Του Ιβίσκου, κόκκινο το χρώμα,
τα φύλλα έστρωσα στο χώμα
ροδόνερο φιλιά στο στόμα
μικρός ο ήλιος σου ακόμα
Γλυκό παιδί του αγρού λουλούδι
στα χείλη στίχος και τραγούδι
του έφηβου το πρώτο χνούδι
φτερούγες βγάζει το αγγελούδι
Συντάκτης: georgia z
Αν πέσω
Αν πέσω στην ανάγκη σου θεός να με φυλάει
όλη η ζωή που σου ‘δωσα στράφι και αυτή θα πάει
αυτό όμως συνηθίζεται να δίνεις να μην παίρνεις
και στον αγρό τον άνυδρο τον σπόρο σου να σπέρνεις
Όλα δεχούμενα λοιπόν μα άφαντο το ταίρι
έστω και αν νυχθημερόν του στήνω εγώ καρτέρι
σαν σκέφτομαι μην έφταιξα, η κακούργα, που όλο δίνω
στο άδειο το ποτήρι μου αχαριστία πίνω
Πως είναι αυτονόητα τα πράγματα δεν λέω
αγάπη, έρωτας, καημός, πολλάκις τα συγχέω
χάρτινες είναι οι ψυχές, και στην βροχή θα λιώσουν
για να ρωτήσουνε αν ζεις, χέρια θα ασημώσουν..
Μα η ελπίδα εύθραυστο λουλούδι περιμένει
βλέπει, ακούει, επιθυμεί, πάντα σοφή σωπαίνει
πάνω στα χείλη τα πικρά θέλει να περπατήσει
και στις ψυχές που κλείσανε, την πόρτα θα χτυπήσει..
Μίλησε το παιδί και τι είπε; Ιχνηλάτησα
Ελλάδα χώρα των θαυμάτων
ιών και ύποπτων κρουσμάτων
με μάσκα στριγκ θα τριγυρίζεις
για νίκες θα πανηγυρίζεις
Ελλάδα όλα τα αντιστρέφεις
και στους υπεύθυνους προσβλέπεις
σ’ όσες συμβήκαν τραγωδίες
πλημμέλημα οι κατηγορίες
Ψέκασμα, σκούπισμα και τέλος
και στους κατώτερους το βέλος
Αλί σ’ αυτούς που έχουν φύγει
φωτιάς το σύννεφο που πνίγει
Σιχάθηκα πια να ακούω
για αυτό τον κώδωνα θα κρούω
για γλάστρες οι τηλεοράσεις
δημιουργούμε αντιστάσεις
Τον πέθαναν πριν να πεθάνει
ποτέ το σύστημα δεν χάνει
αυτοί να κάνουν την δουλειά τους
κόντρα εμείς στα σχέδιά τους.
Αθωότητα
Αν είχε η αθωότητα φωνή για να μιλήσει
θα υπέγραφε επάνω σου πως θα μεγαλουργήσει
σε τούτα τα ματόκλαδα το φως σαν λαμπυρίσει
η Παναγιά το θαύμα της και πάλι θα ευλογήσει
Κρινάκι άσπρο της αυγής, της πίστης μου ελπίδα
ουράνιο τόξο που θα βγει, του ναυτικού η πυξίδα
σαν παίρνεις πόζα να σε δω, ανθός που μεγαλώνει
βγαίνουν στην πλάτη μου φτερά και το χειλάκι λιώνει
΄Ητανε θέλημα θεού, που με τον ερχομό σου
μετρώντας λάθη μιας ζωής, βρήκα τον θησαυρό σου
έγιναν πια μετρήσιμα όλα τα βήματά μου
το σύμπαν αφουγκράστηκε και σε έστειλε κοντά μου
Καρδιά να πάψεις να ζητάς τα δύσκολα να σβήσεις
ευχές για ολόλευκη ψυχή, μόνο να ξεστομίσεις
Τίποτα δεν θα χρειαστείς, μόνο το κάλεσμά του
κι όταν θα έρθει να σε δει, πέσε στην αγκαλιά του
«Βαρύς» τουρισμός
Τον φόρτωσες τον γάιδαρο για να σου μεταφέρει
ότι η πλάση σου ‘δωσε με προσφοράς το χέρι
μα εσύ γαϊδούρι δίποδο, επάνω του φορτώνεις
όλη την κτηνωδία σου, για να «επιβιώνεις»
Ντροπή δεν έχεις μέσα σου, λίγο να κοκκινίσεις
αντί γαιδάρου θα έπρεπε, πάνω σου να κρατήσεις
το βάρος που στο ζωντανό ασύστολα ανεβάζεις
την ηθική που «σου» χρωστάς, αδιάφορα χλευάζεις
Πως σαν και σ’ εσένανε πολλοί υπάρχουν το γνωρίζω
όμως την τιμωρία τους εγώ δεν την ορίζω
Υπάρχει όμως, μην ξεχνάς, η θεία τιμωρία
που ορίζει την κατάληξη, στα άγρια «θηρία»..
