Θα είμαι δική σου

Αγκαλιά θα σε πάρω
μέχρι να ξημερώσει
πριν ο ήλιος τα χνάρια
των φιλιών μας στεγνώσει

πως θα είμαι δική σου
μέχρι όσο τραβήξει
θα σου πω αν μ’ ακούσεις
δίχως να χω μιλήσει…

Μέχρι χθες το φεγγάρι
στα σκοτάδια κρυμμένο
όμως ήρθες και είναι
το γλυκό πεπρωμένο

Συμβουλές ηθικής
Ως μόνη και απροστάτευτη και χήρα του ανέργου
έψαχνα λύσεις για να βρω, στην τσίτα αυτού του νεύρου
ψυχοπαθή που με έκανε, να θέλω να σκοτώσω
που ακόμη δεν κατόρθωσα σύντροφο να σταυρώσω
Κανείς τους που παντρεύεται δεν λέει να χωρίσει
Που να βρει την διατροφή σύζυγο να ταΐσει
Έτσι οι πιθανότητες της λύσης λιγοστεύουν
και η επιτυχία μου λάστιχα που μαζεύουν
Προσφάτως το αποφάσισα πρέπει και εγώ να ζήσω
Δεν είναι και παράδοξο ζευγάρι να χωρίσω
Βάζω λοιπόν τα δυνατά και του κουτιού περνάω
και μες τον ξένο κορβανά το χέρι μου βουτάω
Η ηθική από μόνη της προβλήματα δεν λύνει
Ιδίως όταν βρίσκεσαι στης κρίσης μας την δίνη
Ας πρόσεχαν οι άτυχοι, και η τύχη τους σε μένα
και ευτυχώς που ξέφυγα από τα περασμένα..

Η χροιά της φωνής

Σαν το φτερό τα λόγια σου
χαϊδεύουν την ψυχή μου
και γίνονται στο ρύση τους
κομμάτι απ τη ζωή μου

Θα είμαι εδώ για σένανε
τίποτα μη φοβάσαι
Οι σκέψεις μου μια αγκαλιά
μέσα της να κοιμάσαι

Η ραθυμία των κυβερνώντων

Βουλιάξαν οι καρέκλες μας από την απραξία
απ’ το πολύ το φαγητό και την απροθυμία
Προβλήματα δεν λύνουμε που εμείς τα συντηρούμε
Όλα πως βαίνουνε καλώς θα πρέπει να σας πούμε

Τα άλογα τα καπίστρια τους καθημερνά φορούνε
και κόβουν εισιτήρια στα τραίνα για να μπούνε
Οι μπάρες πως θα κλείσουνε τους έχουμε μηνύσει
και όποιος δεν είναι συνεπής στην άκρη θα καθίσει

Νομίζατε πως άπραγμοι θα μείνουμε κλεφτρόνια
Με τον δικό σας τον παρά θα κυβερνούμε χρόνια
Και εσείς από το σφίξιμο στην μέση του ζωστήρα
θα βρίζετε νυχθημερόν την μαύρη σας την μοίρα

Πως όλα συνηθίζονται αυτό είναι δεδομένο
Το ρεύμα σας απλήρωτο και το νερό κομμένο
Κάτι μελομακάρονα στον ύπνο σας να δείτε
γιατί να τα αγοράσετε ούτε που θα μπορείτε

Την ιστορία γράφουμε με μαύρο το μελάνι
Σας βράζουμε ανάπτυξη στο λιγδερό τηγάνι
Ζούμε σε άλλες εποχές υψίστης σημασίας
και γίναν τα μνημόνια κανόνες ασφαλείας.

Καληνύχτα σας

Η φυγή

Ψυχή παιδιού τα χείλη μου τις λέξεις σου κρατούσαν
Να φύγεις ήθελες γιατί τα βήματα κυλούσαν
Με δυσκολία κράτησα εικόνες από σένα
Και ούτε που νοστάλγησα τα χρόνια τα χαμένα..
Είναι η ψυχή μου που πονάει για λάθη που χουν γίνει
Και η ευθύνη περισσή συγχώρεση δεν δίνει
Είχα ψυχή την έδωσα πίσω δεν την ζητάω
Μαζί με ότι απέμεινε μπροστά θα προχωράω..
Οι Φίλοι γίνανε οχτροί και λένε πως χρωστάω..

