Χιόνια στις άκρες των ματιών, πάνω στα βλέφαρά σου
που αλλοιώνουν διακριτά την ορατότητά σου
βλέπεις σαν άσπρα τα μουντά, σαν φωτεινά τα μαύρα
και το συναίσθημα φωτιά, φωτιά καυτή και λάβρα

΄Ετσι σε έμαθε η ζωή για αγάπη να κοπιάζεις
και πριν προλάβεις να χαρείς, την μοναξιά να ανάβεις
γυμνή ζωή που διάλεξες με ρούχα να την ντύσεις
το κρύο πως θα χειριστείς, τους ξένους πως θα σβήσεις;

Εκείνους που για μαγικό ραβδί, την λήθη τους κρατάνε
και ποιο το θέλω σου ποτέ, να μάθουν δεν ρωτάνε
περπάτημα μοναχικό, πονούν τα κόκαλά σου
άγιος ο προσκυνητής, που θα βρεθεί κοντά σου

΄Ανθρωποι ομοούσιοι, με ελαστικές «τιράντες»
για να κρατάνε, τάχα μου, της ανθρωπιάς γιρλάντες

Ένα χαμόγελο ζεστό στα παιδικά τα χείλη
φέρνει γαλήνη στην ψυχή το φως μέσα στο δείλι
αυτός ο ήλιος που έδυσε, αύριο θα ανατείλει
πιο φωτεινός και λαμπερός, στα παγωμένα χείλη

Μέσα στα μάτια σου παιδί, νοιώθω το κάλεσμά σου
να λέει να τρέξω γρήγορα για να βρεθώ κοντά σου
να αγγίξω τα χεράκια σου που δίνουν ευλογία
στις κουρασμένες μου στιγμές να ‘γιάνουν με την μία

Ελπίδα εγώ σε βάφτισα, του κόσμου που γερνάει
που ότι καλό του πρόσφεραν, άχρηστο το πετάει
Εσύ μικρέ μου άγγελε, ξέρεις πως αγαπάνε
κι όλες οι πίκρες σαν σε δω, αμέσως μου περνάνε!

Ένα κουρεμένο κεφαλάκι
μου ‘γνεψε και του ‘στειλα φιλάκι
πόσο η απόσταση μικραίνει
όταν η λαχτάρα την ζεσταίνει

Δυο γλυκά παμπόνηρα ματάκια
σ’ ουρανό που βρέχει αστεράκια
δως μου θεέ μου χρόνο να μετράω
κι άλλη μια ζωή για ν’ αγαπάω

Εμπιστεύτηκα σε σένα την καρδιά μου
στην γαλήνη της αγάπης να λιαστεί
υπογράφοντας με τίτλο το όνομά μου
ένα κράμα μιας γυναίκας με παιδί

Η κορνίζα της εικόνας σου αντέχει
μες τον χρόνο της απλότητας βουνό
ήλιος βγαίνει ήλιος φεύγει να θυμίζει
ποιος στα αλήθεια είσαι εσύ ποια είμαι εγώ

Εμπιστεύτηκα όπως πάντα την ζωή μου
σαν τυφλή με το συναίσθημα οδηγό
και για χρόνια σε νανούριζα κοντά μου
στης κοιτίδας νεογέννητο μωρό

Η κορνίζα της εικόνας σου αντέχει
μες τον χρόνο της απλότητας βουνό
ήλιος βγαίνει ήλιος φεύγει να θυμίζει
ποιος στα αλήθεια είσαι εσύ ποια είμαι εγώ

Σαν τον σπόρο μες το κρύο φυλαγμένος
θα ριζώσω μόλις φύγει η παγωνιά
δίχως μέτρο έτσι απλόχερα να δίνω
στους λιγόψυχους μια στάλα από καρδιά

Ενσωμάτωση

Ετούτη η ενσωμάτωση
σφόδρα με τυραννάει
κάνει ένα βήμα προς τα μπρος
μετά πισωπατάει
κι αναμοχλεύει βλαστημιές
για κείνους που ζητάνε
όλα τα επιδόματα
της ένωσης να φάνε..

Ο αχταρμάς που φέρατε
παίρνοντας τα ληγμένα
υπονομεύει συνεχώς
τα οικεία μες τα ξένα
και η πατρίδα ανόρεχτη
μες τις ορδές βουλιάζει
και “συστημένα” γράμματα
μεταναστών διαβάζει..

Έσχατοι γίναμε όλοι εμείς
με πρόσχημα πολέμου
(οι Σύριοι ευπρόσδεκτοι)
Οι υπόλοιποι; θεέ μου,
στειλ’ τους να ενσωματωθούν
με αυτούς που αγορεύουν
πως μετανάστες ήρθανε
κι αυτοί τους προστατεύουν..

Ρωτήσατε τι θέλουμε
θρέμματα προδοσίας;
που στα σκουπίδια ψάχνουμε
εν μέσω τυραννίας;
Αντί η χώρα να σωθεί
που έγινε σμπαράλια
απ των δοτών το μόρφωμα
κι είναι σε μαύρα χάλια,
αόκνως την θωπεύουνε
τα βρωμερά τα χέρια
αντί να την σηκώνουνε
στου ουρανού τα αστέρια

Όποιος δεν αφουγκράζεται
ότι ο λαός του λέει
χάνει το απυρόβλητο
με ψήφο που τον καίει
πηγαίνοντας στα αζήτητα
σαν κούκλα πατημένη
ενώ η ζωή του γίνεται
ποινών βεβαρυμμένη

