περνάει αεροπλάνο..
Παρωχημένες έννοιες (μαμά
μπαμπάς παιδάκι)
στην άλλη την κατάσταση
αν γίνει καβγαδάκι
δεν ξέρεις ποιού από τους δυο
το μέρος τους να τρέξεις
και ποιο καλσόν για σκίσιμο
των δύο να διαλέξεις
Το ότι τα ψηφίσανε
είναι ο καημός δικός τους
(άλλων θαρρώ πως καίγεται
και όχι ο δικός τους)
και μες σε αυτόν τον συρφετό
παιδί δεν βρίσκει μάνα
θνήσκουσα οικογένεια
βαράει και η καμπάνα..
Δεν είμαι στάση στην ζωή σου
να σταματήσεις να κατέβεις
είμαι αυτό που όλα τα χρόνια
σαν του τυφλού το φως γυρεύεις
΄Οταν με βρεις θα με κρατήσεις
καλά στο στήθος σου κρυμμένη
κι από τον χτύπο της καρδιά σου
θα νοιώσεις πως με περιμένει
ήρθα να ξέρεις και θα μείνω
μαζί να πάμε ως το τέρμα
είμαι η ταυτότητα που έχεις
κάτω από το ίδιο σου το δέρμα
κι όταν θα φεύγεις θα με ψάχνεις
σαν του πιοτού σου την ουσία
μακριά μου τίποτα δεν θα χει
απλά για σένα σημασία
Δεν είμαι χθες είμαι παρούσα
στο αύριο που ξημερώνει
το αποτύπωμα στην άμμο
και η θάλασσα που το ζυγώνει
