Ντυμένος Κορωνοϊός θα βγω για να γιορτάσω
κατά του φονικού ιού, να σας εμβολιάσω,
(να διασπείρω πανικό, τον χάρο να χλευάσω)

Στο πρόσωπό μου θα φορώ μάσκα αποστειρωμένη
αφού προτέρως φταρνιστώ, ο Αλέκσης περιμένει..

Μύτη με μύτη θα δοθεί της νόσου αυτή η μάχη
πέρα απ’ το μασκάρεμα, όποιο και τέλος να χει

Ιός εργαστηριακός, να είναι, η να μην είναι
ή, το κινέζικο μενού, (σκυλιά, ακρίδες, δίνε..)
τους τιμωράει η «δίκη» τους, όπως και η δική σας
της ψήφου σας η επιλογή, η εμπροσθοφυλακή σας..

Δεύτερο άρμα, υστερεί, του «αριστερού» η φύση
(αφήστε την φύση ήσυχη και πιάστε το .. «χασίσι»..

΄Ιντα τα ήθελα εγώ, πρωθυπουργός να γίνω
Τον ΄Αλεκς παραμάσχαλα να έχω και να πίνω

Πόσα φαρμάκια έχω πιεί, με αυτά τα αγγλικά του
που τα προφέρει άψογα, σαν ρέει η προφορά του

Το κοντοβράκι σας εσείς φορέστε και γιορτάστε
την Συμφωνία (των Πρεσπών) άκυρη να θυμάστε..

Γλυκό μου αγόρι
του νου μου η πλώρη
μπροστά ταξιδεύει
για σένα τραβά

Μικρέ άγγελέ μου
της μοίρας σταθμέ μου
με σένα η ζωή μου
γεννιέται ξανά

Λες κι ήταν να ζήσω
για να σ’ αντικρύσω
βοήθα τον Θεέ μου
να είναι καλά

Χιόνια στις άκρες των ματιών, πάνω στα βλέφαρά σου
που αλλοιώνουν διακριτά την ορατότητά σου
βλέπεις σαν άσπρα τα μουντά, σαν φωτεινά τα μαύρα
και το συναίσθημα φωτιά, φωτιά καυτή και λάβρα

΄Ετσι σε έμαθε η ζωή για αγάπη να κοπιάζεις
και πριν προλάβεις να χαρείς, την μοναξιά να ανάβεις
γυμνή ζωή που διάλεξες με ρούχα να την ντύσεις
το κρύο πως θα χειριστείς, τους ξένους πως θα σβήσεις;

Εκείνους που για μαγικό ραβδί, την λήθη τους κρατάνε
και ποιο το θέλω σου ποτέ, να μάθουν δεν ρωτάνε
περπάτημα μοναχικό, πονούν τα κόκαλά σου
άγιος ο προσκυνητής, που θα βρεθεί κοντά σου

΄Ανθρωποι ομοούσιοι, με ελαστικές «τιράντες»
για να κρατάνε, τάχα μου, της ανθρωπιάς γιρλάντες

Ένα χαμόγελο ζεστό στα παιδικά τα χείλη
φέρνει γαλήνη στην ψυχή το φως μέσα στο δείλι
αυτός ο ήλιος που έδυσε, αύριο θα ανατείλει
πιο φωτεινός και λαμπερός, στα παγωμένα χείλη

Μέσα στα μάτια σου παιδί, νοιώθω το κάλεσμά σου
να λέει να τρέξω γρήγορα για να βρεθώ κοντά σου
να αγγίξω τα χεράκια σου που δίνουν ευλογία
στις κουρασμένες μου στιγμές να ‘γιάνουν με την μία

Ελπίδα εγώ σε βάφτισα, του κόσμου που γερνάει
που ότι καλό του πρόσφεραν, άχρηστο το πετάει
Εσύ μικρέ μου άγγελε, ξέρεις πως αγαπάνε
κι όλες οι πίκρες σαν σε δω, αμέσως μου περνάνε!

Ένα κουρεμένο κεφαλάκι
μου ‘γνεψε και του ‘στειλα φιλάκι
πόσο η απόσταση μικραίνει
όταν η λαχτάρα την ζεσταίνει

Δυο γλυκά παμπόνηρα ματάκια
σ’ ουρανό που βρέχει αστεράκια
δως μου θεέ μου χρόνο να μετράω
κι άλλη μια ζωή για ν’ αγαπάω

Εμπιστεύτηκα σε σένα την καρδιά μου
στην γαλήνη της αγάπης να λιαστεί
υπογράφοντας με τίτλο το όνομά μου
ένα κράμα μιας γυναίκας με παιδί

Η κορνίζα της εικόνας σου αντέχει
μες τον χρόνο της απλότητας βουνό
ήλιος βγαίνει ήλιος φεύγει να θυμίζει
ποιος στα αλήθεια είσαι εσύ ποια είμαι εγώ

Εμπιστεύτηκα όπως πάντα την ζωή μου
σαν τυφλή με το συναίσθημα οδηγό
και για χρόνια σε νανούριζα κοντά μου
στης κοιτίδας νεογέννητο μωρό

Η κορνίζα της εικόνας σου αντέχει
μες τον χρόνο της απλότητας βουνό
ήλιος βγαίνει ήλιος φεύγει να θυμίζει
ποιος στα αλήθεια είσαι εσύ ποια είμαι εγώ

Σαν τον σπόρο μες το κρύο φυλαγμένος
θα ριζώσω μόλις φύγει η παγωνιά
δίχως μέτρο έτσι απλόχερα να δίνω
στους λιγόψυχους μια στάλα από καρδιά

Ενσωμάτωση

Ετούτη η ενσωμάτωση
σφόδρα με τυραννάει
κάνει ένα βήμα προς τα μπρος
μετά πισωπατάει
κι αναμοχλεύει βλαστημιές
για κείνους που ζητάνε
όλα τα επιδόματα
της ένωσης να φάνε..