Το σήμερα εξελίσσοντας το χθες

Σαν μέρα που έχει μεγαλώσει, χωρίς την νύχτα να πικράνει
σαν δυο κορμιά που μοιραστήκαν ένα στενόχωρο ντιβάνι
γυρίζει η σκέψη ησυχασμένη κι αγάπη για να βρει ελπίζει
μέσα στο παιδικό το βλέμμα που για το αύριο αρμενίζει

Στης λήθης το θολό πηγάδι έριξες το άψυχο κορμί μου
σαν να μην είχες τόσα χρόνια θηλάζοντας απ’ην ζωή μου
σαν μια ασπρόμαυρη ταινία τον τίτλο έγραψες του τέλους
να αποσβήσεις το σημάδι, απ’ το επίκεντρο του βέλους

Η σταχτοπούτα των ονείρων γοβάκι πια, δεν θα φορέσει
ξυπόλητη θα περπατήσει μέχρι η νύχτα της να φέξει
το κατακόκκινο λουλούδι με λόγια αγάπης θα προσφέρει
σε αυτόν που μόνο το όνομά της στα χείλη του θα το προφέρει

Ο μύρος τούτος της αγάπης σε ποια πηγή θα αναβλύσει;
νερό ζωής, ουράνιο δώρο, προσκυνητής για να δροσίσει
τα διψασμένα μου τα χείλη, τηρώντας του έρωτα τον νόμο
για να βαδίσει της αγάπης τον πολυπόθητο τον δρόμο

«Πηγή τοξίνης»

Με «μάλωσαν» 28 και θέλω την μαμά μου
για να της πω, πως δεν μπορούν
ενάντια στα πυρά μου
να στρέφουνε την γνώμη τους
Σουλτάνος το όνομά μου,
ο Πούτιν μόνο είναι δεκτός
μέσα στην αγκαλιά μου
Είμαι παιδάκι απ’ τα καλά
και το χω αποδείξει
τα όπλα κάθε έμπορος
σε μένα θα πουλήσει
Την Κύπρο την κατέλαβα
τώρα και την Συρία
τα του πολέμου τύμπανα
χτυπάνε κουστωδία
Φρικτές και ανομολόγητες
κάνω δολοφονίες
και τους αμάχους πελεκώ
σε αιματοχυσίες
Δοξάστε με όλοι θα πω
μια βόλτα στο Αιγαίο
θα κάνω “ρουτινιάρικη”
και με καιρό ωραίο

Νομίζω πως η αδελφή Μέρκελ
θα βοηθήσει
(εκτός απ’ την πρεμούρα της
όπλα να μας πουλήσει)
πολύ στο γεωτρύπανο
όταν θα το κρατήσει
Με την τρεμούλα σώματος
την ώθηση θα δώσει
την φλέβα απ το πετρέλαιο
μόλις θα ξετρυπώσει
Κουράστηκα συνέχεια
με τις παραβιάσεις
και οι πιλότοι βλαστημούν
«τέλειωνε που να σκάσεις»
πεθάναμε απ’ το ίλιγγο
φτερά έχουμε βγάλει
κρεβάτια να ξαπλώσουμε
για να περάσει η ζάλη
Σε όλα συνεκμετάλλευση
ζητώ, και στο κρεβάτι
άμα μου πέσει η Ελλάς
ίσως μου βγει το μάτι

Αυτό που επιβουλεύομαι:
νησιά απ την Ελλάδα..
(αλάργα αλάργα το φιλί
για να χει νοστιμάδα)
όλα μαζί δεν γίνονται
το έχω επισημάνει
κι αν αντιδράσουν
θα δεχθούν το νέο καραβάνι
απ’ τους εδώ τους πρόσφυτες
και τότε θα πονέσουν
αφού δεν θα χουν έκταση
μέσα να τους χωρέσουν..
Φόβος και τρόμος έγινα
κανένας δεν κουνιέται
μέχρι και ο Τραμπ αμίλητος
και όλο χασμουριέται
γιατί μέσα στην γκλάβα του
συμφέροντα παλεύουν
για πιθανές απολαβές
που έρχονται και φεύγουν..
Πενθήμερος ανάπαυσις
λίγο να ξαποστάσω
(ίσως το γεωτρύπανο
πάλι να ξαναπιάσω)
και ύστερα πάλι απ την αρχή
έχει ο θεός.. για μένα
και μες την λήθη οι φωνές
για τα κατεστραμμένα..

Λέτε η φύσις τελικά
την λύση της να δώσει
και στον κακούργο «άρχοντα»
να στείλει να πληρώσει
μία αρρώστια επάρατη
και έτσι να σταματήσει
ο δρόμος που προορισμό
έχει να κατακτήσει;

Για να ξοφλήσει..

Μονομερώς αμνήμονες

Σύνοδος κορυφής, πού να σκεφτείς,
τα βέτα πριν να βγεις που χες προφέρει,
και συνεπής κι ειλικρινής
να δώσεις στην πατρίδα ένα χέρι.

Ευτυχώς που πολλά δεν περίμενα,
όταν βγήκες η θέση να αλλάξει,
είσαι γόνος του χθες και του σήμερα,
και ο “Αλέκσης” μας ήταν στην χάση.

Σύνοδος κορυφής, κι η διμερής μας
των Πρεσπών η συμφωνία,
κάνει λουτρό αποβραδίς
για να ξαπλώσει στο ντιβάνι σαν αγία

Αγιαστούρες λιβάνια στα σύμφωνα,
και η πατρίδα τα πόδια σηκώνει,
σε όποιον χθες ταπεινά άλλα έλεγε,
ενώ τώρα παριστά το παγώνι