Θα θωρακίσω την καρδιά κανείς να μην εισβάλλει
φίλοι ντυμένοι οι εχθροί να μην ξανάρθουν πάλι
ότι αγαπούσα το ‘χασα της μοναξιάς το χέρι
μονάχα με συντρόφευε και ένα ψυχρό αγέρι
και του Ιούδα το φιλί καλά το γνωρίσει
κρύφτηκα απ την αγάπη του, ξημέρωσα στην δύση

Με αυτά και κείνα πέρασαν τα δύσκολα τα χρόνια
γνώρισα τι θα πει να ζεις με αγάπη και συμπόνια
όλα τα γεύτηκα, κρασί, γλυκό στον ουρανίσκο
το ίδιο τέλος γνώριμο, σε χάνω όταν σε βρίσκω
έχει μια τάση η καρδιά να χει κλειστά τα μάτια
ότι ολόκληρο θα ‘ρθει να σχίζει σε κομμάτια

μα έχει δικό της τον θεό ψηλά να συγχωράει
μέσα απ την ίδια της φωτιά όρθια να περνάει