Το σήμερα εξελίσσοντας το χθες

Σαν μέρα που έχει μεγαλώσει, χωρίς την νύχτα να πικράνει
σαν δυο κορμιά που μοιραστήκαν ένα στενόχωρο ντιβάνι
γυρίζει η σκέψη ησυχασμένη κι αγάπη για να βρει ελπίζει
μέσα στο παιδικό το βλέμμα που για το αύριο αρμενίζει

Στης λήθης το θολό πηγάδι έριξες το άψυχο κορμί μου
σαν να μην είχες τόσα χρόνια θηλάζοντας απ’ην ζωή μου
σαν μια ασπρόμαυρη ταινία τον τίτλο έγραψες του τέλους
να αποσβήσεις το σημάδι, απ’ το επίκεντρο του βέλους

Η σταχτοπούτα των ονείρων γοβάκι πια, δεν θα φορέσει
ξυπόλητη θα περπατήσει μέχρι η νύχτα της να φέξει
το κατακόκκινο λουλούδι με λόγια αγάπης θα προσφέρει
σε αυτόν που μόνο το όνομά της στα χείλη του θα το προφέρει

Ο μύρος τούτος της αγάπης σε ποια πηγή θα αναβλύσει;
νερό ζωής, ουράνιο δώρο, προσκυνητής για να δροσίσει
τα διψασμένα μου τα χείλη, τηρώντας του έρωτα τον νόμο
για να βαδίσει της αγάπης τον πολυπόθητο τον δρόμο