Αυτοί που μείναν ζωντανοί
στου χάρου το δρεπάνι
θα κάνουνε μια δέηση
άλλος να μην πεθάνει

Αυτοί που μας μαρκάρανε
όταν θα δικαστούνε
τεκμήριο αθωότητας
ποτέ τους δεν θα βρούνε

΄Εξω γυρνάνε αμολυτοί
γνήσιοι δολοφόνοι
όμως ποτέ δεν θα μπορούν
να τριγυρνάνε μόνοι

Μοιράσανε θανατικό
στους σκλάβους για να δούνε
όσοι απομείνουν ζωντανοί
τι σύνταξη θα βρούνε

Και κάνω έναν συνειρμό
στην θέση μας να μπούνε
και τα ραδίκια ανάποδα
σύντομα να τα δούνε

΄Οποιος δεν έβγαλε φτερά
ψηλά για να πετάξει
έφαγε το αφήγημα
κι έμεινε ίδια τάξη

Ποιος θα ξυπνήσει την αυγή
για να βροντοφωνάξει
στους νεκροθάφτες: φύγετε
μας έχετε ρημάξει..

Στάζουν τα δόντια του φιδιού
που στέκεται κρυμμένο
και όποιον δεν εμφανίζεται
τον λέει ψεκασμένο..

Ποιος πλήρωνε τα δίδακτρα
να πας για να σπουδάσεις
και εσύ γρανίτα αίματος
πίνεις να ξεδιψάσεις;

Βλέπω μες το φλυτζάνι σου ντράβαλα και βαβούρες
και από της κάλπης το μεζέ στομαχικές καούρες
μένεα πλέουν δυστυχώς και οι ανασταλμένοι
με λίγα λόγια σύντομα το νούμερο δεν βγαίνει

στην κλίνη πάνω σύντομα θα μπεις και του Προσκρούστη
θα σε ξαπλώσουν βίαια όσοι σε λένε «Κούλη..»
θα σε ξηλώσουν απ’ αρχής και θα σε ξαναράψουν
θα σε στολίσουν Γαλλικά, οι ύβρεις δεν θα πάψουν

΄Εχεις ροπή και έφεση στις διαπραγματεύσεις
νομίζω όμως άδικα, πως έχεις τέτοιες βλέψεις
πέντε φράγμα η βιολέτα δεν πουλιέται είναι φτηνή
στις χλωμές αναμετρήσεις, ξόρκιζε την φυλακή

με τους άλλους τενεκέδες μπες και εσύ να κάνεις μπούγιο
προφανώς θα ξεχωρίσεις το κουστούμι είναι καινούριο
άρμεγε λαγούς να έχεις κούρευε χελώνες τσάμπα
είναι η Θράκη πεθαμένη θα της κάνουμε σαράντα

άντε και θα τραγουδούσω, τα τραγούδια ένα ένα
και τον Βλαντιμίρ θα πνίξω σαν κουνέλι αντί για σένα
μαρμαρόσκονη θα φέρω να στολίσω τα μνημεία
που ακραιφνής θα την σκεπάσει της βουλής την κοινωνία!

Όταν βρεθούμε σκοτεινή
θα ναι η μέρα από τα πάθη
θα πληρωθούνε μονομιάς
όλα του έρωτα τα πάθη

Εκεί που φύλαγες εχθές
η αμαρτία σου λιμνάζει
και η καινούρια σου μορφή
με τίποτα πια δεν αλλάζει

Το φίδι άλλαξε μεμιάς
το δέρμα του και προχωράει
μια αδυσώπητη σιωπή
ντύνει το χθες και με νικάει

λόγο θα δώσεις στον θεό
που τον ξεχνάς, όχι σε μένα
θα αναπολείς τα σ’ αγαπώ
και τα φιλιά μου ένα ένα

έχει έναν άνεμο βαρύ
που σε σαρώνει απ άκρη σε άκρη
και μες τα μάτια τα θολά
στεγνώνει το άπρεπο το δάκρυ

δεν μπόρεσες να τα χαρείς
όσα σου πρόσφερε η καρδιά μου
και η θέση έμεινε κενή
στα πληγωμένα όνειρά μου

κι αν κάποτε είμαστε μαζί
τώρα θα ζεις με αναμνήσεις
το μυστικό είναι γνωστό
ποτέ ξανά δεν θα γυρίσεις

το υποζύγιο σταθερά
πάνω στον δρόμο προχωράει
και όσα σου χάρισε αδρά
με πείσμα τώρα τα κλωτσάει

οι δρόμοι κλείσανε νωρίς
τα έργα πρέπει να τελειώσουν
και τα καμένα απ την φωτιά
θέλουν και πάλι να φυτρώσουν

Αυτοί οι παραλληλισμοί με έχουν εξουθενώσει
μία παλάμη να ‘βρισκα σφαλιάρα να σου δώσει
(σαν μοιάζεις με ναρκομανή που ψάχνει για την δόση..)

Δεν με χωρούν τα ρούχα μου, χάνω τα λογικά μου
ένα σκυλί που αλυχτά τις νύχτες τα μυαλά μου
έχουν τα λάθη πρόσημο, μορφή η εξουσία
με σχετική την δύναμη και η αλληγορία

Μόνος σου αν τα σκέφτηκες έχει καεί ο δίσκος
στα κύτταρά σου του μυαλού είναι μικρός ο μίσχος
από το γαϊδουράγκαθο που έχει θαρρώ φυτρώσει
η νέα η θητεία σου ποτέ μην ξημερώσει

έχουν οι γλύκες κίνδυνο ζάχαρο να ανεβάσουν
κι όταν θα έρθει η στιγμή να σε αποδοκιμάσουν
θα ψάχνεις να βρεις οπαδό μόνο στις αγγελίες
(δεν είναι η επανάσταση ωμές θηριωδίες)

Πέφτει η αυλαία σου λοιπόν κοντός ψαλμός θα φτάσει
θα είσαι απ’ του τραίνου μας η χείριστη η στάση
περάσουν κι άλλοι ζηλευτοί του δρόμου λουστραδόροι
που νόμιζαν πως ήτανε της χώρας οι μαστόροι

τους φύλαξε ο κατατρεγμός και η έλλειψη παιδείας
με ανάμεικτα αισθήματα οργής και αηδίας
μα τύφλα να χει ο τυφλός όσο θα διαρκέσεις
θα σου ρθει η λυπητερή της ψήφου το πεσκέσι

χώμα που σκόρπισε παντού τις μνήμες θα σκεπάσει
γιατί κολλάει του λαού το σίδερο στην βράση..
στις εμμονές σου θυμικό θα γίνουν οι πομπές σου
και εσύ θα φύγεις για να βρεις τις άλλες αδελφές σου..