Σαν πήρα τον ανήφορο να ‘ρθω να σ’ ανταμώσω
έψαχνα μια εξήγηση να βρω για να σου δώσω
Μα ποιος μπορεί ολόγυμνος την γύμνια του να κρύψει; καμιά αιτία προφανής να τον υποστηρίξει..
Υπάρχουν τα αισθήματα που όποιος τα έχει νοιώσει, ανάγκη δεν θα παραστεί για να επανορθώσει..
(πως ήταν σκύλος φιλικός και όχι μια αρκούδα,
φιλί προσφέροντας συχνά που ήταν του Ιούδα.. )
Υπήρξαν σίγουρα στιγμές που ήθελα να σε σώσω, κι απ’ την φρικτή κατακραυγή του κόσμου να γλυτώσω, μα συγχωρούσα μέσα μου αυτήν μου την ασχήμια μέσα στα τόσα υπαρκτά του έρωτα ενθύμια.
Είπα στο τέλος προσκυνώ Θεό και τις βουλές του, αρκεί εγώ να ‘μαι καλά κι όλες οι πρακτικές μου, ποιος το μπορεί αληθινά να γίνει κάτι άλλο πέρα από αυτό που έγινε και κρύβει στον καβάλο..

Πολλών γενιών ανάθεμα
των βρυκολάκων τάγμα
κόβει τιμόνι δεξιά
μπας και γενεί το θάμα
και βγει από την δράση τους
ένα καλό σημάδι
να ‘ρθει η τύχη μας ξανά
μιας Κυριακής το βράδυ..
Αυτό μάλλον απίθανο
το λέει η ιστορία
ποτέ δεν ημερεύουνε
τα άγρια θηρία
και άμα γενεί από σύγκλιση
πλανητικής πορείας
αυτό θα είναι απότοκο
κάποιας διεργασίας
που ο ύψιστος απεργάστηκε
πάντα για το καλό μας
να πάρει εις τους ουρανούς
τον τύραννο αρχηγό μας..

Κοιτάτε πως κατάντησα να τρέχω σαν κλεφτρόνι
με κυνηγούν οι οδηγοί, το πλήθος με ζυγώνει
γυρεύω μια καταπακτή την κεφαλή να βάλω
με κυριεύει πανικός διόλου δεν τ’ αναβάλω
Οτάβα αφήνω ολοταχώς προτού με κουλαντρίσουν,
και μια κουβέντα βρώμικη στο αυτί να μου σφυρίξουν
ρίψατε το σημείωμα για όταν θα επιστρέψω
αν το επιτρέψουν οι καιροί τους κόπους μου να δρέψω
αχάριστοι τα φορτηγά, πάρτε και στις δουλειές σας
τυμπανισμένες πριν γεννούν οι νηστικές κοιλιές σας
όσοι σταθούνε φρόνιμοι με σύνεσης πορεία
μες της κορώνας θα γραφούν την ένδοξη ιστορία..

– Άλμπερτ…
– Ούρσουλα..
-Αλμπερτττττ
-Ούρσουλαααα
Μην μαθευτεί πως είμαστε σε επικοινωνία
στο στόμα τους αν μας βάλουνε σε κίνδυνο
η πορεία
στο τέλος λένε τον γαμπρό για ξύρισμα τον πάνε
ανθρωποφάγοι οι άτυχοι θα πέσουν να μας φάνε..

Σαν ραψωδός κάποιας αρχαίας πολιτείας παρηκμασμένης
μιλώ για τα άγνωστα τα έπη της ιστορίας μου
εσύ το πρώτο και το σημαίνον από όλα τα άλλα
πλάνη και αλήθεια σημαία ένδοξη της φαντασίας μου.

