Έλα κυκλώνα να χαρείς
Έλα για να γλυτώσω
Απ’ του ιού το πλύσιμο
τα χέρια μου θα λιώσω

Φόρα την μάσκα σου κι εσύ
ίσος προς ίσον να’ ‘μαι
αν είναι να κολλήσουμε
αυτό γραμμένο θα ‘ναι

Φύσα κυκλώνα φύσηξε
μάζεψε τα σκουπίδια
βαλε τα ζώα στο μαντρί
τα πρόβατα, τα γίδια

Φώναξε και τους ειδικούς
εξέταση να κάνουν
μες του κυκλώνα το θυμό
το PCR να βάνουν

Στο μάτι σου το στόχαστρο
άμα τυχόν και γίνω
ποια θα ναι η εξέλιξη
εγώ τι θα απογίνω;

Μου έπεσαν ήδη τα μαλλιά
απ τα άλλα που περνάω
και τις ακρίδες που θα ‘ρθουν
προβλέπεται να φάω

Αν άξιζες να σ’ αγαπώ ποτέ δεν σκέφτηκα
όταν το χέρι σου κρατούσε το δικό μου
τα κρύα βράδια του χιονιά όταν με ζέσταινες
πήρες δικό σου το φτωχό το σ’ αγαπώ μου

χωρίς ψυχή πώς να βαδίσεις μες την νύχτα σου
ξεγυμνωμένες αυταπάτες πώς να σβήσεις
κρατάς στο στόμα όλες τις λέξεις που θα έλεγες
σ’ ένα κορμί με κοιμισμένες τις αισθήσεις

Στης λογικής ποτέ δεν μπήκα εγώ την βάσανο
ότι με φόβιζε το ξόρκιζα να φύγει
σου ‘δωσα δύναμη να βρεις δρόμο ελεύθερο
και εσύ σκοινί για το λαιμό που να με πνίγει

Σκύλος αν ήμουν άγριος, φίμωτρο θα φορούσα
στα μέσα της μεταφοράς όταν κυκλοφορούσα
θα δάγκωνα από μέσα της θα γαύγιζα με λύσσα
όποιον με κοίταζε λοξά, στα πόδια του τα τσίσα

Με βρήκαν όμως αφελή, στα δύο μου τα πόδια
Μου κόβουν την αναπνοή, μου βάζουνε εμπόδια
Κι όπως θαυμάζω το φιλί Μακρόν σε Μητσοτάκη
χωρίς κανένα φίμωτρο, το πίνω το χαπάκι

Μήπως είναι στο κούτελο η όποια ένδειξή μου
για να γλυτώσω πρόστιμο φορώ και το βρακί μου
αρκεί να είναι καθαρό, φρεσκοσιδερωμένο
για να μπορέσω να διαβώ της μοίρας το γραμμένο.

Είχες την λάμψη της πανσέληνου
στο βλέμμα μου, μικρή μου αγάπη
όταν στο πλάι μου περπάταγες
και μοιραζόμασταν το κάτι
Θάμπος στα μάτια μου κι ας το ‘ξερα
της φαντασίας μου ήσουν πλάσμα
στα βράχια χτύπησε η τύχη μας
μες του απρόβλεπτου το κλάσμα
Όταν η κλίση στο καράβι μας
πήρε τον δρόμο του βυθού της
έγινε σύννεφο η λάμψη τους
και μαύρη μπόρα του χαμού της
Τούτη η πανσέληνος που φώτισε
της απουσίας τα σκοτάδια
γεμίζει το κενό που άφησαν
της προδοσίας τα σημάδια
Αυτή η καρδιά μου που σταυρώθηκε
και για την λήθη σου παλεύει
πως ζει η αγάπη στην αλήθεια της
λέει δυνατά, και το πιστεύει

Αυτό το γεωτρύπανο σκάλωσε που να πάρει
εκεί που ξέρει όμως αν μπει, θα γίνουμε ζευγάρι
κάθε που σεκλετίζομαι ένα τζαμί ανοίγω
και από τους διαλόγους μας, δηλώνω πως θα φύγω

΄Ολο φοβέρες και απειλές, σαν κεραυνός χτυπάω
και στο Αιγαίο πρόσφυγας πετρέλαιο ζητάω
Φωτιές ανάβω συνεχώς, το ακαταλόγιστό μου
παράσημο στους ώμους μου, στάχτη στο πρόσωπό μου

Χτυπούν τηλέφωνα βουβά, για να με συνετίσουν
και οι αντίπαλοι κοιτούν, ούτε που να με φτύσουν
να αλλάξω στάση μου ζητούν, και με χαϊδολογάνε
μα σαν θυμώσω θα κρυφτούν, δεν θα χουν που να πάνε

Προφήτης τους προέκυψα, κι ας μην τα αναγνωρίζουν
Τα δυο μου διαβολόμματα χάντρες που φωσφορίζουν
Γελώ και δέρνω, με φωνή, σκληρή σαν τον γρανίτη
και σαν αρκούδα τους τραβώ, με τον χαλκά στην μύτη

