΄Ολα τα ‘καψα για σένα
όλα τα θυσίασα
(μισθωτούς, συνταξιούχους
εύκολα τους βίασα)
Τους κολλητούς χρημάτισα
έργα τους έχω δώσει
κι αν δεν τελειώσουν όσο ζω
ποτέ τους και μη σώσει

Τα λόγια είναι εύκολα
τίποτα δεν πληρώνεις
τον θάνατο που προκαλείς
σαν θα ‘ρθει ασημώνεις
Το μέτωπό μου καθαρό
δεν έχω και το ξέρω
αμέσως όμως το ξεχνώ
εσένα όταν θα φέρω

Θα σε ανεβάσω στα βουνά
στο χώμα καρφωμένη
θα σε υμνήσω σαν θεά
ακριβοπληρωμένη
Τα δάση υποκλίνονται
τον αρχηγό τιμούνε
και όσα εγκλήματα στυγνά,
έγιναν, δεν θυμούνται

Τιμόνι μου απερίσπαστο
είμαι ο καπετάνιος
δαιμόνιος και ακούραστος
και για το πλήθος «άγιος»

Μ’ αρέσει να ‘μαστε αγκαλιά
να νοιώθω την μαντήλα
και στους νεκρούς της λευτεριάς
να ανάβω την καντήλα

μην φτύνετε όλοι μαζί
φτύνετε ένας, ένας
το οικόσημο φιλοξενεί
φαμίλια της καδένας

Μαζί θα πλέουμε τα δυο
τις νύχτες στο Αιγαίο
το πέλαγος είναι αρκετό
το ραντεβού μοιραίο

αφήστε τους να αλυχτούν
τραβώντας τα μαλλιά τους
εμείς φίλοι θα είμαστε
και εκείνοι την δουλειά τους

Είστε πικρόχολοι πολύ και με κακία τόση
μην δείτε άνθρωπο στην γη, να θέλει να προκόψει
τα ακριβά αγόρασα χαλιά για να περάσει
πόδι αριστοκρατικό, επενδυτής σαν φτάσει..

Μας εσείς που μόνο άρβυλα φοράτε στα ποδάρια
στων γύφτων και ξυπόλητων είστε σαφώς τα χνάρια
και δεν αντιλαμβάνεστε εκλεπτυσμένο γούστο
και όταν κερδίζετε λεφτά τα βάζετε στον μπούστο..

Ίσα δεν είναι και όμοια οι υπουργοί και οι άλλοι
για αυτό το τερματίζουμε και κάτω το κεφάλι
μην πω στον αυτοκράτορα όλους σας να σας κάψει
στο τραίνο το επόμενο που τις φωτιές θα ανάψει..

Εσάς σας έχω ικανούς στο ακριβό χαλί μου
επάνω την ανάγκη σας, να κάνετε καλοί μου..

(Τίνος είναι ο παράς, θα το δείξει ο κουμπαράς..)

Στο χώμα που τις φύτεψαν
βλέπω πως δεν βλασταίνουν
ενώ οι τιμές του ρεύματος
συνέχεια ανεβαίνουν

τα χέρια που μας έκλεψαν
ότι ήταν κεκτημένο
με χειροπέδες να δεθούν
είναι επιβεβλημένο

εγώ μετρώ τα βήματα
της λευτεριάς κομμάτια
ανοίγοντας προοπτικές
σε άλλα μονοπάτια

έχουν γκριζάρει τα μαλλιά
και αυτό που με πεισμώνει
είναι που μαύρισαν κι αυτό
το κάτασπρο το χιόνι

πιάνει το χέρι το χαρτί
και αλήθειες ζωγραφίζει
και γίνεται αμφίβολο
πως και η γη γυρίζει

ένας την λύση θα βρεθεί
να την υλοποιήσει
γιατί εγώ και όχι εσύ
ποτέ δεν θα ρωτήσει

΄Ετσι σιωπηλά που με σκοτώνεις
έγινε ο θάνατος γιατρός
του μυαλού τον έλεγχο θολώνεις
και εγώ νοιώθω τόσο τυχερός..

ήτανε γραφτό να σε γνωρίσω
απ την ώρα που χα γεννηθεί
τα δειλά μου βήματα μαζί σου
να πνιγούν μες την κατακραυγή

Απ την κορυφή που χαμηλώνει
θα ζητήσω κάτι απ τον θεό
από το μαζί πάλι στο μόνος
κι ύστερα θα πω ευχαριστώ

και την σταγόνα του νερού
θα την χρυσοπληρώσεις
την επική οργάνωση
αν θέλεις να ασημώσεις

τροφοδοτείς το σύστημα
λαδώνεις τα γρανάζια
να τρέχουν οι επαΐοντες
με δυνατά τα γκάζια

πώς να επιζήσουμε κι εμείς
χωρίς το κατιτίς μας
θα χουμε στομαχόπονους
και πτώση της τιμής μας

όταν φιρμάνια θα ‘ρθουνε
κι οι εντολές γραμμένες

(εμείς τις υποσχέσεις μας
τις έχουμε «σχι-σμένες»)
όποιος τολμάει ας αρνηθεί
κι ας κλάψει τις πομπές μας..