Η διεθνής η λαίλαπα σιγεί για τον χαμό σου
δεν το μπορεί να αποδεχθεί αυτό το μέγεθος σου
η κορυφή απρόσιτη για τους κοινούς θνητούς θα μένει
εσύ ταξίδεψες για αλλού λευκή κλωστή λυμένη..

Εκεί ψηλά που στέκεται με αγγελικό το βλέμμα
με ορμήνιες παρακολουθείς, και νουθετείς το ψέμα
σαν από πάντα πρόθυμος αλήθειες να μοιράζεις
του ανθρώπου τον προορισμό να τον καθαγιάζεις

Για μένα θα είσαι σύμβολο και για πολλούς ακόμη
πως πρέπει πάντα τον σωστό (είναι πολλοί οι δρόμοι)
και τον πηγαίο άνθρωπο να ακούει η καρδιά μας
μακριά από όσα προσδοκούν τα όποια «αφεντικά» μας

Δεν φεύγεις από το μυαλό εικόνα είσαι άγια
το υπόδειγμα η ιαχή στα φωτεινά φεγγάρια
και όποτε η ανθρωπότητα σε φέρνει στο μυαλό της
θα σε έχει καθοδηγητή και φύλακα άγγελό της!

Είναι βαρύ το τίμημα να μένεις πεινασμένος
ζητώντας την δικαίωση, σαν καταδικασμένος
με μια ποινή που επέβαλαν στόματα μπουκωμένα
και το άδικο να σε μετρά σαν αριθμό και σένα

Αχ να ταν να ζωντάνευε ξανά το εικοσιένα
μες στην φωτιά να πέφτανε κορμιά υποταγμένα
τι να μας πουν οι χάρτινοι καρεκλοκολλημένοι
πως ήτανε απ’ την αρχή ως τέλος πουλημένοι;

Οσμή βαριά και αφόρητη μιας σάπιας εξουσίας
που ατιμάζει την ζωή με πράξεις ανομίας
όποιου τα κότσια του μπορούν μάχη να ξεκινήσει
θα δώσει το παράδειγμα και θα μεγαλουργήσει

Κι αυτοί που νοιώθουν δύναμη πως τάχα διαθέτουν
και την εκδίκηση ζητούν με μάτια που δεν βλέπουν
φυγάδες να απογίνουνε και να ξεκληριστούνε
σαν εφιάλτες βραδινοί την μέρα να χαθούνε

Μην είδατε τους μάρτυρες που είναι να καταθέσουν;
Φωνάξτε τους καλόγερους καμπάνες να βαρέσουν..
Τους πλάκωσε το πάπλωμα, τους έπιασε ένας σφάχτης;
Το πλοίο ακυβέρνητο και μόνο ένας ναύτης
που ‘ναι παρατρεχάμενος του μέγα κυβερνήτη
ανασκουμπώνει συνεχώς το δεξιό μανίκι..
Ποτέ ξανά στα χρονικά τέτοια διαδικασία
να κυνηγάνε τους καλούς σαν σε δικτατορία
κλείστε φακέλους, στόματα, δώστε ημερομηνία
γιατί δεν στέκει δυστυχώς αυτή η κατηγορία

Υποστηρικτές δικαίου
Ψεκάσαμε με bygon κι όλες οι κατσαρίδες
τρέχουνε σαν αλλόφρονες, τραβώντας τις κοτσίδες..

Πίσω Φούλη τα καράβια
ξεραθήκαν τα πηγάδια

΄Ολο το σκυλολόι
τραβάει την μάζα σύσσωμη
στου ψεύδους το αγώι
΄Ολοι οι ξυλοπόδαροι
ανάπηροι της σκέψης
μιλούν για την υγεία σου
και κάνουν μεθοδεύσεις
πώς να κοπεί η σύνταξη
με της ζωής το νήμα
μόλις τα συνακόλουθα
θα σ’ έβρουν παραχρήμα..
Δεντρογαλιές αδίστακτες
οχιές της ευτυχίας
δεν έχουν τίποτα να πουν
για θέματα ουσίας

Διώκομαι γιατί:
τους έχουν δασκαλέψει
πως του «Zαλόγγου» τον χορό
κάποιος να τον χορέψει
Και αφού τα κάναν γης μαδιάμ
οι των διαβόλων κάλτσες
ψάχνουνε για «υπαίτιους»
στης γνώσης μας τις στράτες
που την προσφέρουν συνετοί
με γκέμια της αλήθειας
και χρίσμα επιστημονικό
μετάληψη βοήθειας
Μα αυτοί οι δόλιοι χορευτές
και οι οργανοπαίχτες
θαρρούν πως την τιμητική
έχουνε πάντα οι ψεύτες
κι αν κάτσουν στο εδώλιο
όποιον ψηλά κοιτάει
ο ουρανός στην κεφαλή
θα πέσει να τον φάει

Διώκομαι γιατί:
αυτοί έχουνε φυτρώσει
εκεί που η γάτα τον «χρυσό»
τον έχει παραχώσει
ενώ στέλνονται εύσημα
με χέρια και με πόδια
επί ποδός το τάγμα τους
να στήνει τα εμπόδια..

Καλό κατευόδιο διώκτες

Λυγμός που βγαίνει απ’ τα συντρίμμια
καταραμένοι θηρευτές
κρυμμένα ‘μείναν τα λουλούδια
στις γκρεμισμένες τις αυλές

Εκεί η φύση αφορισμένη
κλείνει τα αυτιά, οπλοβοή
στα καταφύγια κλεισμένοι
αποδιωγμένοι οι λαοί

Η ποίηση κλειστά τα μάτια
κρατάει, δεν παίρνει αναπνοή
των αφεντάδων τα παλάτια
είναι πολέμου ιαχή

Δίκαιο δεν ψάχνω, αγνοείται
δεμένα μάτια αντικρυστά
εμπρός εσείς παραταχθείτε
μόλις σημάνει η εκκλησιά..

Θέλετε αντισώματα όμως που να τα βρείτε;
Ζητήστε τα, πληρώστε τα μήπως
και γιατρευτείτε
Τα λόγια μας ξεκάθαρα, εμείς πουλάμε άλλα
κι όλοι πλασμένοι είμαστε για πράγματα μεγάλα
Έχουμε ντίλερ ικανούς με πείρα στις πωλήσεις
άνοιξε τηλεόραση και άκου τις ειδήσεις
Στο χείλος φτάσε του γκρεμού και πήδα
να γλυτώσεις, πουλάμε άμα χρειαστεί κι οικόπεδα με δόσεις
Που να μας πάρει η οργή όλων των ψεκασμένων, εδώ είναι η χώρα αντοχής των εμφολιασμένων
Σαν βγάλει ο ήλιος κέρατα ετούτο θα περάσει
κι όλα να δεις θα ξεχαστούν σαν την φωτιά στα δάση
Εγώ θαρρείτε πως ξεχνώ τις ύβρεις την ασχήμια;
Γι αυτό τα πρόστιμα κρατώ να τα χω σαν ενθύμια
Μα όποιος κρατάει τον λαιμό ψηλά και κορδωμένο, το πορτοφόλι του θρηνεί
το λεηλατημένο