Να ’μαστε όλοι εδώ σφιχτά δεμένοι
με μύριες λέξεις στοιβαγμένες μες τις μάσκες μας
στο δάγκωμα της νόσου υποτακτικοί
και η απαγόρευσή μας το αντίδοτο
Να μην με κρίνεις που φωλιάζω στο λαγούμι μου
σκυμμένη στο βυθό των όποιων φόβων μου
χωρίς να ζω, τούτη η ζωή, που θέλει τον αφανισμό της,
φτιασιδώνεται ξεγελασμένη..
Χαμένοι εναγκαλισμοί, εγκλωβισμένες χειραψίες
θα σ’ αγαπήσω όταν μπορέσω, μην ανησυχείς..
Σβήνει ο χρόνος όλες τις λέξεις και τα συναισθήματα
Εδώ για σένα ήταν κάποτε
Εδώ για εκείνους είναι τώρα
Μωρό η ελπίδα μπουσουλάει στα γεννοφάσκια της
Η φύση την αλήθεια προσκυνάει
Εσύ μονάχος προσευχή θα πεις
με μια ταπείνωση ικεσίας