Μοιράσαμε τα ύδατα τα φύκια τις σακούλες
και με τον όμορο λαό είπαμε κουβεντούλες
και πάνω στο τσακίρ κεφιού υπόκλιση θα γίνει
(στα περαιτέρω ύποπτα θα έχω την ευθύνη)

Αφέντη μου χανούμισσα μπροστά σου θα χορέψω
και τις συνομιλίες σου εγώ θα υποκλέψω
μην σε τυλίξουν πονηρές αιθέριες υπάρξεις
και σαν πουλί πετούμενο μακριά μου θα πετάξεις

Τσιμπολογώ τα ψίχουλα αυτά που μου πετάνε
αυτοί που κορακίστικα ξέρουνε να μιλάνε
τα «κατεχόμενα» μηδέν, μηδέν εις το πηλίκον
μοιάζουνε καταπληκτικά με εκδρομές κατ’ οίκον

Που χάσαμε τον μπούσουλα έχω την πλήρη ευθύνη
η χώρα υψικάμινος καίγεται σαν καμίνι
λέω σαν φίδι κολοβό το δέρμα μου να αλλάξω
πάρε με αφέντη πάρε με και πάλι να φωνάξω..

Σπιθαμή προς σπιθαμή που θα σε ψάξω
σαν μια θύελλα αγάπης θα ξεσπάσω
τα σημάδια της αγάπης στο κορμί σου
θα μου πούνε το ποιος ήτανε μαζί σου

΄Εχω τρέλα στο μυαλό που με παιδεύει
που για σένα όλες τις ώρες της ξοδεύει
και όσο ζω σαν τον ζητιάνο απ’ την ματιά σου
με στοιχειώνουν τα παράνομα φιλιά σου

Σαν θα ρθεις σαν το νερό που θα κυλήσει
η αγάπη όλες τις ζήλειες της θα σβήσει
καταφύγιο θα βρω στα δυο σου χέρια
και διάλογο θα ανοίξω με τα αστέρια..

Λάθος κι εσύ μα τι πειράζει
πικρή κουβέντα δεν θα πω
το σ αγαπώ που μου πουλούσες
μονάχα εγώ το εννοώ

Δάκρυ για σένα δεν θα χύσω
είσαι επιπόλαιη καρδιά
το να αγαπάς είναι ευλογία
από κοντά και από μακριά

Να ξέρεις δεν θα την ανοίξεις
την πόρτα που άφησες κλειστή
γιατί ποτέ δεν ζωντανεύουν
όσο κι αν θέλουν οι νεκροί

Αύγουστε έφτασες και εσύ
καθ ένας στην σειρά του
για να φυσήξεις στο νησί
να φέρεις την δροσιά του
να φτάσεις στις ακρογιαλιές
μια μέρα μεσημέρι
μες τις βρεγμένες αγκαλιές
το κύμα που θα φέρει

πες όλα τα τραγούδια σου
κάνε τα μαγικά σου
εγώ θα μείνω το παιδί
που περπατάει κοντά στου
θα νοιώσω την ανάσα σου
σαν προσευχή στα χείλη
και στα κλειστά τα μάτια μου
η μέρα θα ανατείλει

θα ‘βρω αλαφροπάτητα
της άμμου τα σημάδια
και εσύ θα διώξεις μακριά
της μοναξιάς τα βράδια

Τα μάζεψα τα σύνεργα
και φεύγω από την Κάσο
να αλλάξω το εσώρουχο
θα πρέπει να προφτάσω

Γίναν τα μίλια δρασκελιές
η φούρια μου μεγάλη
ούτε που θα ξαναφανώ
με όρθιο το κεφάλι

Αφήστε με στην πίκρα μου
την έχασα την θέση
γι αυτό όποιος θέλει ας διαβεί
και ας φοράει και φέσι

Παρέα με τον κολλητό
εμείς θα κολυμπάμε
ποιανού είναι τα πέλαγα
καθόλου δεν ρωτάμε

Τα ‘παμε τα μιλήσαμε
και όποιος τα ψειρίζει
την αφορμή για σύρραξη
μπορεί και να οπλίζει

Απ την απελευθέρωση
έχουν περάσει χρόνια
μακάρι δε η λευτεριά
να διαρκούσε αιώνια..

Υπόκλιση σας κάναμε
στρώσαμε το χαλί σας
και εσείς μας υποδείξατε
την θέση την δική σας

Το μόνο που δεν είπαμε
σφάξε πασά να αγιάσω
κι άμα με επιπλήξουνε;
σας λέω είμαι να σκάσω..

