Τόσους μήνες περιμένω
βρε μωράκι μου γλυκό
πότε είσαι κρυωμένο
πότε δεν μπορώ εγώ
δαγκώνω σίδερα
θα έρθω σήμερα
άλλο δεν περιμένω
τα δυο χεράκια σου
και τα χειλάκια σου
όνειρο λατρεμένο
είσαι ο χτύπος της καρδιάς μου
και χωρίς καρδιά δεν ζω
το κουδούνι θα χτυπήσω
να μου ανοίξεις να σε δω
Παιδεραστίες, βιασμοί
και γυναικοκτονίες
φοριούνται καθημερινά
σε σπίτια και πλατείες
Οι νόμοι ξεσκονίζουνε
το μαύρο τους το χάλι
και τα σκουλήκια δοκιμές
κάνουν μες το τσουκάλι
Αυτός είναι ο κόσμος μας;
τιμή μας και καμάρι
έγινε η μετάλλαξη
σε γάτα το λιοντάρι
Ποια εξιλέωση θα ρθει;
ντροπή και καταδίκη
έξω ξανά κυκλοφορεί
το «άσπρο» το ποντίκι
έβγαλε κάλους η φθορά
στα έρμα δάχτυλά μας
και τις βαλίτσες έφτιαξε
η δύστυχη χαρά μας
Είμαι θηρίο απρόσωπο
Ηλίας Κώστας Γιάννης
και το γνωστό ψευδώνυμο
επικοιστής αλμπάνης
Αναρωτιέμαι και πονώ
υπέρμετρα θυμώνω
που απ’ όλες τις αγάπες μου
εγώ υπάρχω μόνο
Όταν κλείσω τα μάτια μου
σαλεμένες εικόνες
θα περάσουν μαρκάροντας
της οργής μου σταγόνες
όσοι με είχαν ξεχάσει
μια συγνώμη θα λένε
η ζωή τους πως έφταιξε
και οι ίδιοι δεν φταίνε
όταν κλείσω τα μάτια μου
ποιος θα ζει, ποιος πεθαίνει
απ’ το φιλμ της παραίτησης
ένας ένας θα βγαίνει
όσο ζω την αγάπη σου
μου χρωστάς και πονάω
που βαδίζω ασταμάτητα
και ανηφόρες τραβάω
Μας δένουν πολλά
η μοίρα το ξέρει
διπλή χειραψία
μα μόνο ένα χέρι
Μας δένουν πολλά
αυτά που θυμάσαι
κι αν πεις τα ξεχνάς
ο ίδιος δεν θα ‘σαι
διπλές οι στιγμές
του πόνου καρτέρι
το χθες που ξεψύχησε
το μέλλον θα φέρει
Μας δένουν πολλά
μα άγνωστος είσαι
στα δύσκολα χάνεσαι
φυγάς παραιτείσαι
Μας δένουν πολλά
σαν ξύλα καμένα
υπάρχω εγώ
και έχω εμένα
Δεν είπες το γιατί..
με άφησες να διαλέξω..
τον λόγο από την ζωή
σου, μ’ άφησες απ’ έξω..
Σου ‘δωσα ρόλο αρχηγού
μπέρδεψες τις αξίες
αιώνια μένουνε και ζουν
μόνο αγνές φιλίες
Η αγάπη μένει η μητρική
που όσα κι αν την δαμάσουν
αυτή θα μείνει ακλόνητη
τα χρόνια κι ας περάσουν
εγώ το ξέρω το γιατί..
ένοιωθες προστασία..
στα χέρια μου και τέλειωσε
κι αυτό είναι προδοσία..
Τα λόγια όμως σβήνονται
και μένουν οι εικόνες
σαν προσευχή του Ιησού
μέσα στους ελαιώνες..
Στην καρέκλα που ακουμπάς βασιλικέ μου
ευωδιάζεις όπως πίνω τον καφέ μου
και θαυμάζω την ζωή που σ’ έχει φέρει
από εκεί που τριγυρνούσες σαν αστέρι
Της αγάπης μου μικρό μου λουλουδάκι
μες την χούφτα μου ολόθερμο χεράκι
πόση ελπίδα στην ζωή μου μέσα στάζεις
σαν σε βλέπω ένα βιβλίο να διαβάζεις
Εδώ φτάνει τον παράδεισο τον βρήκα
στων ματιών σου την καθάρια τους την γλύκα
μόνο εκείνος θα μπορεί να καταλάβει
όποιος έχει στην αγάπη μεταλάβει
Μένω εκεί που μ’ άφησες
στην πόρτα σου απέξω
σκουπίζω τις πατούσες μου
τον χώρο σου μην βρέξω
οι εποχές αλλάζουνε
μα ο ζητιάνος μένει
κρύο βροχή και ανάθεμα
πάντα να υπομένει..
Η μνήμη σου είναι συνεργός
στην αδιαφορία
η πείνα μου εγκατάλειψη
στου δρόμου την γωνία
ποτέ μου δεν σε ξέχασα
σ’ είχα αφεντικό μου
στο μέτωπό σου γράφτηκε
το γκρίζο ριζικό μου
Μα είναι το προτέρημα
δικό σας να ξεχνάτε
και τις ψυχές που πήρατε
στο άγνωστο ακουμπάτε
άψυχο δημιούργημα
και ατελές εντέλει
ο άνθρωπος που δεν μπορεί
γιατί απλά δεν θέλει..
Χωρίς εξήγηση και μέσα στο σκοτάδι
νύχτας καμώματα τρελών σημάδια
κάποιας παράστασης η αυλαία κατεβαίνει
και τα καθίσματα των θεατών μένουνε άδεια
Κομπάρσος πρωταγωνιστής λένε οι φήμες
ίδιο σενάριο σαν όλα τα παιγμένα
κι εγώ που κοίμιζα με ψέματα τον χρόνο
ψάχνω τα χάπια μου και πίνω τα ληγμένα
Σπουδών απόφοιτη με αυθεντικό πτυχίο
ταινίας τρέιλερ με σπόνσορα εσένα
τους κόμπους έλυσα στο δίχρωμο πουλόβερ
κι όποιος με ψάξει, δεν υπάρχω για κανένα..
Χωρίς εξήγηση και μέσα στο σκοτάδι
νύχτας καμώματα τρελών σημάδια
κάποιας παράστασης η αυλαία κατεβαίνει
και τα καθίσματα των θεατών μένουνε άδεια
Κομπάρσος πρωταγωνιστής λένε οι φήμες
ίδιο σενάριο σαν όλα τα παιγμένα
κι εγώ που κοίμιζα με ψέματα τον χρόνο
ψάχνω τα χάπια μου και πίνω τα ληγμένα
Σπουδών απόφοιτη με ανύπαρκτο πτυχίο
ταινίας τρέιλερ με σπόνσορα εσένα
τους κόμπους έλυσα στο δίχρωμο πουλόβερ
κι όποιος με ψάξει, δεν υπάρχω για κανένα..