Η ποίηση που δεν είναι ποίηση

Είπες θα πάγω σε άλλη γη
θα πάγω σε άλλες θάλασσες…

Μια φέτα του καλοκαιριού κομμένη στο τραπέζι
η ίδια όμως λογική την λογική μου παίζει
και ενώ κοιτάω μακριά το όνειρο να χλευάζει
η ίδια ετούτη η ματιά το βλέμμα σου κοιτάζει

που είχες κρυμμένο το σπαθί, και εγώ δεν το χα αγγίξει
αγώνας δρόμου τελικά, να δω ποιος θα νικήσει
τα όπλα παραδόθηκαν, η πάλη ξεκινάει
δεν θα ειπωθεί ποιος νίκησε, και πόσο αυτό πονάει…

Η αποκάλυψη

Μες το θηρίο σου το πρόβατο
για χρόνια είχε τη σιωπή κουράγιο
Μα μόλις ξύπνησε το πρόβλημα
φώναξε ζήτω το ναυάγιο

Μη πεις μια λέξη σαν με δεις
Πονούν οι λέξεις μα η σιωπή διασκεδάζει
Το πιο ακραίο ήταν λάθος σου
που εμένα ποια δεν με πειράζει

Η σιγή

Κουράστηκα να ομιλώ για την σιγή των αιχμαλώτων..
Ο αγώνας δρόμου είναι μακρύς και ατελεύτητος..
Δεν ξέρω που αρχίζει το μπορώ και που τελειώνει..
Που πήγε η αγανάκτηση και που οι ανοχές μας..
Απελευθέρωση με λέξεις και ηχοχρώματα δεν γίνεται..
Σκέψεις αντίστασης, κλεισμένα έντομα μες το μπουκάλι
της παράδοσης..που μένουν μόνο σκέψεις..
Θέλω το πως, θέλω το πότε, θέλω το ποιοί, μπορούν
να το τολμήσουν… Τόσο αργά, κι ακόμα τίποτα…

Η αποκατάσταση

΄Ημουν κοπέλα ζωντανή
όμορφη και τιμία
μέχρι που η συμμορία τους
έπιασε τα ηνία
Στον βιασμό υπέκυψα
και οι τερατογενέσεις
η μια την άλλη έρχονται
του χρέους αποσβέσεις
Τα νόθα αυτά των βιαστών
μνημόνια τα λένε
μου χουνε φάει τη ζωή
και σαν σκασμένα κλαίνε
μα οι τρομοκράτες οι δοτοί
δεν τα αναγνωρίζουν
και όταν ευθύνες τους ζητώ
αυτοί με φοβερίζουν
του δρόμου δήθεν ήμουνα
και θέλω να φορτώσω
τα μπάσταρδα στην πλάτη τους
έντιμη για να νοιώσω.
Για πόσο ακόμα το κακό
θα τρώει τη ζωή μου
Το άδικο αν κατανοείς
έλα και εσύ μαζί μου.

Μονόλογος

Αλέξη που είναι το «βοήθημα»;
Πήγε για σκι μήπως στις ΄Αλπεις;
Αν το έπαιρνα ούτε για φάρμακα,
ούτε για βιάγκρα.. μη το ψάξεις..
Μια συμμορία που στο σβέρκο μας
έχετε κάτσει, είσαστε όλοι..
Και όσες αξίες βεβηλώσατε,
στην τσέπη σας.. στο πορτοφόλι..
Αιδώς η λέξη που δεν ξέρετε
και ο προδότης μία ακόμα
Θα έρθει η ώρα που τριαντάφυλλο
το αίμα κόκκινο στο χώμα,
θα ρέει ποτάμι απ’ τα κουφάρια σας
που είναι ξενοπουλημένα,
μαζέψτε τα και δρόμο άτιμοι,
πάρτε και τα κατουρημένα..