Στα παλιά μην γυρνάς
τα φιλιά που σκορπάς
ένα, ένα, για αλλού
θα κινήσουν
όποιοι έχουν ψυχή
της ζωής την ορμή
για να φεύγει
μπορεί να νικήσουν

μια σελίδα λευκή
στης χαράς το χαρτί
άλλο χέρι προσμένει
να γράψει
όλα θα ναι αλλιώς
της αγάπης το φως
στο σκοτάδι θα ρθει
να σε ψάξει

Στα παλιά μην γυρνάς
αν μπορείς να αγαπάς
δεν γυρνάς σαν τρελός
στα καμένα
το παλιό το κρασί
σαν στα χείλη σου μπει
σου θυμίζει όσα πήγαν
χαμένα

Μες το γαλάζιο της αφής και των χειλιών σου
νοιώθω βαθιά μου την αρμύρα αυτής της θάλασσας
που στροβιλίζεται στους φάρους τους αυτόφωτους

Τι θα ‘μουν άμα δεν σε συναντούσα
τα βήματα μου αν δεν βρίσκαν τα δικά σου
μικρός ο χρόνος της συνάντησης κι είναι για σένα

Στα διαλείμματα χειμώνα μπαίνει η άνοιξη
και ανθίζουν στο κορμί οι προσδοκίες

Πες μου μια λέξη που για χρόνια δεν την άκουσα
ξανά στις φλέβες λίγο αίμα να κυλήσει
κι όταν τα χρώματα θα βάψουνε την δύση
εγώ μαζί σου θα ‘μαι εδώ να τα κοιτώ

Στο φαλακρό τοπίο μας δέντρο δεν θα φυτρώσει
γιατί στην πρώτη την φωτιά άλλη θα γιγαντώσει
(άμα πεθάνω αποβραδύς ποτέ και ξημερώσει)
να καταλάβετε καλά το τι μας περιμένει
το όνειδος καταστροφή για το αύριο υφαίνει

Κρανίου τόπος η πατρίς κεριά κρατούν τα χέρια
και εσείς με το κουτόχορτο χειμώνες καλοκαίρια
αν απελπίστηκε κανείς πείτε περαστικά του
να θυμηθεί τι έκανε για τα συμφέροντά του
πικρό ποτήρι το παρόν και έχει ξεχειλίσει
από το χάρτη ζωντανών η φύση ας μας σβήσει

Παντού καντήλια ξεπηδούν, λιβάνι τιμημένο
το μέλλον που διαγράψατε, ήτανε δεδομένο
για την αυλή του μοναχά νοιάζεται ο καθένας
ποιος ψήφισε, τι ψήφισε, ήτανε ο κανένας
να ζήσετε στην χώρα μας κι όλοι να την θυμάστε
«γερο μπεμπέδες» θλιβεροί πάνω της να κοιμάστε..

Σας έχουν γίνει εμμονή τα δάση με τα δέντρα
και δεν σηκώνετε για αυτά ποτέ ούτε κουβέντα
Εμείς αντιπροτείνουμε να αντικατασταθούνε
και όρνια των πτερύγιων στην θέση τους να μπούνε

Ούτε φωτιά ούτε κακό μπορεί να μας προκύψει
και εύκολα ο κάθε εις μπροστά τους θα ενσκύψει
να προσκυνήσει ευλαβώς την συνομοταξία
αυτή που σας προέκυψε με αριθμό το τρία

Ο νόμος είμαστε εμείς και πάρτε το χαμπάρι
οι γύπες μες τα πτώματα θα κάνουνε σαφάρι
Η χημική ανάλυση του κράτους του δικαίου
είναι στην τεκμηρίωση της θέας του μοιραίου

Πιάστε λοιπόν τον κάβουρα και πιείτε το ζουμί του
έτσι ετούτος ο λαός θα βρει την δύναμή του
το χρέος αναπόφευκτο της παλιγγενεσίας
του έθνους που προέκυψε εκ της αιμομιξίας

των εθνικά κολάσιμων που σας διαφεντεύουν
και για αφανισμό ζωής διακαώς παλεύουν
πιείτε μετά μια τσικουδιά και όλοι να ευχηθείτε
μέχρι ρανίδος αίματος στο τέλος να καείτε

(Υ.Γ. Πέταξες το βεγγαλικό, σκληρά θα το πληρώσεις
της πληρωμής το τίμημα θα γίνεται με δόσεις)

Πάντα συνέβαινε οι νεκροί
να πέφτουν σαν τα φρούτα
που ώριμα σωριάζονται
απ’ τα δικά μας γούστα

Να τρυπηθείτε φίλοι μου
και στην ζωή την άλλη
να πιείτε δηλητήριο
να φτιάξετε κεφάλι

Μας τα παν επιστήμονες
άνθρωποι κορυφαίοι
πως την ζωή μας κυβερνούν
βρώμικοι αρουραίοι

Σαν πέφτει το θανατικό
πως να το σταματήσεις
στης φόλας τους το φύσημα
σαν δέντρο θα λυγίσεις

Είναι σε όλους μας γνωστό
το ποιοι μας κυβερνάνε
όπως επίσης και το που
οι άθλιοι μας πάνε

Από θεό και άνθρωπο
αν βγεις καταραμένος
για την διακυβέρνηση
θα είσαι εκλεγμένος

Ρεμάλι αν γεννήθηκες
έτσι θα συνεχίσεις
μια πιθανή βελτίωση
πρέπει να αναχαιτίσεις