Σε ποια σπηλιά κρυβόσουνα ανθρώπινο θηρίο
όταν αναδιπλούμενος περπάτησες στα δύο;
το ένστικτο το φονικό όμως δεν το ξεχνούσες
το πνεύμα που σου δόθηκε όταν απεμπολούσες

Είσαι το σφάλμα του Θεού η αχίλλειος του πτέρνα
κλείσε τον κύκλο της ζωής και στην αφάνεια πέρνα
δεν έχεις μια υπεροχή ψυχής στα βήματα σου
και βλαστημάς την γέννηση της μαύρης αφεντιάς σου

Η δύστυχη σου ύπαρξη σκοτώνει στον αγέρα
την φύση που σε γέννησε την αποφράδα μέρα
που βούτηξες τα χέρια σου στο βούρκο της κακίας
δίνοντας δείγμα γνήσιο της ανθρωποθηρίας

Σκοτώνοντας αυτοστιγμεί την θεία προσδοκία
έδειξες πως δεν θα βρεθεί για σένα σωτηρία..

Μέσα στην κόλαση ο παράδεισος
μέσα στην λησμονιά η σκέψη
φτωχή καρδιά και χιλιοσφράγιστη
μην ζεις το χθες μέσα στο τώρα

Ποτάμι ο χρόνος που ξεχύλισε
πήρε στο διάβα του τα πάντα
οι αντιστάσεις μας που κάμφθηκαν
μες την παραδοχή πλανώνται

Μέσα στο φως η αφετηρία μας
μέσα στην μέρα το σκοτάδι
βρες την αλήθεια αυτή που κρύφτηκε
και τίποτα άλλο μην γυρέψεις

΄Εμαθα να χαμογελώ
ζωή σου το χρωστάω
με γέννησες και μου‘μαθες
αγάπη να σκορπάω

Μαζί κοιτάξαμε το φως
μαζί και το σκοτάδι
γίναμε δύο τελετουργοί
στου έρωτα το χάδι

Φτιάχτηκα από σίδερο
κι ας το ’λιωσα για σένα
μα εσύ ήσουνα άνθρωπος
με ενδοιασμό κανένα

Κάτι τέτοιοι σαν και σένα
με ενδοιασμό κανένα
μπλέκουν μέσα στο μυαλό τους
κερδισμένα και χαμένα

έγραψα τον επίλογο
με σταθερό το χέρι
δεν κλαίω που ‘δωσα φιλί
και πήρα το μαχαίρι

Με έσφιγγες στο σώμα σου επάνω
ποιο είναι το δικό μου το κορμί
ήπια δυο ποτήρια παραπάνω
νόμισα πως είμαστε μαζί

Σε άλλων ων τα βήματα σε νοιώθω
πέφτοντας στο τζάμι η βροχή
κάνε με δική σου ψιθυρίζω
είπα στο φεγγάρι να μην βγει

Σκάλωσε η ζωή μου χρόνια πίσω
και στον ίδιο δρόμο προχωρώ
άμα το μελάνι σου δεν σβήσω
στα σκαλιά σου θα κατρακυλώ

(ο όποιος παραλληλισμός γίνεται
αποκλειστικά και μόνο για την
στιχουργική περιγραφή)

Να άκουγα και πάλι την φωνή σου
αχ παιδί που με έχεις αρνηθεί
δρόμους να περπάταγα μαζί σου
με ήλιο με χιονιά και με βροχή

Μες την αγκαλιά μου σε κρατούσα
θήλασες σε μένα την ζωή
του ουρανού τα αστέρια ακουμπούσα
κι ήσουνα το πρώτο μου παιδί

Πώς τα σβήνεις όσα μας ενώνουν
κι άδικα μακριά σου με κρατάς
δες τα δυο μου χέρια που παγώνουν
όπως τα χτυπάει ο βοριάς

Με χίλιους τρόπους σου ‘δειξα
να δεις πως σ’ αγαπάω
στην πλάτη έβγαλα φτερά
για σένα να πετάω

Το βλέμμα έστρεψες αλλού
ότι και αν σου ‘χα δώσει
χίλιες να πέσουν τουφεκιές
η μία θα σκοτώσει..

Το χθες δεν ομολόγησε
να πει τι σου ‘χε λείψει
στην ανηφόρα τράβηξε
να πάει να πολεμήσει

Το φίλτρο μου το μαγικό
στα χείλη μου στεγνώνει
και ότι υπήρχε στην ψυχή
σαν προσευχή τελειώνει