Του Ιβίσκου, κόκκινο το χρώμα,
τα φύλλα έστρωσα στο χώμα
ροδόνερο φιλιά στο στόμα
μικρός ο ήλιος σου ακόμα

Γλυκό παιδί του αγρού λουλούδι
στα χείλη στίχος και τραγούδι
του έφηβου το πρώτο χνούδι
φτερούγες βγάζει το αγγελούδι

Αν πέσω στην ανάγκη σου θεός να με φυλάει
όλη η ζωή που σου ‘δωσα στράφι και αυτή θα πάει
αυτό όμως συνηθίζεται να δίνεις να μην παίρνεις
και στον αγρό τον άνυδρο τον σπόρο σου να σπέρνεις

Όλα δεχούμενα λοιπόν μα άφαντο το ταίρι
έστω και αν νυχθημερόν του στήνω εγώ καρτέρι
σαν σκέφτομαι μην έφταιξα, η κακούργα, που όλο δίνω
στο άδειο το ποτήρι μου αχαριστία πίνω

Πως είναι αυτονόητα τα πράγματα δεν λέω
αγάπη, έρωτας, καημός, πολλάκις τα συγχέω
χάρτινες είναι οι ψυχές, και στην βροχή θα λιώσουν
για να ρωτήσουνε αν ζεις, χέρια θα ασημώσουν..

Μα η ελπίδα εύθραυστο λουλούδι περιμένει
βλέπει, ακούει, επιθυμεί, πάντα σοφή σωπαίνει
πάνω στα χείλη τα πικρά θέλει να περπατήσει
και στις ψυχές που κλείσανε, την πόρτα θα χτυπήσει..

Ελλάδα χώρα των θαυμάτων
ιών και ύποπτων κρουσμάτων
με μάσκα στριγκ θα τριγυρίζεις
για νίκες θα πανηγυρίζεις

Ελλάδα όλα τα αντιστρέφεις
και στους υπεύθυνους προσβλέπεις
σ’ όσες συμβήκαν τραγωδίες
πλημμέλημα οι κατηγορίες

Ψέκασμα, σκούπισμα και τέλος
και στους κατώτερους το βέλος
Αλί σ’ αυτούς που έχουν φύγει
φωτιάς το σύννεφο που πνίγει

Σιχάθηκα πια να ακούω
για αυτό τον κώδωνα θα κρούω
για γλάστρες οι τηλεοράσεις
δημιουργούμε αντιστάσεις

Τον πέθαναν πριν να πεθάνει
ποτέ το σύστημα δεν χάνει
αυτοί να κάνουν την δουλειά τους
κόντρα εμείς στα σχέδιά τους.

Αν είχε η αθωότητα φωνή για να μιλήσει
θα υπέγραφε επάνω σου πως θα μεγαλουργήσει
σε τούτα τα ματόκλαδα το φως σαν λαμπυρίσει
η Παναγιά το θαύμα της και πάλι θα ευλογήσει

Κρινάκι άσπρο της αυγής, της πίστης μου ελπίδα
ουράνιο τόξο που θα βγει, του ναυτικού η πυξίδα
σαν παίρνεις πόζα να σε δω, ανθός που μεγαλώνει
βγαίνουν στην πλάτη μου φτερά και το χειλάκι λιώνει

΄Ητανε θέλημα θεού, που με τον ερχομό σου
μετρώντας λάθη μιας ζωής, βρήκα τον θησαυρό σου
έγιναν πια μετρήσιμα όλα τα βήματά μου
το σύμπαν αφουγκράστηκε και σε έστειλε κοντά μου

Καρδιά να πάψεις να ζητάς τα δύσκολα να σβήσεις
ευχές για ολόλευκη ψυχή, μόνο να ξεστομίσεις
Τίποτα δεν θα χρειαστείς, μόνο το κάλεσμά του
κι όταν θα έρθει να σε δει, πέσε στην αγκαλιά του

Τον φόρτωσες τον γάιδαρο για να σου μεταφέρει
ότι η πλάση σου ‘δωσε με προσφοράς το χέρι
μα εσύ γαϊδούρι δίποδο, επάνω του φορτώνεις
όλη την κτηνωδία σου, για να «επιβιώνεις»

Ντροπή δεν έχεις μέσα σου, λίγο να κοκκινίσεις
αντί γαιδάρου θα έπρεπε, πάνω σου να κρατήσεις
το βάρος που στο ζωντανό ασύστολα ανεβάζεις
την ηθική που «σου» χρωστάς, αδιάφορα χλευάζεις

Πως σαν και σ’ εσένανε πολλοί υπάρχουν το γνωρίζω
όμως την τιμωρία τους εγώ δεν την ορίζω
Υπάρχει όμως, μην ξεχνάς, η θεία τιμωρία
που ορίζει την κατάληξη, στα άγρια «θηρία»..