Φέρνω στην σκέψη μου συχνά
πρόσωπα που χουν φύγει
με πιάνει μια συγκίνηση
και ο καημός με πνίγει

Της μάνας το χαμόγελο
το αστείο του πατέρα
όλα κουμπώναν στέρεα
σαν ξύπναγε η μέρα

Τώρα καμένα τα βουνά
τα χέρια παγωμένα
και όσα όνειρα και αν δω
είναι φτιασιδωμένα