Κοψομεσιάστηκα η γριά τον τενεκέ να φέρω
και εκεί που κόντευα σχεδόν για να τα καταφέρω
άρχοντας του λιμενικού ένα παιδί τζιμάνι
έφτασε περισπούδαστος το πρόστιμο να βάνει

Από παιδί η μάνα μου μου ‘μαθε να μην βρίζω
γιατί μετά τους δικ@στές θα πρέπει να ζαλίζω
και άντε να συνεννοηθείς με αυτή την συμμορία
δεν φτάνουνε τα φάσκελα στην ετυμηγορία

Πως το ακαταλόγιστο έχουν στην εξουσία
βέβαιο είναι ως γνωστόν χωρίς αμφιβολία
μα ποιος με αυτούς να ασχοληθεί, χρόνο να δαπανήσει
και στα οπίσθια με κλωτσιά, να πάει να τους κουνήσει

Σκέφτηκαν στην φορο διαφυγή, το λάδι να εντάξουν
με τιμολόγια φίλοι μου, το χρήμα να εισπράξουν
που να γυρίσει ο κόσμος τους ανάποδα, σκουλήκια,
και αν ενοικιάζουνε μηδέν να έχουν νοίκια

Μία παχύδερμη γενιά, όλοι οι κουνημένοι
που στης βουλής τα έδρανα κάθονται κοιμισμένοι
και βγάζουν τις πολιτικές τις ρύσεις που μεθάνε
τώρα που τους θυμήθηκα στο διά@λο να πάνε

Όμως θαρθεί η ώρα τους που πέλεκυς θα πέσει
και στα χεράκια τους τα δυο, μέταλλο θα φορέσει
μες το σκοτάδι του κελιού όλους θα τους εντάξει
και το κλειδί στην θάλασσα αμέσως θα πετάξει..

Πατρίδα έχει το όνομα
το γράφει η ιστορία
αυτή που δεν θα διαβαστεί
στα σύγχρονα βιβλία
αυτή που μεγαλούργησε
ξυπόλητη στα αγκάθια
κι αυτοί που τη νε πούλησαν
ήτανε κατακάθια

Τώρα πασχίζει την ζωή
που φεύγει να κρατήσει
όμως είναι αμφίβολο
αν θα ορθοποδήσει
Την συντηρούν με σύριγγες
μνημόνια, μεταγγίσεις
και δεν τολμάς για κείνη να
λέξη να ξεστομίσεις

Τα χαλινάρια της κρατούν
της πλάσης νοθευμένοι
κι έχει στο μέτωπο γραφή
Ελλάδα, η προδομένη..

– Για τον παράδεισο τραβάς (αν) ανοικτό τον έβρεις
αλλιώς της κόλασης ντουγρού την σκάλα θα κατέβεις..

-΄Ατυχη ήταν η στιγμή που βρήκα για να φύγω
του κόσμου την μεταστροφή κέρδιζα λίγο, λίγο..

Σαν έρθουν τα χειρότερα τα πρώτα θα ξεχάσεις
γιατί δεν μένει τίποτα που να μπορείς να χάσεις..

Υπήρξα πάντα ευγενικός και τις ευχαριστίες
εκ μέρους σας εξέφρασα σε άλλες πολιτείες..

Πως όλα εδώ πληρώνονται ουτοπικό το είδα
για αυτούς που ‘πεσαν νηστικοί στο χρήμα σαν ακρίδα..

Γεια και χαρά σας έφυγα, είμαι συγχωρεμένος
και στων μυαλών σας το πατρόν, κομμένος και ραμμένος..

΄Εστεκες στην άκρη του γκρεμού
άπλωσα το χέρι να σε πιάσω
μπήκες στης ζωής μου το κενό
κάτι που ποτέ δεν θα ξεχάσω

Φεύγεις όπως ήρθες ξαφνικά
ξέχασες αυτήν την κίνησή μου
και γυρνάς τον χρόνο στα στερνά
ένα λάθος όλη η ζωή μου

Δεν ζητάω για μένα πληρωμή
ο θεός το ξέρει τι αξίζεις
ένα τραύμα μένει ανοιχτό
και όταν σε σκεφτώ μου το θυμίζεις

Εφέτος το παράκαναν και στην φορολογία
τα τέλη για το έλκηθρο αύξησαν επί τρία
με περιμένουν τα παιδιά δεν ξέρω τι να δώσω
παλεύω με επισκευές το έλκηθρο να σώσω..

Φοβάμαι και τις καιρικές συνθήκες που φυσάνε
στις ανεμογεννήτριες επάνω μην με πάνε
μια τέτοια χώρα επαρκώς πώς να εφοδιάσω
με τόσους προβληματισμούς τα νεύρα μου θα σπάσω..

Οι συνειδήσεις χαλαρές και οι ιδιοκτησίες, πολλές,
κι όλες ανήκουνε, εις τις γνωστές φατρίες
με τόσα σπίτια ο καθείς, σκέφτομαι και γελάω
πρέπει να πάρω απόφαση, σε ποιο θα πρωτοπάω..

Αν κουραστούν οι τάρανδοι, αυτούς πρέπει να ζέψω
(στο τέλος της διαδρομής, ξύλο να τους φιλέψω)
τους δε πανούργους δικασ@ές θα πάω να ξεφωνίσω
πότε θα βγει απόφαση με στόμφο θα ρωτήσω..

Τσιράκια είναι όλοι τους της φαύλης εξουσίας
και ο απόμαχος δουλειάς ο ηδονοβλεψίας
που βλέπει τα «αναδρομικά» να ερωτοτροπούνε
χωρίς μια ενημέρωση άμα ποτέ θα βγούνε..

