Να άκουγα και πάλι την φωνή σου
αχ παιδί που με έχεις αρνηθεί
δρόμους να περπάταγα μαζί σου
με ήλιο με χιονιά και με βροχή

Μες την αγκαλιά μου σε κρατούσα
θήλασες σε μένα την ζωή
του ουρανού τα αστέρια ακουμπούσα
κι ήσουνα το πρώτο μου παιδί

Πώς τα σβήνεις όσα μας ενώνουν
κι άδικα μακριά σου με κρατάς
δες τα δυο μου χέρια που παγώνουν
όπως τα χτυπάει ο βοριάς