Απ’ το χώμα ξεφυτρώνω
σπόρος που χει ξεχαστεί
το όνομά μου σου δηλώνω
στο λουλούδι που θα βγει

΄Εχει η φύση συμφωνήσει
να σου δίνω την ζωή
με το χρώμα της αγάπης
που λησμόνησες εσύ

Είμαι μήνυμα σταλμένο
που ποτέ δεν θα χαθώ
μόνο στάξε στο κορμί μου
μια σταγόνα από νερό

Ξυστά στις ρόδες σου περνάω
ένα αδέσποτο γατί
τόσους θανάτους έχω διώξει
πριν ξημερώσει το πρωί

Πόσο κοστίζει μια αγάπη
πόσο κοστίζει μια αγκαλιά
ανθρώπων χέρια κουρασμένα
χείλη στεγνά από φιλιά

Εγώ γεννήθηκα στο δρόμο
μάνα ο αγέρας και η βροχή
ένα μου χτύπημα το τέλος
ένα φρενάρισμα η ζωή..

Λαγός τον θάμνο της σιωπής
κρύβεσαι φοβισμένος
απ τις εκεχειρίες σου
σχεδόν απελπισμένος

Μα δεν σου έφταιξε κανείς
στα λάθη που χεις κάνει
και για να εξομολογηθείς
μια προσευχή δεν φτάνει

Είναι συνήθεια των δειλών
τα χέρια να σηκώνουν
όταν καινούρια πρόσωπα
λίγο τους ζαχαρώνουν

Και αφήνουνε το παρελθόν
τρέχοντας να ξεφύγει
γιατί αποδεικνύονται
πως είναι τόσο λίγοι

Αλλιώτικα σε σκέφτομαι
σε νοιώθω σ αγαπάω
και ότι σε διεκδικεί
με το μυαλό νικάω

Σε μια άλλη διάσταση
είσαι παγιδευμένη
σου λείπω με χρειάζεσαι
μα παραμένεις ξένη

Ανάμεσά μας στεγανά
τα χέρια και αν σηκώνω
το πρόσωπό σου δεν μπορώ
να δω και τελειώνω

Νόμιζα πως η τύχη μου
ήταν καλή μαζί μου
το πρώτο στραβοπάτημα
τυχαίο ήταν κακό
όμως για δεύτερη φορά
την πάτησα με σένα
και αυτό το λάθος
φίλε μου μάλλον
σε αφορά

Το σύμπαν σ’ έστειλε θαρρώ
για να με δοκιμάσει
την αυτοδυναμία μου
ήθελε να σαρκάσει

Νόμιζα πως αδύνατον
ήταν να κάνω λάθος
κι ότι τα γκέμια κράταγα
στα χέρια μου σφιχτά
όμως η φαντασία μου
παιχνίδια μόνο παίζει
δεν παίρνω εγώ
την γνώμη της
ποτέ στα σοβαρά

Ένα, ένα θα φύγουν όσα με είχαν τυφλώσει
και γυμνή θα απομείνει η αγάπη η τόση

σαν λουλούδι κομμένο στο ποτήρι θα μείνω
αχ και να χες δηλώσει, σ’ αγαπώ δεν σ’ αφήνω

μέχρι χθες σου γελούσα σαν παιδί χαϊδεμένο
της αγάπης σκορπούσα το γλυκό πεπρωμένο

τυφλωμένα τα μάτια την αλήθεια μισούσαν
και χαμπάρι δεν πήραν τι σκοτάδι κοιτούσαν

Πάνω στο ψέμα είχες ριζώσει την αγάπη μου
με λίγες δόσεις ειλικρίνειας και πάθους
η μεθαδόνη θα κυλήσει μες τις φλέβες μου
για να μειώσει τα επίπεδα του λάθους

όλα έχουν μια τιμή στην ιστορία τους
συναισθήματα, υπερβάσεις, συνουσία
και το δάχτυλο που βλέπεις πριν το δέντρο μας
θα σου κρύψει της αγάπης την αξία

με έχεις τυφλώσει και η ανάληψη ευθύνης μου
το αποτέλεσμα δεν κρίνει της πορείας
εσύ το θύμα προσκυνάς για την αφέλεια
και εγώ κρατάω ψηλά το σκήπτρο της κυρίας

Στο μεταξύ μας ο σασμός ευχόμουνα να γίνει
μα η κανάτα έσπασε σαν έφτασε στην κρήνη
είδα και την παραμονή όνειρο ταραγμένο
το βίντεο της έκρηξης πως ήταν πειραγμένο

Τα παραμύθια τέλειωσαν και άντε να ξεμπλέξεις
για όλα τα εγκλήματα ευθύνεται ο Αλέκσης
κομπάρσος της παράστασης τον μέγα παριστάνει
χειροκροτείται μόνος του και συνεργός τυγχάνει (της διαχρονικής ομήγυρις)

Συγκάλυψη ή αφήγημα θα κρίνει η ιστορία
εάν βεβαίως επαρκή υπάρξουν τα στοιχεία
όλα τα αποδεικτικά τα έχω λιβανίσει
ελπίζοντας ότι κανείς δεν θα βγει να μιλήσει

Η ατυχία υπεύθυνη για αυτήν την ιστορία
κανείς δεν θα πρεπε να μπει στην αμαξοστοιχία
και στοιχειωμένη μόνη της να μπει μες το Μαξίμου
μονάχα εκεί να εκραγεί, γλυτώστε με αλί μου

Από μακριά σας χαιρετώ από μακριά σας λέω
ήσυχο μην με αφήσετε, όσο εγώ και αν κλαίω..

Το ηφαίστειο αισθάνθηκε αυτήν την παρουσία
(γιατί έχει στον πρωθυπουργό πλήρη δυσανεξία)
και φούσκωσε μουγκρίζοντας πως όλα θα τα κάψει
μια τέτοια φάτσα λούτρινη να μην ξανά υπάρξει..

Η πλάση δεν ξανάφτιαξε τέτοιο κακό προφήτη
που τιμωρεί το θύμα του χειροκροτεί τον θύτη
αν θέλετε κατάπαυση το ηφαίστειο μας λέει
φέρτε τον μες τα σπλάχνα μου να δει το πόσο καίει..

Ομόφωνα ο λαός: Δεν έχουμε εναλλακτική ας γίνει
η θυσία, η Σαντορίνη να σωθεί
να δώσει η Παναγία

Εγώ σαν άγγελος θα φύγω
απ’ τα δεσμά θα δραπετεύσω
κι ας έπρεπε μες το κεφάλι
για δυο, μια σφαίρα να φυτεύσω..

Δεν με φοβίζει πια κανένας
απ’ όσους μ’ έχουν βασανίσει
και την κανάτα τους την σπάω
χωρίς νερό, πάνω στην βρύση..