Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων

Ορδές των ξένων θα πατούν την χώρα σου να σβήσουν
μέχρι το dna σου να το εκμηδενίσουν
Κανείς δεν νοιάστηκε ραγιά για σένα τι βιώνεις
γιατί υποφέρεις τα δεσμά κι όλο επιβιώνεις
μέχρι που σου γινε η ζωή ενοίκιο που πληρώνεις,
και τις αυξήσεις του κι αυτές, κοιτάς και καμαρώνεις..
Βούλιαξαν όλα τα νησιά μπάζει και η ενδοχώρα,
είναι τυφλό το σύστημα, είναι πολλά τα δώρα,
κι αντί να παίρνουν Έλληνες επίδομα για γέννα,
που κάθε οικογένεια έχει παιδάκι ένα,
οι αρχηγοί το δίνουνε αθρόα και στον ξένο,
χωρίς κανένα σεβασμό προς τον κατατρεγμένο.
Μην νόμισες πως εύκολη είναι αυτή η μάχη;
αλλάζοντας ονόματα, και στον καφέ καϊμάκι,
χαμογελούν τα στόματα, μα η καρδιά ματώνει
καθώς ανοίγει τα φτερά το μαύρο το παγώνι..
Η προσταγή ξεκάθαρη για να μας κατακτήσουν,
αυτοί που αριθμητικά, στο τέλος θα αβγατίσουν.
Αντικατάσταση απλή του πληθυσμού να ξέρεις,
και αν έχεις την ψευδαίσθηση πως θα τα καταφέρεις,
εν μέσω των φερόμενων με βάρκες και με πλοία,
να επικρατήσεις των φερτών, μοιάζει με νοσηλεία,
που μέσα στην εντατική ψάχνει για σωτηρία.
Οι ” συνδρομές” κατακτητών βαφτίζονται βοήθεια
σε αυτούς που το “προσφυγικό” είναι πληγή στα στήθια..
Κι αν έχεις κάνει όνειρα άσε τα να σιτέψουν,
μήπως και στην ανάπλαση λιγάκι ζωντανέψουν..
Έχει μακρά διάρκεια ετούτη εδώ η νύχτα,
πέσε και στο σεντόνι σου, κρύψε Θεού βοήθεια..

Η φλόγα

Τα μαγουλάκια σου τα δυο
τρελαίνουν τα φιλιά μου
αχ και να σ είχα άγγελε
μέσα στην αγκαλιά μου

Νοιώθω σαν φλόγα της φωτιάς
για αγάπη που διψάει
και στο νερό της χούφτας σου
σκύβει και προσκυνάει

Τι κρύβεις μες το βλέμμα σου
και αιχμάλωτη με παίρνεις
μες τα λευκά σου όνειρα
γαλήνια σαν γέρνεις;

Την ευτυχία σαν πηλό
πλάθουν τα δυο σου χέρια
και στα ματάκια σου παιδί
ο ήλιος και τα αστέρια

Γλυκιά Αγάπη

Πες μου πως μ αγαπάς να το πιστέψω
για να μπορέσω αν χαθείς να το αντέξω
να πω πως σ έδιωξε η βροχή και το χαλάζι
κι η μοναξιά να ξεχαστεί στο δεν πειράζει

Γλυκιά αγάπη θα θυμίζει το όνομά μου
όπου βρεθώ και όπου σταθώ θα σαι κοντά μου
Όλος ο κόσμος κι αν χαθεί εσύ θα μείνεις
γυμνή στο κρύο με φιλιά για να με ντύνεις

Τι κι αν νυχτώνει κι είμαι μόνη στο κρεβάτι
ζει μέσα στο όνειρο η καρδιά ζωή γεμάτη
κι ας είναι οι μέρες οι χαμένες της αγάπης
πιοτό πικρό της λησμονιάς, ρούχο της στάχτης..

Το ρολόι

Λες και δεν άλλαξες καθόλου
έρχεσαι μες τα όνειρά μου
στρώνω τραπέζι για να φάμε
και γέρνεις μες την αγκαλιά μου

Όταν χτυπήσει το ρολόι
αλλάζει η μέρα με την νύχτα
οι ώρες τρέχοντας θα φύγουν
μαζί με σένα.. καληνύχτα..

Αυτή η μνήμη με μπερδεύει
όλο στα ίδια τριγυρίζει
έξω ο ήλιος να με καίει
και στην καρδιά μου να χιονίζει

Στην ζούλα αδελφοί μου, στην ζούλα

Και τώρα που χαλαρώσατε από τις εκλογές
«Έρχεται, το βαθύ λαρύγγι»
Για να γίνετε πιο ανταγωνιστικοί, βεβαίως, βεβαίως..