Ευθεία βολή
Με την κάννη στραμμένη σε μένα
σημαδεύεις χωρίς να πονάς,
ένα ένα τα χρόνια περνάνε
φεύγουν χάνονται πλέον για μας
Σε ευθεία βολή η σκανδάλη,
και το χέρι σου αν τρέμει κοιτώ
μην δειλιάσεις εγώ σου χρωστάω
θα ξοφλήσω το παλιό σ’ αγαπώ
Ένας χτύπος την αγάπη θα σπάσει
σε χιλιάδες κομμάτια γυαλιά,
όπως όλα κι αυτό θα περάσει,
το ξημέρωμα θα ‘ρθει ξανά
Τατουάζ
Νομίζω σημαδεύτηκες ο χάρος να μην σ’ έβρει
στα επίκτητα σημάδια σου εσύ θα πεις αλεύρι
μπράτσα, οπίσθια δάκτυλα όλα ζωγραφισμένα
να ψάχνει ο δημιουργός στα άστρα για τον κανένα
Το τατουάζ σου ζωντανό, σώμα ψυχή κοιμάται
την ώρα όμως της σύλληψης το σ’ αγαπώ θυμάται
γυμνός στα χέρια του θεού, που από την ματιά του
φυσάει ανάσα της ζωής, στα αμφίβολα παιδιά του
Να δω πως σβήνεις ζωγραφιές όταν το μετανοιώσεις
και ότι σε αλλοίωσε θέλεις να το ξηλώσεις
τρέχεις στο άλμπουμ της ζωής, στο πίσω ξεφυλλίζεις
έχοντας την ψευδαίσθηση ότι ξανά αρχίζεις
Με χρόνους με καιρούς
Τιμήστε των προγόνων μας τα κόκαλα που τρίζουν,
αλλιώς οι έχοντες ψυχή δικαίως θα σας βρίζουν
πως θέλουν επιδέξιους ποπούς τα μεταξένια,
ανάθεμα στα σκύβαλα, πολιτικώς παρθένα.
Τον ναργιλέ καπνίζουνε, και τον καπνό ρουφάνε
ετούτες οι βαλίτσες τους, αλήθεια που θα πάνε,
κλείστε χαϊβάνια τα τζαμιά, επιστροφή του πρέσβη,
τα αυγά και τα πασχάλια σας σουλτάνος τα βατεύει
Μουχλιάσανε οι βράκες σας χρόνια κατουρημένες,
κανείς για μας δεν θα νοιαστεί, χρόνια ξεφωνημένες,
οι ευρωπαίες κάνουνε λέιζερ για μπικίνι,
για Αγιά Σοφιά και άλλα τινά, κουβέντα να μην γίνει.
Αφέντης Τούρκος, κουμπαριές, κουμπάρος την κουμπάρα,
κι απ την πατρίδα που πονάει βγαίνει ψυχή και αντάρα,
οι Ρώσοι κάνουν τουμπεκί, και προς τα πέρα βρέχει,
ρουφάνε την βότκίτσα τους, στα χειλη τους που τρέχει
Πως να τινάξεις τον ζυγό, άνισες οι δυνάμεις
και απ τον ψηλό τον μιναρέ προβάλει ο ιμάμης
Αγάπη μου, σμίκρυνα τον Πάνο..
Μόνο τα αφτιά μου μείνανε απ’ τον παχύ τον Πάνο
και με αυτά θα πεταχτώ στα Ίμια επάνω
Με σκάσατε πικρόχολοι με όλα τα σχόλιά σας
έγινα κόκκινο πανί , εις τα (παρα) πολιτικά σας..
Στο σκάφος μέσα σαν θα μπω, φεύγει σαν την βολίδα
γυρνώ τώρα ξεφούσκωτος, στο μέλλον σας πυξίδα
και αγναντεύω τα παλιά, τις μνήμες ξεσκονίζω
το κόμμα μας που χάθηκε στις Πρέσπες σας θυμίζω..
Καλές οι δόξες μα ακριβό το κόστος στην υγεία
όταν ταΐζεις συνεχώς πολιτικά θηρία
έρχεται κάποτε η στιγμή, που πρέπει να διαλέξεις
θα μείνεις ή θα ξεχαστείς, για να μπορείς να τρέξεις
όταν σε συναντήσουνε στον δρόμο οι ψηφοφόροι
αλλάζοντας κατεύθυνση, αλλού για αλλού η πλώρη..
Στην πλάτη μου τα πόδια μου, όταν βρεθώ σε ανάγκη
φευγάτε ποδαράκια μου, μην πάθω και στηθάγχη
Πέσατε πάνω μου όλοι σας, θέλατε να με φάτε
τώρα καλή σας όρεξη, στον Κούλη σας να πάτε..
Μακάρι και το πρόσωπο να δυνηθώ να αλλάξω
και τα φαρδιά κουστούμια μου μες την φωτιά να κάψω
να μην θυμάμαι τίποτα λες και έφυγα στα ξένα
και ο καινούριος μου εαυτός μακριά απ’ τα περασμένα.
Γυιέ μου
Τι δώρο θέλεις να σου κάνω
αστέρι μου μοναδικό
λόγια αγάπης να υφάνω
στης ευτυχίας τον σκοπό
Στου ήλιου το ζεστό το χάδι
τον χρόνο πίσω που γυρνώ
ο ερχομός σου ευχής σημάδι
γεννιέται μ ένα ευχαριστώ
μέσα στην κούνια σου αγναντεύω
κινήσεις λόγια και φιλιά
με την εικόνα σου σμιλεύω
την μέρα όταν ξεκινά
Μικρός για πάντα στο μυαλό μου
όσο αναπνέω κι όσο ζω
θα σαι για πάντα το μωρό μου
καρπός αγάπης, σ’ αγαπώ!
