Όταν βρεθούμε σκοτεινή
θα ναι η μέρα από τα πάθη
θα πληρωθούνε μονομιάς
όλα του έρωτα τα πάθη

Εκεί που φύλαγες εχθές
η αμαρτία σου λιμνάζει
και η καινούρια σου μορφή
με τίποτα πια δεν αλλάζει

Το φίδι άλλαξε μεμιάς
το δέρμα του και προχωράει
μια αδυσώπητη σιωπή
ντύνει το χθες και με νικάει

λόγο θα δώσεις στον θεό
που τον ξεχνάς, όχι σε μένα
θα αναπολείς τα σ’ αγαπώ
και τα φιλιά μου ένα ένα

έχει έναν άνεμο βαρύ
που σε σαρώνει απ άκρη σε άκρη
και μες τα μάτια τα θολά
στεγνώνει το άπρεπο το δάκρυ

δεν μπόρεσες να τα χαρείς
όσα σου πρόσφερε η καρδιά μου
και η θέση έμεινε κενή
στα πληγωμένα όνειρά μου

κι αν κάποτε είμαστε μαζί
τώρα θα ζεις με αναμνήσεις
το μυστικό είναι γνωστό
ποτέ ξανά δεν θα γυρίσεις

το υποζύγιο σταθερά
πάνω στον δρόμο προχωράει
και όσα σου χάρισε αδρά
με πείσμα τώρα τα κλωτσάει

οι δρόμοι κλείσανε νωρίς
τα έργα πρέπει να τελειώσουν
και τα καμένα απ την φωτιά
θέλουν και πάλι να φυτρώσουν