Έχουν αλλάξει οι συνήθειες και οι σχέσεις
πρέπει ελεύθερος να νοιώθω σε ότι ζω
αν έχεις όμως άλλη γνώμη να προσθέσεις
πες την σαν άποψη και εγώ θα την σκεφτώ

Μην δένεις κόμπο πως εμείς μαζί για πάντα
θα περπατήσουμε το δρόμο της ζωής
ο χαρακτήρας σου μοντέλο του σαράντα
και μου θυμίζει νόμισμα παλιάς κοπής

Άσε το γκάζι, η νεκρά θα το κυλίσει
και σε βιτρίνα βάλε μέσα την καρδιά
κάνε το σώμα με αισθήσεις να μιλήσει
φεύγουν τα πρώτα θριαμβεύουν τα στερνά

Σαν πεταλούδα μες το φως
που μπαίνει απ το σκοτάδι
νόμιζα βρήκα μια ψυχή
ένα Σαββάτο βράδυ

Είπαμε λόγια μυστικά
να λύσουμε τον γρίφο
που κρύβεται στον έρωτα
και στης σιωπής τον ήχο

Το χει η καρδιά ελάττωμα
τους όρκους να πιστεύει
και να ζητάει ζεστασιά
στο χέρι που χαϊδεύει

Ποιος συγχωρεί τα λάθη του
αν δεν τα ομολογήσει;
Σημάδια γίνονται βαθιά
που ο χρόνος δεν θα σβήσει

Καθώς κοιτάζω μέσα μου
η αλήθεια μου κρατιέται
απ την δική μου δύναμη
κι όλο ξαναγεννιέται

Μάνα μήπως δεν έφυγες
και βρίσκεσαι μαζί μου
πάλι να αρχίσω απ’ την αρχή
την εύθραυστη ζωή μου;

μήπως κινείς τα νήματα
κι εγώ είμαι αφημένη
στην πρόνοια της θέλησης
ο δρόμος σου που υφαίνει;

πότε θα φτάσει η στιγμή
για να ξαναβρεθούμε
και της αγάπης τις στιγμές
πάλι να θυμηθούμε;

εσύ είσαι το σύμβολο
εσύ η νηνεμία
που ‘ρχεται μες τα όνειρα
αέρινη οπτασία

σαν σε θυμάμαι σκέφτομαι
τι τάχα σου χρωστάω
δικό σου είναι το χάρισμα
που ‘μαθα να αγαπάω

μ’ έμαθες μάνα να αγαπώ
με χίλιους δύο τρόπους
κι αν έφυγες για να βρεθείς
μέσα σε άλλους τόπους

η ευχή σου μένει πάντα εδώ
για να με προστατεύει
να νοιώθω πάντα ζεστασιά
σαν η ψυχή γυρεύει

ότι κι αν πω είναι μικρό
μπροστά στην συνδρομή σου
να δίνεις έτσι απλόχερα
μέχρι και την ψυχή σου

μέσα στις δυο φτερούγες σου
που μένουν ανοιγμένες
τις σκέψεις μου να οδηγάς
για το καλό φτιαγμένες

ζητώ μονάχα να μου πεις
πως μπόρεσες να μένεις
κοντά μου και να με οδηγείς
και όλο να υπομένεις

τα λάθη που συγχώρεσες
λες κι ήσουν ο θεός μου
προσμένοντας να δω ξανά
να ξαναβρώ το φως μου..

Πάρε το φως απ’ την πανσέληνο
για να χτενίσεις τα μαλλιά σου
κι αν φοβηθείς μέσα στην νύχτα σου
θυμήσου, πάντα, είμαι κοντά σου

Εκεί που σπρώχνεις την αυλόπορτα
και που σφαλείς τα παραθύρια
εκεί που στρώνεις στο τραπέζι σου
τα κρυσταλλένια τα ποτήρια
Εκεί θα νοιώσεις την ανάσα μου
μες το γυμνό λευκό λαιμό σου
θα κλέψω τις κρυφές τις σκέψεις σου
και το ζεστό το σ’ αγαπώ σου

Παίρνω ότι μένει απ’ την ελπίδα σου
που κρύβεις να την προφυλάξεις
είμαι ένα βήμα απ’ την καρδούλα σου
αρκεί ένα «έλα» να φωνάξεις

Το βλέμμα σε προσκάλεσε
κρασί μαζί να πιούμε
τίποτα απ’ όσα πέρασαν
όμως μην θυμηθούμε

Μην θυμηθούμε την φωτιά
που ‘καιγε τα κορμιά μας
τα χέρια που πλεκόντουσαν
γύρω απ’ την αγκαλιά μας

Μην θυμηθούμε τα στερνά
που διώξανε τα πρώτα
όταν μέσα στην κάμαρη
ήταν σβηστά τα φώτα

Μην θυμηθούμε τα φιλιά
που ‘λαμπαν σαν αστέρια
τις αφροστόλιστες ακτές
τα όμορφα καλοκαίρια

Μην θυμηθούμε το θα ζω
όσο θα ζεις μαζί μου
και μια ψυχή που ναι για δυο
θα ζει μες το κορμί μου

Μην θυμηθούμε κάποτε
πως ζούσαμε για κάτι
και πως στο τριαντάφυλλο
πονάει πολύ το αγκάθι

Να θυμηθούμε όμως γιατί
η αγάπη δεν κρατάει
όταν δεν είναι αληθινή
φεύγει και προσπερνάει..

Ψυχή γεμάτη απ’ την λευκότητα
βλέμμα χιονιού, γαληνεμένο,
δίπλα ένα δένδρο που γονάτισε
από την φύση χτυπημένο

Μάθε με φύση έτσι απλόχερα
να ακολουθώ το χάρισμά σου
να ραίνω με άσπρα συναισθήματα
σ’ όσους μιλώ για το όνομά σου

Εσύ του πλάστη δισκοπότηρο
σε χείλη που είναι διψασμένα
για αγάπη και φιλίας αγνότητα
γυμνά κλαδιά και χιονισμένα