(Για το νυχτερινό ρεύμα η τιμή διαμορφώνεται σε 0,07897 ευρώ ανά κιλοβατώρα έναντι 0,0661 σήμερα)

Μήνας καλός και η ΔΕΗ τα απάνω δες τραβάει. Πόσο κρατάν οι πλάτες σου
καθόλου δεν ρωτάει. Την πόρτα του ψυγείου σου για πόσο θα ανοίγεις, πρέπει
καλά να το σκεφτείς, την έλξη να την πνίγεις. Γλυτώνεις περιττά κιλά, και ανάλαφρος
γυρίζεις, και πάντα αισιόδοξος στις βόλτες σου σφυρίζεις.

Είναι ο κόσμος μια κλωστή, και κρέμεσαι μαζί της, πότε θα σου ‘ρθει η καρπαζιά, εσύ
δεν τον γνωρίζεις.
Μεγάλα λόγια σαν ακούς, κράτα μικρό καλάθι, και παίρνε χάπι της καρδιάς, τίποτα να μην πάθει.

Μες τα λημέρια οι ληστές, ζητούν τον οβολό σου, όλα αυτά όμως γίνονται, πάντα,
για
το καλό σου.

Το πούλησες το κότερο, πούλα και τα λοιπά σου, πυρσό να ανάβεις πιο καλά,
να φέγγεις τα δεσμά σου.

Προσκυνητάδες΄πείτε μου πια πόδια εσείς φιλάτε, για να ‘ρθω εγώ ξυπόλητη,
κι εσείς
χειροκροτάτε…

Θέλω να μείνω χαλίφης, στην θέση του χαλίφη

Η Ιζνογκουντ

Τα ανθρωπίνως δυνατά έκανα για να μείνω
Απ’ τον καιρό που έφυγα καφέ φαρμάκι πίνω
Και όλο κουνώ τα δάχτυλο, ο άνεμος να παύσει
μην πιάσει καμιά πυρκαγιά, και το μαλλί μου καύσει..

Λένε για μένα, οι δεξιοί, για ανεξαρτησία
Λένε για ασυμβίβαστο, λες και είμαι μια παρία,
Ξεχνούν τα πάντα όλοι τους, ποια είμαι και τι κάνω
Θέλουν να με εκθρονίσουνε, στην ψάθα να πεθάνω..

Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά, το μήνυμα προς όλους
που αντικαταστήσανε τους πρότερους τους «θόλους»
Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά μας θα ναι
τότε να δείτε φίλτατοι, ποιες τρίχες θα τραβάνε..

Γράμμα στην νεκρή αλεπού

΄Ετσι τελειώνει η ιστορία των ανθρώπων
Μια σπίθα φλόγας που τον θάνατο σκορπά
κι αυτό που σπίτι σου, ονόμαζες ως χθες,
αποκαΐδια μαύρα στης κολάσεως την κοίτη..

΄Ηρθες στον κόσμο των ανθρώπων
Το εισιτήριο σου ήθελε να βγει, δίχως γυρισμό..
Σκληροί οι ανθρώποι πιο σκληροί και από την πέτρα..
Θέλουν δικά τους, όσα βλέπουν και όσα ακούν..

Δεν έχει δάσος η σκιά του δειλινού
καθώς η νύχτα καρτεράει μαυροντυμένη..
Ούτε πουλιών κελάιδισμα τα αυτιά σου θα χαϊδέψουν
τώρα που πήρες πια τον δρόμο τον αδιέξοδο

Μην πλανηθείς και πεις πως γνώρισες ζωή το τι σημαίνει
Τα φώτα των τρελών, δεν ήτανε σημάδι ότι ζούσαν
μα φάρος μες το πέλαγος της τρικυμίας τους..
Σύρε να φτάσεις κει που πόνος δεν υπάρχει..

Ζωοδότης ήλιος

Έφυγες κάτω απ’ τα σκεπάσματα μια μαύρη νύχτα σαν τον κλέφτη
Είχες το πρόσωπο αόρατο να μην φανεί μες τον καθρέφτη
Βύζαινε η αγάπη απ το στήθος σου “αλήθειες” για να μεγαλώσει,
και τις προθέσεις δεν κατάλαβε, του δολοφόνου, να σκοτώσει..
Εγώ σιρίτια για τους ώμους μου δεν ζήτησα ούτε θα πάρω,
κι έστελνα φως μες το σκοτάδι σου, σαν τον παντέρημο τον φάρο..
Την ζεστασιά μου δεν ορμήνεψες με πράξεις όπως είχα ντύσει,
τσιγγάνα βρήκες μες στον δρόμο σου, τα άλυτα ” μάγια ” σου να λύσει..
Ντροπή δεν είχες ούτε ένοιωσες σαν σφάλιζες μες το σκοτάδι,
ψυχή που έτρεμε απ’ το φόβο της, να προχωρήσει στο σκοτάδι..
Δεν κλαίω πάνω στα χαλάσματα
Ήταν φτιαγμένα για να πέσουν
Κλαίω για το μέγεθος της πλάνης μου
κι αλήθειες γράφω, κι ας πονέσουν
Κοιτώ στο βάθος του ορίζοντα
τον ήλιο να βγει περιμένω.
και ζωντανή ψυχή και σώματι
θα οδηγήσω το γραμμένο.