Ο αχταρμάς που φέρατε
παίρνοντας τα ληγμένα
υπονομεύει συνεχώς
τα οικεία μες τα ξένα
και η πατρίδα ανόρεχτη
μες τις ορδές βουλιάζει
και “συστημένα” γράμματα
μεταναστών διαβάζει..

Έσχατοι γίναμε όλοι εμείς
με πρόσχημα πολέμου
(οι Σύριοι ευπρόσδεκτοι)
Οι υπόλοιποι; θεέ μου,
στειλ’ τους να ενσωματωθούν
με αυτούς που αγορεύουν
πως μετανάστες ήρθανε
κι αυτοί τους προστατεύουν..

Ρωτήσατε τι θέλουμε
θρέμματα προδοσίας;
που στα σκουπίδια ψάχνουμε
εν μέσω τυραννίας;
Αντί η χώρα να σωθεί
που έγινε σμπαράλια
απ των δοτών το μόρφωμα
κι είναι σε μαύρα χάλια,
αόκνως την θωπεύουνε
τα βρωμερά τα χέρια
αντί να την σηκώνουνε
στου ουρανού τα αστέρια

Όποιος δεν αφουγκράζεται
ότι ο λαός του λέει
χάνει το απυρόβλητο
με ψήφο που τον καίει
πηγαίνοντας στα αζήτητα
σαν κούκλα πατημένη
ενώ η ζωή του γίνεται
ποινών βεβαρυμμένη

Το σήμερα εξελίσσοντας το χθες

Σαν μέρα που έχει μεγαλώσει, χωρίς την νύχτα να πικράνει
σαν δυο κορμιά που μοιραστήκαν ένα στενόχωρο ντιβάνι
γυρίζει η σκέψη ησυχασμένη κι αγάπη για να βρει ελπίζει
μέσα στο παιδικό το βλέμμα που για το αύριο αρμενίζει

Στης λήθης το θολό πηγάδι έριξες το άψυχο κορμί μου
σαν να μην είχες τόσα χρόνια θηλάζοντας απ’ην ζωή μου
σαν μια ασπρόμαυρη ταινία τον τίτλο έγραψες του τέλους
να αποσβήσεις το σημάδι, απ’ το επίκεντρο του βέλους

Η σταχτοπούτα των ονείρων γοβάκι πια, δεν θα φορέσει
ξυπόλητη θα περπατήσει μέχρι η νύχτα της να φέξει
το κατακόκκινο λουλούδι με λόγια αγάπης θα προσφέρει
σε αυτόν που μόνο το όνομά της στα χείλη του θα το προφέρει

Ο μύρος τούτος της αγάπης σε ποια πηγή θα αναβλύσει;
νερό ζωής, ουράνιο δώρο, προσκυνητής για να δροσίσει
τα διψασμένα μου τα χείλη, τηρώντας του έρωτα τον νόμο
για να βαδίσει της αγάπης τον πολυπόθητο τον δρόμο

Λόγια θα πω για κάποιον άλλον που αγαπούσα

που πριν φανεί, ήξερε πως τον καρτερούσα

μην πλανηθείς, εγώ για σένα δεν μιλάω

μιλώ για αυτόν, που θα δακρύζει όταν πονάω..

 

Λόγια βροχής, χλωμό και απόψε το φεγγάρι

όμως θα βγει, το περιμένω που να πάρει

λόγια βροχής στο διψασμένο μου το χώμα

λόγια γλυκά, σταγόνες μέλι μες το στόμα

 

΄Ολα περνούν και όταν θα ανοίξει το λουλούδι

μέσα στο φως, θα ζωντανέψει το τραγούδι

χέρια λευκά, χέρια πλεγμένα στα μαλλιά σου

να κρατηθείς, για πάντα θα μαι εγώ κοντά σου

 

 

 

 

Ο βασιλιάς

Δεν έχει πίνακα ζωγράφος, ούτε πετράδι ετούτη η γη,
σε ένα χαμόγελο δικό σου ίσα προς ίσον να σταθεί.

Αυτό σημαίνει ευλογία, μέσα απ το βλέμμα του Θεού,
και της ζωής η ευεξία, που στέλνει φως του πρωινού.

Μικρή μου αγάπη πως κρεμιέμαι απ’ τις λεξούλες που θα πεις,
κι απ την αρχή ξαναγεννιέμαι σε μυρωδιάς λεμονανθούς

Δες με, ονειρεύομαι για σένα, και βασιλιά μου σε θωρώ
σκήπτρο σου δίνω την ευχή μου, να βρεις τον δρόμο τον σωστό!