Να ζήσετε να μας θυμάστε
στων εκλογών τον μαύρο χρόνο
το αποτέλεσμα θα δώσει
πίκρα αφόρητη και πόνο

Τα αποκαΐδια της πατρίδας
μες την ατμόσφαιρα πλανώνται
η αδράνεια και η σκευωρία
στην μνήμη μας να συναντώνται

Μακροβιότερη να γίνει
αυτή η βρώμικη ζωή μας
δεν γίνεται, κι ας την τραβήξεις
έχει το μήκος της ψυχής μας

Η δυστυχία και ο τρόμος
είναι το έργο μας για χρόνια
μέχρι αυτό να εξασθενήσει
μες του χαμού μας την κολόνια

Μέχρι ένας άνθρωπος γενναίος
τις ρίζες μας να ξεριζώσει
με άσπρο χρώμα να απαλύνει
όση ασχήμια έχει φυτρώσει

Και από το μαύρο ριζικό μας
μέλλον να βγει ελπιδοφόρο
προοπτική για τα παιδιά μας
με την ελπίδα αχθοφόρο

Αλαλαγμοί συστήματος
οι οχετοί ξερνάνε
ανάθεμα τα λόγια τους
και αυτούς που ακουμπάνε

Όλα φαντάζουν πιθανά
η φρίκη τα ομορφαίνει
μακάρι να ‘ξερε κανείς
η πλάση που πηγαίνει

Μέσα απ’ τα πόδια της ζωής
γεννιέται δυστυχία
το πρώτο κλάμα της ηχεί
του γόνου επαιτεία

Δεν είναι κόσμος τούτος πια
αγάπη να σκορπίσει
απομυζάει όλο το φώς
εχθρεύεται την φύση

Έβαλα στο τσεπάκι μου όλες τις σημειώσεις
για αυτά που πρέπει να δοθούν
σαν σύνολο η με δόσεις
στους απομάχους της δουλειάς
κοινώς συνταξιούχους
(άμα η δίκη θα γενεί μελλοντικούς πιστούχους..)

– Μα η «Ερέβα» το ‘πλυνε κι έχασα τα στοιχεία
– σκεφτείτε αν αντί για αυτές κρατούσα και λαχεία

Αν ζήσουνε θα πληρωθούν μες την δεκαετία, δεν βλέπω γιατί βιάζονται και κάνουν φασαρία, ο λόγος μου συμβόλαιο, όπως η συμφωνία, αυτή που θα ακυρώναμε, (Πρεσπών τα αριστεία)

Την ψήφο και την κεφαλή να ξέρεις που την βάζεις, τον πήχη των συνεπειών στα ύψη ανεβάζεις, έχουνε τον αμάζευτο παιδεραστές και άλλοι, καθίστε να ακούσετε τι λέει το κανάλι.

Τις κάλτσες σας να κάψετε, τον προσεχή χειμώνα, με χορταράκια του βουνού, μια δίαιτα δαιμόνια, όσοι θα την γλυτώσετε από όλα σας τα ζόρια, αφήστε το αυτοκίνητο και πάτε με τα πόδια.

Ήσυχος και αγγελικά ξαπλώνω στο κρεβάτι
μπορεί ο Αλέξης να θωρεί πως θα μου βγει το μάτι
μα έχει η φαμίλια φυλαχτό, την σκέψη του πατέρα,
και όλους τους επίδοξους, ευθύς θα κάνει πέρα..

Το είπε ο ανάπηρος και να συμμορφωθείτε
“δύο πουλόβερ έμπλαστρο δια να ζεσταθείτε ”
Να καύσετε καυσόξυλα 3 ευρώ το ένα
και τα μαλλιά των τριχωτών να είναι μαδημένα.

Γνήσιοι ιερομάρτυρες, κυρώσεων πενθούντες
(Πού είναι οι εναλλακτικές, που ναι σου λέω πουν τες;)

Έγινε η χώρα συλλογή κεφαλο χτυπημένων
τσοπάνηδων και βιαστών εγκαταλελειμμένων
παιδιών που τριγυρίζουνε μονάχα τους την νύχτα
ενώ στο σπίτι θα πρεπε να λένε καληνύχτα..

Ω όνειδος ακρόασης, έχει χαθεί η μπάλα, και βγαίνει το συμπέρασμα
με τούτα και με τα άλλα
μας εσιχάθει ο Θεός, μας γύρισε την πλάτη
κι αν κάνεις κάποια όνειρα μην περιμένεις κάτι..

Το κρίμα στα κεφάλια μας, με αυτά που μας συμβαίνουν
δίπλα γιατροί λιμοκτονούν, πεινάνε, και πεθαίνουν
μα δεν μας καίγεται καρφί, το αυτί μας δεν ιδρώνει
ακούμε την καταστροφή, κοντός ψαλμός ζυγώνει,
Γίναμε στήλες άλατος, και απολιθωμένοι,
στο χρήμα και στην αρπαγή μένουμε κολλημένοι.

