Έχουμε κάνει λάστιχο αυτές τις αποφάσεις
όσο μακριά τραβώντας τες μπορεί για να τις φτάσεις
μα τελικά όταν θα βγουν (δεν είναι αποφευκταίο)
με δόσεις πρέπει το ποσό να είναι πληρωτέο

Κάναμε όσα απίθανα μπορεί κανείς να κάνει
υπάρχει πιθανότητα κάποιος τους να πεθάνει
μα δεν θα ‘ρθει κανένας τους να μας κατηγορήσει
(άντε μετά ο απόγονος να ‘ρθει να τα ζητήσει..)

Όλα τα μελετήσαμε, σάπιο κατεστημένο
το χρέος που αφήνουμε στα ύψη, γκαστρωμένο,
ότι «ανθρωπίνως» δυνατόν ήτανε για να γίνει
το κάναμε, χορτάστε το, πιείτε μια ασπιρίνη

Μέχρι ψυχή τους βγάλαμε και η ανυπομονησία
τσιμέντωσε τους τρόπους τους και την καλή παιδεία
βρίζουν σαν νταλικέρηδες, άξεστοι λυσσασμένοι
έμεινε βλέπεις η κοιλιά για χρόνια πεινασμένη..

Τι θα απογίνουμε και εμείς νόθα της οικουμένης
υπομονή χρειάζεται και να μας περιμένεις
στον πάτο για να κατεβείς στο άδειο το βαρέλι
και σίγουρα τα νεύρα σου θα γίνουνε κουρέλι

Ποιο ευτυχείς αιμοδιψείς δεν έχουνε υπάρξει..
Φωτιά να πέσει πάνω μας, ξυλόλιο να μας κάψει..

Καπέλο μαύρο και γυαλιά
επαίτης είσαι στην γωνία
η τελευταία σου δουλειά
της ζητιανιάς σου η πορεία

Οι ξύπνιοι παίρνουν τα λεφτά
λαμόγια άξια του αιώνα
και εσύ σπρωγμένος στα δεινά
στου Αρμαγεδώνα τον κανόνα

Κάνιστρο έπλεξες μεγάλο
στο γυρολόι του αγώνα
γαρύφαλλα και μενεξέδες
για το μπαλκόνι του κυκλώνα

Δεν χρήζει κάποιας περηφάνειας
η ένταξη η πολιτική σου
ίδιες μασέλες ορκισμένες
δαγκώνουνε την αντοχή σου

Παχιά τα λόγια σε στοιχειώνουν
σαν θα ξαπλώσεις στο κρεβάτι
ξεντύνεται για να ξαπλώσει
στο πλάι σου η αυταπάτη

Ούτε μπριζόλα δεν σουβλίζεις
η σύνταξη είναι μεγάλη
όλα τα μέσα σου φωνάζουν
το χέρι του ο θεός να βάλει..

Τα μέτρα πάντα παίρνονται κουστούμι για να ράψεις
στην κοινωνία την καλή «δικό σου» να εντάξεις

Κι αν πρόκειται για το καλό κουστούμι εξουσίας
τότε παιχνίδια παίζονται αισχρής δοσοληψίας

Μεγάλες τσέπες να χωρούν δεσμίδες γυαλισμένες
αφού οι θέσεις μας αυτές είναι διορισμένες

Τι αποφάσεις θα παρθούν πότε και πως θα βγούνε
μέχρι να καθαρογραφούν κάποιοι αποδημούνε..

Το καθαρό μας το βρακί πάντα τσαλακωμένο
κι άμα στραβώσει κατιτίς φρέσκο κατουρημένο

Αξιοπρέπεια τιμή και τα χρηστά τα ήθη
υπάρχουν για να ξεγελούν τα άμυαλα τα πλήθη

Και είναι τα τεκταινόμενα μαλλιά για να τραβήξεις
κι όσοι τα ακούνε βλαστημούν το βράδυ στις ειδήσεις

Κι όλο φουσκώνει διαρκώς διαφθοράς μπαλόνι
που σπάει όταν θα ανεβεί ο ψεύτης στο μπαλκόνι

Μας είδατε μας μάθατε κι άντε λοιπόν με γεια σας
να σας θυμούνται «πλούσιους» τα δύστυχα παιδιά σας

Μια αγριότητα ωμή όλους διακατέχει
το έργο συνεχίζεται να δούμε ποιος αντέχει..

Της Λέσβου εκείνο το νησί
και αυτό της Μυτιλήνης..
αίγλη αποκτάει αρκετή
Τουρκία αν της δίνεις..

Εσείς στα στερεότυπα
μένετε τι να κάνω
εγώ στον χάρτη κόκκινη
την βάφω και την βάνω..

Θα βγουν οι φαρμακόγλωσσες
θα πουνε τα δικά τους
μα δεν μιλούν με λογική
μιλούν με την καρδιά τους

Ότι ο καθένας μέσα του
έχει το διαθέτει
και αρχίζουν τα τρεξίματα
λες και του βάλαν νέφτι

Γεμίσαμε περίεργους
ψάξτε το dna
να δούμε την καταγωγή
γιατί η αλήθεια καίει..