Η «συνεντευξιαζόμενη» Μέδουσα, και ο «εκλιπών» εγκέφαλος

ΠΕΙΝΑΛ (Πεινασμένοι «Αλμπανοί»)

Φωφίκα
Βάλαμε υποψήφιο Ελληνοποιηθέντα
να ομιλεί Ελληνικά, μέσα στα παρλιαμέντα
Χύμα η ιθαγένεια, διανομή κατ’ οίκον
λύση ορθή και συνετή, παίδων, υπερηλίκων..
Στης ψήφου μέσα το κουτί η «δόξα» επιβάλλει
να μπούνε υποψήφιοι με απήχηση μεγάλη
Το κόμμα έκανε κοιλιά, πρέπει να την μαζέψει
στις προσεχείς τις εκλογές, τις δόξες του να δρέψει..
Ο λόγος μας συμβόλαιο ήταν και παραμένει
μες τους στραβούς, μονόφθαλμος, ως υγιής θα βγαίνει..
Αυτή η περούκα πέταξε, σαν φύσηξε ο αγέρας
και εγώ χτενίζω τα μαλλιά, μετά το φως της μέρας,
Η τουρλακίδα χάθηκε, μαζί και το κανό της
Μην έπεσε στη θάλασσα, μην είναι στο βυθό της;
΄Εκανα πέτρα την καρδιά, τον δέχθηκα μαζί μας
Ζητώ συγνώμη απ’ τον λαό, για αυτή την συνταγή μας.
Δυο γαιδουριώνε άχυρα, δεν ξέρει να μοιράσει
ας κλάψει κι ας ξεμαλλιαστεί, όποιος μπορεί να κλαύσει..
Δυναμική ως αρχηγός, είμαι υποταγμένη
σε όποιον πάρει την πρωτιά, που είναι καβατζωμένη.
Θα μου μαυρίσει το μαλλί, με τόση καρβουνίλα..
Ελπίζω το αποτέλεσμα μην είναι μαύρη νίλα..

Αλέκσης
Μεγάλος καταποντισμός, αγοροπωλησίας
Πληρώνω τις συνέπειες αυτής της μεσιτείας
Σαν ξυνισμένο ανθότυρο τα μούτρα μου κοιτάζω
θρηνώ τις ψήφους που χασα και βαριαναστενάζω
Οι απερισκεψίες μου έγιναν εφιάλτες
Η εξουσία σαν μετρό άδειο από επιβάτες
Το δημοψήφισμα έφταιξε, που έπρεπε να χα κάνει
η μισαλλοδοξία μου τον δρόμο της τον χάνει
Η μέρα που τελειώνουμε έφτασε που να πάρει
(ποιος δυνατός θα το δεχθεί, θα πάρει έστω χαμπάρι;)
Κρίμα τα κότερα αλί, και οι βόλτες στα πελάγη
τώρα μου φέρνουν ίλιγγο, και στο στομάχι άλγη
Βαριά του Πάνου η σκιά, του άντρα που αγαπάει
που αν φύγει ένα σούρουπο, μετά πετροβολάει..

Ποινικός ” αποκωδικοποιητης”

Κρύφτηκα μες το κέρατο βοδιού για να γλυτώσω
(Τον Ποινικό τον Κώδικα πρέπει να διορθώσω)

Βοηθάτε με Συνέλληνες και τον καλό τον λόγο,
πείτε, γιατί στις εκλογές, θα φτιάξω έναν μπόγο,
ρούχα, παπούτσια, αλλαξιές, να πάω Γερμανία,
(για να μου δώσει η ΄Ανγκελα, την θεία κοινωνία..)

Ότι μπορούσα έκανα, δεν είμαι κανας μάγος,
ως συμπαθής δικτάτορας μου τέλειωσε ο πάγος,
και τα στυλό ξεράθηκαν μετά την συμφωνία,
ελάκισε και ο Νίκος μας, μια σκέτη τραγωδία..

Μην δω κανείς να μειδιά, και να με σχολιάζει,
για μας εδώ συννέφιασε, για άλλους γλυκό χαράζει..

Αντέστε να ψηφίσετε εις τις 7 του Ιούλη,
αλλιώς θα σας κατσικωθεί το σύνδρομο του Κούλη..

Χορωδία Λαού
Στις 7 του Μακαρίτη, άλλον έβαλα στο σπίτι..