Ο γάμος έγινε λυτά, ιεροτελεστία
ώσπου η μοίρα το ‘φερε να ‘ρθει η πανδημία
Δεν πλησιάζεις τώρα πια το νυφικό κρεβάτι
ξεχνάς την υποχρέωση, κρατάς μόνο γινάτι
ενώ εγώ τσιμπήθηκα για να σε προφυλάξω
να είμαστε αυτοκόλλητοι, την μάσκα να πετάξω..

Μου λες ότι δεν πρόκειται δίπλα μου να ξαπλώσεις
στις πονηρές ορέξεις μου εύκολα να ενδώσεις
και από την στεναχώρια μου έχασα τα μαλλιά μου
ενώ σε λήθαργο βαθύ έπεσαν τα όργανά μου
Δεν κρύβεται η ανάγκη μου δυο χρόνια υποφέρω
να προσπαθώ διακαώς στην κλίνη να σε φέρω

Ποιος δράστης να σε ψέκασε και δεν με πλησιάζεις
μόλις κάνω μια κίνηση, αρχίζεις να φωνάζεις
έγινα μες τα μάτια σου του εαυτού μου κλώνος
εσύ κοιμάσαι μοναχή και υποφέρω μόνος
Μίσος ασίγαστο κρατώ για τα πειράματά τους
που να σχιστούν τα μάτια τους και να κοπεί η μιλιά τους

Το κομποσκοίνι έπιασα και μοναχός θα γίνω
αφού δεν βρίσκω φάρμακο για τον ιό να πίνω
δέχομαι «extra» παροχές, θερμές ευχαριστίες,
που μπήκα στα πειράματα, χωρίς ταλαιπωρίες
ενώ εσύ αντίρρηση έχεις και μουλαρώνεις
και ότι σε βρει μελλοντικά, μόνος σου, μου δηλώνεις..

εσύ όλη μέρα το γουδί, εγώ το γουδοχέρι
προς το παρόν νυχθημερόν κουράζω το ένα χέρι
βλέποντας μόνο ηδονικά τα μέτρα στην TV τους
η προπαγάνδα να ανθεί, κι εγώ στην δούλεψή τους
κι αφού προθύμως να ‘ρχεσαι για μήνες δεν το βλέπω
σου πιπιλίζω το μυαλό, θα χάσεις τον Αλέκο..

που ζει μονίμως ασκητής και σε παρακαλάει
και μόνο το αυτονόητο που πρέπει σου ζητάει
είναι τις νύχτες νευρικός κι όλο ξεσπά η οργή του
ελέω κορωνοϊού χαράμι το βρακί του..