Σε ύβρεις ακατάλληλες πάλι έχεις ξεπέσει
και αυτό στον φίλο τον Ταγίπ καθόλου δεν αρέσει

Τσάμπα υποκλινόμαστε οι αδελφές αντάμα
και μούσκεψαν τα βλέφαρα απ το πολύ το κλάμα;

Του έθνους οι προσπάθειες προς το σωστό σημείο
αλί θα διώξουνε μακριά το μελανοδοχείο

Οι εθνικές προσπάθειες να χτίσουμε ειρήνη
μες το κενό θα πέσουνε η ύβρις που αφήνει

Οι προτροπές για επαφές είναι απηρχαιωμένες
γιατί στερέψαν οι ορμές οι επιτετραμμένες

Θα στήσω ένα αντίσκηνο απ΄το παλάτι έξω
για μια συγνώμη εθνική ίσως να ικετεύσω

Τώρα θα πέσει πέλεκυς κανείς να μην τολμήσει
τον αδελφό τον κολλητό να ξαναενοχλήσει

Όλοι μας ταραχτήκαμε χλωμοί κατσουφιασμένοι
και η πόρτα από τον wc είναι κατειλημμένη

΄Ισως ξανά ακρόαση απ τον Ρετζέπ ζητήσω
να διορθώσω το κακό την μνήμη του να σβήσω

Για του στρατού το φρόνημα εμείς θα αποφανθούμε
και δεν θα επιτρέψουμε βρωμόλογα να ακούμε

Αυτό μας το ειδύλλιο πρέπει να προχωρήσει
και το μυαλό σας να σκεφτεί το τι θα σας ενσκήψει

(θα σπάσω το κεφάλι μου στο πως θα τα μπαλώσω
κάποιο νησί προσθετικά θα χρειαστεί να δώσω)

Πάει και η παρέλαση και ανακουφισμένος
θα πέσω για να κοιμηθώ νοιώθω σαν πεθαμένος

Κανείς να κάνω θαύματα ξανά μην μου ζητήσει
όσα σπαθιά κι αν καταπιώ δεν θα την βρω την λύση

Εδώ που κατσικώθηκα δεν πρόκειται να φύγω
κάθε αντίθετη φωνή αυτό στιγμή την πνίγω

Είμαι ταγμένος στον σκοπό της εξαφάνισής σας
και μες την σάτυρα βουτώ της μαύρης ποίησής σας

΄Οσοι από σας γλυτώσατε του χάρου την δαγκάνα
να θυμηθείτε ευλαβικά του 20(20) τα πλάνα

Διαταγές και πρόστιμα όλα για το καλό σας
χαρήκατε, δοξάσατε, ραγιάδες το όνειρό σας

Γεννήθηκα για αρχηγός θα το ξεκαθαρίσω
αν έχετε άλλη άποψη όμως δεν θα ρωτήσω

Εσύ φοράς των 100 χιλιάδων το ρολόι
(κι έχεις κάθε δικαίωμα αφού είσαι golden boy)
μες το απόπατο που ζεις το αίσθημά «δικαίου»
σου δίνει το δικαίωμα για χρήση του χυδαίου

Μα αυτοί που στείλανε παιδιά και πήρανε σακούλες..
δεν θα σου κάνουν όσο ζεις ποτέ τους πια χαρούλες
στα 5 μέτρα ξαπλωτό θέλουν να σ’ αντικρύσουν
και με ανακούφιση βαθιά τα μάτια να δακρύσουν

Της ηθικής ο μαστροπός κανείς δεν αμφιβάλλει
σύριζα πρέπει να παρθεί το κλούβιο σου κεφάλι

Βαριά η πατρίδα ασθενεί
καλά ποιος θα την κάνει
τα πρακτικά απέτυχαν
έτοιμη να πεθάνει..

Οι νεκροθάφτες της ντροπής
(και της δικαιοσύνης)
λένε στον χάρο άγρια
παρ την μην την αφήνεις
θέλουν να εξαφανιστεί
η χώρα απ τον χάρτη
αυτό είναι το ζητούμενο
(είναι όλοι τους απάτη)

Τέτοιοι κακούργοι κρέμασμα
σε μιας συκιάς το μπράτσο
θέλουν γιατί εγκλήματα
έχουνε κάνει μάτσο
οι δε πολίτες να περνούν
μπροστά τους να τους φτύνουν
θυμό και αγανάκτηση
στα μούτρα τους να αφήνουν

Η ανοχή μας βάφτιση
μες τα δεινά της μοίρας
και γίνεται καθημερνά
φίλε, της κακομοίρας..

Στο περιθώριο που μπήκες της ζωής μου
εγώ δεν έφταιξα να ξέρεις μόνο εσύ
σου ‘δωσα αγάπη μέσα από όλη την καρδιά μου
και εσύ την άφησες σαν έφυγες μισή

Ντροπή δεν έχεις ούτε μάτια δακρυσμένα
για την ευθύνη αυτή που σου αναλογεί
φύγε και κρύψου σε υπόγεια θαμμένα
δεν σου ταιριάζει της αγάπης η τιμή

΄Εστεκες στην άκρη του γκρεμού
άπλωσα το χέρι να σε πιάσω
μπήκες στης ζωής μου το κενό
κάτι που ποτέ δεν θα ξεχάσω

Φεύγεις όπως ήρθες ξαφνικά
ξέχασες αυτήν την κίνησή μου
και γυρνάς τον χρόνο στα στερνά
ένα λάθος όλη η ζωή μου

Δεν ζητάω για μένα πληρωμή
το θεός το ξέρει τι αξίζεις
ένα τραύμα μένει ανοικτό
κι άμα σε σκεφτώ μου το θυμίζεις