Σαν ραψωδός κάποιας αρχαίας πολιτείας παρηκμασμένης
μιλώ για τα άγνωστα τα έπη της ιστορίας μου
εσύ το πρώτο και το σημαίνον από όλα τα άλλα
πλάνη και αλήθεια σημαία ένδοξη της φαντασίας μου.

Με το ραβδί μου λόγια και πράξεις σου αναμορφώνω
και από το μπόι μου πιο χαμηλότερα σε ξεσηκώνω
άγια εικόνα
να ζω στον ίσκιο σου
άλλο δεν παίρνει
βαρύ το τίμημα,
ο χρόνος άδικα πίσω με φέρνει

Και αν τροβαδούρος σου στην άκρη κάθομαι έρημου δρόμου
σκοπιά φυλάσσοντας με δόσεις άκαρπες πίκρας και πόνου
ένα είναι σίγουρο όσα συνέβησαν μαζί με σένα
θα μείνουν άθικτα φλέβες που σμίξανε στο ίδιο αίμα