Τα πα ξεθύμανα και φευ, για ύπνο πέστε πάλι
δεν θα σας μείνει για πολύ, στο σώμα, το κεφάλι..

Θα θωρακίσω την καρδιά κανείς να μην εισβάλλει
φίλοι ντυμένοι οι εχθροί να μην ξανάρθουν πάλι
ότι αγαπούσα το ‘χασα της μοναξιάς το χέρι
μονάχα με συντρόφευε και ένα ψυχρό αγέρι
και του Ιούδα το φιλί καλά το γνωρίσει
κρύφτηκα απ την αγάπη του, ξημέρωσα στην δύση

Με αυτά και κείνα πέρασαν τα δύσκολα τα χρόνια
γνώρισα τι θα πει να ζεις με αγάπη και συμπόνια
όλα τα γεύτηκα, κρασί, γλυκό στον ουρανίσκο
το ίδιο τέλος γνώριμο, σε χάνω όταν σε βρίσκω
έχει μια τάση η καρδιά να χει κλειστά τα μάτια
ότι ολόκληρο θα ‘ρθει να σχίζει σε κομμάτια

μα έχει δικό της τον θεό ψηλά να συγχωράει
μέσα απ την ίδια της φωτιά όρθια να περνάει

Από την κούνια σου μωρό
την γη μονοπωλούσες
και την αφρόκρεμα του νου
στα δάχτυλα κρατούσες
από το ένα θηλυκό
ταξίδευες στο άλλο
την δύναμη του αρσενικού
φύλαγες στον καβάλο

όμως τα χρόνια πέρασαν
και άσπρισαν τα μαλλιά σου
ώριμο φρούτο έπεσε
στο χώμα η αγκαλιά σου
πες μου ποια σε αγάπησε
όπως σε αγαπούσα
και όταν να ‘ρθεις περίμενα
τόσο καρδιοχτυπούσα

έπαιξες και έχασες και εσύ
εγωιστής μεγάλος
από μικρός φαινόσουνα
πως θα γινόσουν άλλος
τώρα τα ρέστα μην ζητάς
την ήττα αποδέξου
σου χουν μακρύνει τα μαλλιά
και πήγαινε κουρέψου

Λόγια γλυκά θέλω να ακούσω από σένα
να ανατριχιάσει το κορμί στο άγγιγμά σου
εσύ γκρεμίζεις όλα τα κάστρα ένα, ένα
και εγώ το σώμα που σωριάζεται μπροστά σου

΄Εχει ο χρόνος της φυγής σου σταματήσει
ο λεπτοδείχτης στο ρολόι κολλημένος
και στο τι κάνεις που ο κάθε ένας θα ρωτήσει
λέω πως είμαι απ την αγάπη νικημένος

κάθε πρωί εγώ μαζί σου θα ξυπνάω
θα τριγυρνάω στα λημέρια του κορμιού σου
και όσο κι αν θέλεις μακριά για να με διώξεις
στο κατά βάθος θα είμαι μέρος του μυαλού σου

΄Ερχομαι, ετοιμάσου για τον βιασμό..

Επτά με δέκα το πρωί βιάζω την γυναίκα
και ύστερα για δεκατιανό «πειράζω» μια μπεμπέκα
με έχουν σε υπόληψη, μόλις με δουν ξαπλώνουν
και το πεσμένο ηθικό, αμέσως το σηκώνουν

Είμαι ακριβό δίκαιος σε όλες το προσφέρω
το ακριβές διάστημα ακόμη δεν το ξέρω
που θα μπορώ να ακολουθώ το πρόγραμμα της στύσης
αν σταματήσει κάποτε το στάξιμο της βρύσης

΄Εκαστος εις το είδος του και εγώ κρυοπληξία
πρέπει να κάνω δυστυχώς στα αιμοφόρα αγγεία
αυτά που αιματώνουνε τις κάτω απολήξεις
γιατί με πήραν είδηση και έρχονται συλλήψεις..

Δοξάζω που γεννήθηκα με τόσες επιδόσεις
(για να χαρείς το σπίτι σου πρέπει και να το σώσεις)
χώστε με όσο πιο βαθιά στην φυλακή μπορείτε
αντί για μένα όλοι σας εμπρός το σεξ χαρείτε

Αντρώθηκα σαν βιαστής από την εξουσία
σε πόσα περιστατικά δεν έχει σημασία
κάποτε επιβράβευση θα μου δοθεί μεγάλη
έπραξα εκείνα που μπορώ και δεν μπορούν οι άλλοι..

Και μη χειρότερα..

Βγήκε ο ήλιος και το χιόνι σου θα λιώσει
κρύα καρδιά έχεις το μέσα μου παγώσει
θα σε θυμάμαι «το γλυκό, γλυκό μου ψέμα»
γιατί σ’ αγάπησα και μην το κάνεις θέμα

Αρκεί για μένα αυτό το λάθος να αναλάβεις
κι απ την συγνώμη του θεού να μεταλάβεις
έχει η καρδιά μου μια περίσσεια να σου δώσει
τι κι αν τα χέρια σου την έχουν ξεριζώσει

Εκεί που κρύβεσαι τις τύψεις να αποφύγεις
όσο κι αν χτύπησα την πόρτα δεν ανοίγεις
ξέρω πως πέρασε η ζωή μου στο μαζί σου
μα εσύ γαλήνιος και απρόσιτος κοιμήσου