Άφησα το στίγμα μου επάνω σου
να το αποδιώξεις δεν μπορείς
θα γελάς θα κλαις και θα ελπίζεις
πάλι κάποια μέρα να με βρεις

Σκέψη καρφωμένη στο μυαλό σου
είμαι
που απεγνωσμένα προσπαθείς
να την διώξεις από την ζωή σου
από την αγάπη να σωθείς

Όμως το μυαλό σου κολλημένο
είναι σαν στην μάνα το μωρό
καίγεσαι για μένα κι ας δηλώνεις
πίσω να γυρίσω δεν μπορώ

Σε ποια σπηλιά κρυβόσουνα ανθρώπινο θηρίο
όταν αναδιπλούμενος περπάτησες στα δύο;
το ένστικτο το φονικό όμως δεν το ξεχνούσες
το πνεύμα που σου δόθηκε όταν απεμπολούσες

Είσαι το σφάλμα του Θεού η αχίλλειος του πτέρνα
κλείσε τον κύκλο της ζωής και στην αφάνεια πέρνα
δεν έχεις μια υπεροχή ψυχής στα βήματα σου
και βλαστημάς την γέννηση της μαύρης αφεντιάς σου

Η δύστυχη σου ύπαρξη σκοτώνει στον αγέρα
την φύση που σε γέννησε την αποφράδα μέρα
που βούτηξες τα χέρια σου στο βούρκο της κακίας
δίνοντας δείγμα γνήσιο της ανθρωποθηρίας

Σκοτώνοντας αυτοστιγμεί την θεία προσδοκία
έδειξες πως δεν θα βρεθεί για σένα σωτηρία..

Μέσα στην κόλαση ο παράδεισος
μέσα στην λησμονιά η σκέψη
φτωχή καρδιά και χιλιοσφράγιστη
μην ζεις το χθες μέσα στο τώρα

Ποτάμι ο χρόνος που ξεχύλισε
πήρε στο διάβα του τα πάντα
οι αντιστάσεις μας που κάμφθηκαν
μες την παραδοχή πλανώνται

Μέσα στο φως η αφετηρία μας
μέσα στην μέρα το σκοτάδι
βρες την αλήθεια αυτή που κρύφτηκε
και τίποτα άλλο μην γυρέψεις

Έξω από τις ράγες σας το τραίνο μας
ζήτω θα το πω η ελευθερία
λόγος δεν σας πέφτει για το μέλλον μας
είσαστε χαμένη ιστορία

Ποιος τούς τρομολάγνους του αγάπησε
που από τις σπατάλες θα μας σώσουν
με τις αποφάσεις τους ερήμην μας
θέλουν προσεχώς να μας παγώσουν

Άντε στην ευχή εχθροί της τύχης μας
γιατί αν τρελαθώ κι απασφαλίσω
δεν θα σώσει τίποτα το στίγμα σας
θα ‘ρθω με ορμή να σας χτυπήσω

΄Εμαθα να χαμογελώ
ζωή σου το χρωστάω
με γέννησες και μου‘μαθες
αγάπη να σκορπάω

Μαζί κοιτάξαμε το φως
μαζί και το σκοτάδι
γίναμε δύο τελετουργοί
στου έρωτα το χάδι

Φτιάχτηκα από σίδερο
κι ας το ’λιωσα για σένα
μα εσύ ήσουνα άνθρωπος
με ενδοιασμό κανένα

Κάτι τέτοιοι σαν και σένα
με ενδοιασμό κανένα
μπλέκουν μέσα στο μυαλό τους
κερδισμένα και χαμένα

έγραψα τον επίλογο
με σταθερό το χέρι
δεν κλαίω που ‘δωσα φιλί
και πήρα το μαχαίρι

Θα πάρετε αναδρομικά, ένας ένας χωριστά
μέχρι τότε ξαπλωθείτε νηστικοί και αναπαυθείτε

Λοιποί συνδαιτυμόνες
Θέρμανση αν χρειαστείτε τα κεριά θα θυμηθείτε
το στομάχι γουργουρίζει, τις κυρώσεις σας στηρίζει

Ο εξ αποδώ προτείνει πιείτε και μιαν ασπιρίνη
τις θρομβώσεις να προλάβει, ο παπάς πριν μεταλάβει

΄Ολους να μας θυμηθείτε εκλογές όταν θα δείτε
πέντε φάσκελα στο χέρι της ανατροπής καρτέρι

Βρήκε ο γύφτος την γενιά του και τρεμόπαιξε η καρδιά του
προς τα πίσω πάει ο χρόνος ελλειποβαρής και μόνος

Ο μανάβης μας περνάει και την λαϊκή ξεχνάει
πιάσε τσάπα να σκαλίσεις φύτεψε μα μην θερίσεις

Τα σκουλήκια παντεσπάνι, φάε και άκου το φιρμάνι
«τόσοι αγωγοί σπασμένοι, θεέ μου τι μας περιμένει;»