Για όσους δεν κατάλαβαν

Για όσους δεν έχουν καταλάβει, κακό δικό τους θα το δούνε
τον ΄Αδη σαν επισκεφτούνε.. (Δοσίλογοι να αφανιστούνε..)

Αποσπασματικές μνήμες

Μοιράζουν θάνατο, και εσύ αγοράζεις..

Θήραμα

Θήραμα είσαι και το ξέρεις
και οι πράξεις τους σε καταστρέφουν
μετρούν μονάχα τις εισπράξεις
το ότι ζεις, δεν το αντέχουν
Τους εισαγόμενους πληρώνουν
την θέση σου να αναπληρώσουν
Μόνος στο τέλος σου θα φτάσεις
εκείνοι δεν θα σε σκοτώσουν..
Δράμα η παράσταση που παίζεις
με χείριστη σκηνοθεσία
Οι πληρωμένοι δολοφόνοι
τελειώνουν την αιχμαλωσία..
Μέσα στον παγετό της νύχτας
που πήγε αλήθεια το φεγγάρι
τις νύχτες μας να ταξιδέψει
και να έρθει η μέρα να τους πάρει;
Στο γυναικείο πρόσωπό μου
νιώθω τα γένια να φυτρώνουν
Ξυπόλητες μέσα στο χιόνι
οι υποσχέσεις που παγώνουν..

Οι μη  απογαλακτισμένοι

Ακόμη υπό θηλασμόν με τη μαμά Ευρώπη

ήταν και παραμένουνε οι ανθέλληνες προδότες

κι όσο και αν κάνουνε μαγκιές, είναι λυράτες κότες.

Κράτος υπό κατάρρευση μες την παραλογία

Γεννάει την τρέλα στο μυαλό και την παραφροσύνη

Την λέξη μες το λεξικό ψάχνει δικαιοσύνη

Ο θάνατος για τους δοτούς αργός και διαρκείας

Χωρίς σταγόνα λύπησης και σκέψεις εγκρατείας

Στους συγγενείς δεν θα δοθεί επίδομα αλητείας…

Η διαπύηση και το νυστέρι

Το τραύμα αυτό της χώρας μας έχει κακοφορμίσει

ψάχνει να βρει το χειρουργό, νυστέρι να κρατήσει

στα σταθερά τα χέρια του, γιατριά να της προσφέρει

να αναρρώσει ως ασθενής, και να τα καταφέρει..

Αυτοί που την οδήγησαν σε αυτήν εδώ τη θέση

για χρόνια μπεκροπίνουνε και έχουνε γίνει φέσι,

και οι μπεκρήδες ως γνωστόν, ομάδα είναι κινδύνου

ασθένεια ανίατη, ισάξια του καρκίνου..

Την έγχρωμή μας τη ζωή, μαύρη την καταντήσαν

Στην έσχατη απογραφή, νεκρούς καταμετρήσαν

Κι όσοι γλυτώσαν ως εδώ, του χρόνου ίσως φύγουν

αφού είναι ανέφικτο, δοτούς να αποφύγουν…

Το τραύμα αυτό της χώρας μας, ήταν μελετημένο,

και όλα τους τα μυθεύματα, πως ήταν πεπρωμένο

γιατί εσύ τους έκλεψες το όσα αυτοί σου κλέβουν,

είναι σκαλάκια βρώμικα, που πρέπει να τα ανέβουν

και στην κορφή της κλίμακας, η βρώμικη τους φάρα

θα συγχαρεί τα έργα τους, και η κάθε μας κατάρα

απ’ το ένα αυτί τους που θα μπει και απ’ το άλλο που θα φύγει

γιατί οι προδότες πιο πολλοί και οι πατριώτες λίγοι…

Καρδιά μου καημένη

Καρδιά μου καημένη

πως βαστάς και δεν τους σκίζεις..

Με τέτοια ανοχή, αυτά που θα συμβούν

δεν τα ξορκίζεις..

Δεν τους ψήφισε κανείς!!

Τότε πως βγήκαν;

Που πήγανε οι σύντροφοι

Μην αλλοτριωθήκαν;

Καρδιά μου καημένη

ζεις με οξυγόνο

εντατικής ενδοτικών

με παθογόνο..

Οι χαρτορίχτρες

Θα βγάλω ετούτες τις γιορτές ή χάνω την καρέκλα;

Ότι μπορούσα έκανα, η ΄Ανγκελα είναι φταίχτρα

που όλες κόνξες και ζημιές μου κάνει σε ότι λέω..

Με καρπαζώνει όπου με βρει, τραβάτε με και ας κλαίω.

Βαρέθηκα τη ζήση μου και μέσα στο Μαξίμου

έχω λερώσει προ πολλού το κάτασπρο βρακί μου

γιατί φοβούμαι σύντομα το τέλος μου θα φτάσει

και άλλος λεβέντης θα συρθεί, στη θέση μου να κάτσει..

Η εξουσία σύντομη, με αυτούς εν αντιθέσει,

που ολημερίς μου εύχονται το αύριο να μη φέξει..

(Βεβαίως τους δικαιολογώ, πως δύσκολα περνάνε

αφού απ’ την φορολόγηση δεν έχουν τι να φάνε..)

Ελάτε όμως στην θέση μου, ξεχνώ ο ευλογημένος

συνέχεια τι τους έταζα, ως λοβοτομημένος..

΄Οταν με βλέπουν στο γυαλί το μάτι τους γυαλίζει

και η όψη μου τους Γερμανούς, ολίγον τι θυμίζει..

Νομίζω υπερβολικά και αυστηρά με κρίνουν

αν με Ρωμιό πολιτικό και ΄Ελληνα με συγκρίνουν..

Η κοινωνία η άτιμη, ευθύνεται για όλα

και ο διαρκής ο πόθος μου να είμαι μέσα σε όλα

της εξουσίας τα χαρτιά, και τα μνημόνιά τους,

που κάποτε τα ξόρκιζα, τώρα βοήθειά τους..

Οι χαρτορίχτρες μου είπανε βοήθημα να δώσω,

εις τους ετοιμοθάνατους, μήπως και την γλυτώσω..

Στον ιστό της αράχνης

Μες της αράχνης τον ιστό εγκλωβισμένος μένω

ψάχνω για μια διέξοδο, και δεν καταλαβαίνω

ότι στη θέση μου αυτή, μονάχος μου έχω μπλέξει

πως η σκλαβιά πορεύεται, με Κούλη και με Αλέξη..

Μια καταδίκη η ζωή, και αν δεν την αλλάξω

η μόνη μου αναμονή, θα είναι να τα τινάξω..

Θάνατος οι ανάσες τους, και οι μέρες που περνάνε

πύρινες φλόγες στο κορμί, της χώρας που πονάνε..

Καμένες σάρκες οι φωνές, που σώπασαν κι απόψε..

Βάλε ποτήρι για κρασί, και το ψωμί σου κόψε,

θα πω, λες και έχω συντροφιά, και το βουνό θα πάρω,

θα σημαδέψω μέτωπο, με διόπτρα μου το χάρο..

΄Οσο βολεύεσαι αδερφέ, και νηστικός δεν μένεις

του δίπλα το αδιέξοδο, δεν το καταλαβαίνεις..

Και εσείς οι βολεψάκηδες του κόμματος τσιράκια

μακριά σας τα προβλήματα, και τα νερά στα αυλάκια..