΄Οσες κινήσεις έχεις κάνει
εγώ καλούμαι να πληρώσω
δεη, αέριο, βενζίνη
τα λάθη να επανορθώσω

΄Οταν σε ψήφιζα τον «άλλον»
σκοπό να διώξω είχα βάλλει
ανάγκη επιβεβλημένη
για αυτό κανείς μην αμφιβάλλει

Στον σβέρκο μου κατσικομένος
εσύ για μένα αποφασίζεις
άλλος «φιλάει» και άλλος πληρώνει
ραγιά να μάθεις τι ψηφίζεις

Η πλάνη όμορφη σαν ρόδι
μετράει τα σπόρια ένα ένα
και τις απώλειες συγκεντρώνει
να κυνηγήσει τον κανένα

Τώρα γυρνώ σαν υπνοβάτης
και στο κρεβάτι επιστρέφω
τις πόρτες κλείστε να μην φύγω
τον ξυπνημό δεν τον αντέχω

Ελπίδα μόνη η ευχή μου
να ‘ρθει η στιγμή η ευλογημένη
δρόμο να φύγεις να σου δείξω
η τιμωρία περιμένει

Πως έχουνε την ίδια μούρη
τώρα το ξέρω τα γουρούνια
και ότι ο καθένας μας θα γίνει
δρομολογείται απ’ την κούνια

Δεν ήσουνα ο κίνδυνος στα λάθη που χω κάνει
εγώ έριξα άγκυρα στο πρώτο το λιμάνι
αν πράγματι μ’ αγάπησες δεν θα το εκτιμήσω
ήμουν μονάχη κι έπρεπε το ναι μου να τολμήσω

Εγώ τον δρόμο μου τραβώ
τα δάκρυα στεγνωμένα
δεν σε φοβάμαι μάτια μου
φοβάμαι μόνο εμένα

Αν δείχνω πάντα δυνατή μ’ έχει η ζωή προστάξει
έτσι η ψυχή το βάρος σου και πάλι θα βαστάξει
δεν σου χρεώνω τίποτα ζήσε ευτυχισμένος
αυτός που μένει αληθινός, είναι ο προδομένος..

Ανθισμένα τα λουλούδια στο παρτέρι
κει που φύσαγε της άνοιξης το αγέρι
το κορμί σαν το κλαράκι να λυγίζει
την μορφή μου όταν σε γνώρισα θυμίζει

Σε κερνάω κρασί με το ένα χέρι
ξέρω, ήμουν της απόγνωσης λημέρι
σε λευκό χαρτί ξεδιάντροπες οι νύχτες
με ρωτάνε να τους πω γιατί δεν ήρθες

Γιατί δεν ήρθες;

Πασχαλιές γελάνε στην αποκοτιά μου
που ξεχνώ για σένα και το όνομά μου
το γνωρίζω δεν αξίζει να θυμάμαι
για όσα έδωσα και πήρες δεν λυπάμαι

Σε κερνάω κρασί με το ένα χέρι
ξέρω, ήμουν της απόγνωσης λημέρι
σε λευκό χαρτί ξεδιάντροπες οι νύχτες
με ρωτάνε να τους πω γιατί δεν ήρθες

Γιατί δεν ήρθες;

Σαν να μην έγινε ποτέ η γνωριμία
θύμα που αρνήθηκε να βρει την σωτηρία
σ’ άλλη ζωή ίσως βρεθούμε για να βρούμε
αυτά που νοιώσαμε εδώ μα δεν τα ζούμε

Εσύ το ξέρεις
πως το κατάφερες και ζεις
χωρίς να φέρεις
πληγή στο στήθος σου
βαριά χωρίς εμένα
μια υποχρέωση που πλήρωσα
με αίμα

Περνούν τα χρόνια δύσκολα με αντιφάσεις
είσαι στον δρόμο μα δεν ξέρεις που θα φτάσεις
κάπου θα νοιώσεις ότι χάσαμε και οι δύο
κι ας είπες πρώτος το πολύκροτο αντίο

Η διεθνής η λαίλαπα σιγεί για τον χαμό σου
δεν το μπορεί να αποδεχθεί αυτό το μέγεθος σου
η κορυφή απρόσιτη για τους κοινούς θνητούς θα μένει
εσύ ταξίδεψες για αλλού λευκή κλωστή λυμένη..

Εκεί ψηλά που στέκεται με αγγελικό το βλέμμα
με ορμήνιες παρακολουθείς, και νουθετείς το ψέμα
σαν από πάντα πρόθυμος αλήθειες να μοιράζεις
του ανθρώπου τον προορισμό να τον καθαγιάζεις

Για μένα θα είσαι σύμβολο και για πολλούς ακόμη
πως πρέπει πάντα τον σωστό (είναι πολλοί οι δρόμοι)
και τον πηγαίο άνθρωπο να ακούει η καρδιά μας
μακριά από όσα προσδοκούν τα όποια «αφεντικά» μας

Δεν φεύγεις από το μυαλό εικόνα είσαι άγια
το υπόδειγμα η ιαχή στα φωτεινά φεγγάρια
και όποτε η ανθρωπότητα σε φέρνει στο μυαλό της
θα σε έχει καθοδηγητή και φύλακα άγγελό της!