Με το ραβδί μου λόγια και πράξεις σου αναμορφώνω
και από το μπόι μου πιο χαμηλότερα σε ξεσηκώνω
άγια εικόνα
να ζω στον ίσκιο σου
άλλο δεν παίρνει
βαρύ το τίμημα,
ο χρόνος άδικα πίσω με φέρνει

Και αν τροβαδούρος σου στην άκρη κάθομαι έρημου δρόμου
σκοπιά φυλάσσοντας με δόσεις άκαρπες πίκρας και πόνου
ένα είναι σίγουρο όσα συνέβησαν μαζί με σένα
θα μείνουν άθικτα φλέβες που σμίξανε στο ίδιο αίμα

Η Μ-αριλού μας η τρελή
ποιος θυμάται τι καλούδια είχε τάξει
με την καραμπίνα στο αυτί
3 προσπάθειες να μας ρημάξει

Θα ‘ρθει Σεπτέμβρης και εκλογές
θα το εμπεδώσει και αυτή η τρελή ακόμα
της εκλογής της το «προτσές»
θα είναι ένα λουλούδι πατημένο μες το χώμα..

Εφέτος τις απόκριες είπα να ξεχωρίσω
με μια αλλιώτικη στολή βλέμματα να τραβήξω
αφού πλήρως απέτυχα σαν άνθρωπος να μείνω
με μια στολή θα υποδυθώ
τον ρόλο μου εκείνο

Θα ντυθώ άνθρωπος
γιατί έχω δυο πόδια
στον συνάνθρωπο πέτυχα
να του βάζω εμπόδια
μια χαρά τα κατάφερα
το κακό να σκορπάω
μασκαράς ενσυνείδητος
την παράδοση σπάω

Σεργιάνι βγες αγάπη μου
κρατώντας μου το χέρι
για να σου δείξω πως πετάει
ο αετός στο αγέρι

Ψηλότερα από κάθε τι
σ’ έχω σταυραετέ μου
πολύτιμο σαν θησαυρό
μέσα στην λέξη “γυιέ” μου

Απ’ την αρχή την σύνθεση
της λέξης αγαπάω
θα κάνω, κι ότι αισθάνομαι
σε σένα το χρωστάω!

Πήραμε κόσμο στον λαιμό μας
σαν αναπόφευκτο κακό
δεν βρήκαμε τον διάολο μας
απ τον αμνήμονα λαό..
Ξανά την ψήφο σας ζητάμε
όποιου πεθαίνει
κι όποιου ζει
μα μην ρωτήσετε που πάμε
έχει ταξίδια η ζωή..
Οι καταδίκες μας αστέρια
στους ώμους μας τους στιβαρούς
και ο χλευασμός μας υποθήκες
στους ανυπότακτους εχθρούς..

Την επιστήμη κλυδωνίζουν
του “πεπρωμένου” οι τριγμοί
και ανενόχλητοι γυρνάμε
σαν τρομαγμένοι ποντικοί..

Φωνή αγγέλου “Sucharit” μας έκανε την χάρη
τον καθαρό τον λόγο του να κάνει μαξιλάρι
να γαληνέψει η καρδιά απ την ανησυχία
που μας σκορπίζει η ταραχή και η λογοκρισία
Αγαπημένε ” Sucharit” της πίστης πεμπτουσία
διώξε τα νεφελώματα και την υποκρισία
δυο γαϊδουριώνε άχυρα δεν ξέρουν να μοιράσουν
χωρίς πειθούς συναίνεση όλους να μας χαλάσουν
καθίζουν στο εδώλιο και αυτή την επιστήμη
“Δημήτρη” αξεπέραστε αυτοί δεν έχουν μνήμη,
φραγμούς, αντρίκια απαντοχή, έχουν κοκκόρου γνώση,
νομίζουν πως η άγνοια μπορεί να μας φιμώσει,
και στην γωνία η «τιμωρός» της Θέμιδος λογάκι
να μην αφήνει όρθιο ούτε ένα λιθαράκι
Τα σταυρωμένα χέρια μας όρθια σηκωμένα
ξεκάθαρο το μήνυμα στέλνουν για τον καθένα .
μπορεί η νίκη να αργεί, μα θα ‘ρθει κοτσονάτη
και ο βασιλιάς θα ηττηθεί απ την “μικρή χιονάτη” ..