Είναι βαρύ το τίμημα να μένεις πεινασμένος
ζητώντας την δικαίωση, σαν καταδικασμένος
με μια ποινή που επέβαλαν στόματα μπουκωμένα
και το άδικο να σε μετρά σαν αριθμό και σένα

Αχ να ταν να ζωντάνευε ξανά το εικοσιένα
μες στην φωτιά να πέφτανε κορμιά υποταγμένα
τι να μας πουν οι χάρτινοι καρεκλοκολλημένοι
πως ήτανε απ’ την αρχή ως τέλος πουλημένοι;

Οσμή βαριά και αφόρητη μιας σάπιας εξουσίας
που ατιμάζει την ζωή με πράξεις ανομίας
όποιου τα κότσια του μπορούν μάχη να ξεκινήσει
θα δώσει το παράδειγμα και θα μεγαλουργήσει

Κι αυτοί που νοιώθουν δύναμη πως τάχα διαθέτουν
και την εκδίκηση ζητούν με μάτια που δεν βλέπουν
φυγάδες να απογίνουνε και να ξεκληριστούνε
σαν εφιάλτες βραδινοί την μέρα να χαθούνε

Μην πεις πως δεν μ’ αγάπησες ποτέ
πως βρήκες καταφύγιο στην καρδιά μου
όλα τα όχι σου εγώ θα κάνω ναι
θα αποδεχθώ πως είσαι χρόνια μακριά μου

όλα τα αδύνατα τα κάνω δυνατά
σου φτιάχνω ψεύτικο προφίλ στην φαντασία
τα λόγια αγάπης ξεσκονίζω τακτικά
να αποδεχθώ δεν το μπορώ την ουτοπία

χιλιάδες κρίματα την σκέψη μου ρωτούν
ποιο μέλλον θα ‘ χα αν δεν σ’ είχα συναντήσει
κι όλα τα αμίλητα αμέσως απαντούν
πως τα γραμμένα το’ χαν μάλλον συμφωνήσει

Μην είδατε τους μάρτυρες που είναι να καταθέσουν;
Φωνάξτε τους καλόγερους καμπάνες να βαρέσουν..
Τους πλάκωσε το πάπλωμα, τους έπιασε ένας σφάχτης;
Το πλοίο ακυβέρνητο και μόνο ένας ναύτης
που ‘ναι παρατρεχάμενος του μέγα κυβερνήτη
ανασκουμπώνει συνεχώς το δεξιό μανίκι..
Ποτέ ξανά στα χρονικά τέτοια διαδικασία
να κυνηγάνε τους καλούς σαν σε δικτατορία
κλείστε φακέλους, στόματα, δώστε ημερομηνία
γιατί δεν στέκει δυστυχώς αυτή η κατηγορία

Υποστηρικτές δικαίου
Ψεκάσαμε με bygon κι όλες οι κατσαρίδες
τρέχουνε σαν αλλόφρονες, τραβώντας τις κοτσίδες..

Πίσω Φούλη τα καράβια
ξεραθήκαν τα πηγάδια

΄Ολο το σκυλολόι
τραβάει την μάζα σύσσωμη
στου ψεύδους το αγώι
΄Ολοι οι ξυλοπόδαροι
ανάπηροι της σκέψης
μιλούν για την υγεία σου
και κάνουν μεθοδεύσεις
πώς να κοπεί η σύνταξη
με της ζωής το νήμα
μόλις τα συνακόλουθα
θα σ’ έβρουν παραχρήμα..
Δεντρογαλιές αδίστακτες
οχιές της ευτυχίας
δεν έχουν τίποτα να πουν
για θέματα ουσίας

Διώκομαι γιατί:
τους έχουν δασκαλέψει
πως του «Zαλόγγου» τον χορό
κάποιος να τον χορέψει
Και αφού τα κάναν γης μαδιάμ
οι των διαβόλων κάλτσες
ψάχνουνε για «υπαίτιους»
στης γνώσης μας τις στράτες
που την προσφέρουν συνετοί
με γκέμια της αλήθειας
και χρίσμα επιστημονικό
μετάληψη βοήθειας
Μα αυτοί οι δόλιοι χορευτές
και οι οργανοπαίχτες
θαρρούν πως την τιμητική
έχουνε πάντα οι ψεύτες
κι αν κάτσουν στο εδώλιο
όποιον ψηλά κοιτάει
ο ουρανός στην κεφαλή
θα πέσει να τον φάει

Διώκομαι γιατί:
αυτοί έχουνε φυτρώσει
εκεί που η γάτα τον «χρυσό»
τον έχει παραχώσει
ενώ στέλνονται εύσημα
με χέρια και με πόδια
επί ποδός το τάγμα τους
να στήνει τα εμπόδια..

Καλό κατευόδιο διώκτες

Λυγμός που βγαίνει απ’ τα συντρίμμια
καταραμένοι θηρευτές
κρυμμένα ‘μείναν τα λουλούδια
στις γκρεμισμένες τις αυλές

Εκεί η φύση αφορισμένη
κλείνει τα αυτιά, οπλοβοή
στα καταφύγια κλεισμένοι
αποδιωγμένοι οι λαοί

Η ποίηση κλειστά τα μάτια
κρατάει, δεν παίρνει αναπνοή
των αφεντάδων τα παλάτια
είναι πολέμου ιαχή

Δίκαιο δεν ψάχνω, αγνοείται
δεμένα μάτια αντικρυστά
εμπρός εσείς παραταχθείτε
μόλις σημάνει η εκκλησιά..