Τα κινήσεως σημαντικά
Έλα ρε μακάκα
Κάτσε ρε μακάκα
Σήκω ρε μακάκα

Τα ερωτήσεως σημαντικά
Που σε ρε μακάκα
Γιατί ρε μακάκα
Αλήθεια ρε μακάκα

Τα επιδόσεως σημαντικά
Πάρτα ρε μακάκα
Να ρε μακάκα

Τα ευχών σημαντικά
΄Αει μαμήσου ρε μακάκα
΄Αει πνίξου ρε μακάκα
΄Αει χάσου ρε μακάκα
΄Αει στα τσακίδια ρε μακάκα

Τι σας πειράζει η μαϊμού;
πάνω στο δέντρο που και που
τρώει την μπανάνα και γελά
νεύει, υποτιμητικά..
Το ταγεράκι είναι κλισέ
το προσωπάκι της πλισέ
κρύψου ξανά μες την φωλιά σου
να μην κρυώσουνε τα αυγά σου..

Τι ήρθες στην χώρα μας να κάνεις
αφορισμένε Γερμανέ
είναι η επέτειος του ΟΧΙ
θα βγούμε βόλτα αγκαζέ;

οι δυό μας όταν γνωριστούμε
και στο ξημέρωμα κοντά
σαν πω για αποζημιώσεις
βγάλε αν θες εσύ μιλιά

Λαός
στον τόπο του εγκλήματος
ξυπνούν οι μνήμες όλες
με τα εγκλήματα νωπά
στων «άριων» τις σόλες

Όλη μέρα το φορτίζει
και με μύρο το ραντίζει
μην τυχόν και το βασκάνουν
και τα Kw δεν φτάνουν

Τι κακό μας βρήκε πάλι
άλλη έννοια στο κεφάλι
όλη μέρα με την πρίζα
(για την πράσινη την μίζα..)

Αν δεν το ‘ψαξες με γεια σου
τα καινούρια κυβικά σου
να σε δω που θα το δώσεις
όταν θα το μετανοιώσεις

Κι όπως χορεύαμε στα σύννεφα
αυτό το χέρι σου που με κρατούσε
μ’ άφησε
η γη απότομα πως πλησιάζει
τα θαμπωμένα μάτια μου
κεριά σβησμένα στο σκοτάδι σου
μα εγώ είχα φως
πως χάθηκε στα χρόνια τα παράλογα
για ποιους ξοδεύτηκε;
ποιο όνομα μπορεί στο κάλεσμα να
αποκριθεί αν όχι το δικό μου;
κανείς το δίχτυ του για μένα δεν θα
ανοίξει
και οι μνήμες πια δεν έχουνε ταυτότητα

Να ζήσετε να μας θυμάστε
στων εκλογών τον μαύρο χρόνο
το αποτέλεσμα θα δώσει
πίκρα αφόρητη και πόνο

Τα αποκαΐδια της πατρίδας
μες την ατμόσφαιρα πλανώνται
η αδράνεια και η σκευωρία
στην μνήμη μας να συναντώνται

Μακροβιότερη να γίνει
αυτή η βρώμικη ζωή μας
δεν γίνεται, κι ας την τραβήξεις
έχει το μήκος της ψυχής μας

Η δυστυχία και ο τρόμος
είναι το έργο μας για χρόνια
μέχρι αυτό να εξασθενήσει
μες του χαμού μας την κολόνια

Μέχρι ένας άνθρωπος γενναίος
τις ρίζες μας να ξεριζώσει
με άσπρο χρώμα να απαλύνει
όση ασχήμια έχει φυτρώσει

Και από το μαύρο ριζικό μας
μέλλον να βγει ελπιδοφόρο
προοπτική για τα παιδιά μας
με την ελπίδα αχθοφόρο

Αλαλαγμοί συστήματος
οι οχετοί ξερνάνε
ανάθεμα τα λόγια τους
και αυτούς που ακουμπάνε

Όλα φαντάζουν πιθανά
η φρίκη τα ομορφαίνει
μακάρι να ‘ξερε κανείς
η πλάση που πηγαίνει

Μέσα απ’ τα πόδια της ζωής
γεννιέται δυστυχία
το πρώτο κλάμα της ηχεί
του γόνου επαιτεία

Δεν είναι κόσμος τούτος πια
αγάπη να σκορπίσει
απομυζάει όλο το φώς
εχθρεύεται την φύση

Έβαλα στο τσεπάκι μου όλες τις σημειώσεις
για αυτά που πρέπει να δοθούν
σαν σύνολο η με δόσεις
στους απομάχους της δουλειάς
κοινώς συνταξιούχους
(άμα η δίκη θα γενεί μελλοντικούς πιστούχους..)

– Μα η «Ερέβα» το ‘πλυνε κι έχασα τα στοιχεία
– σκεφτείτε αν αντί για αυτές κρατούσα και λαχεία

Αν ζήσουνε θα πληρωθούν μες την δεκαετία, δεν βλέπω γιατί βιάζονται και κάνουν φασαρία, ο λόγος μου συμβόλαιο, όπως η συμφωνία, αυτή που θα ακυρώναμε, (Πρεσπών τα αριστεία)

Την ψήφο και την κεφαλή να ξέρεις που την βάζεις, τον πήχη των συνεπειών στα ύψη ανεβάζεις, έχουνε τον αμάζευτο παιδεραστές και άλλοι, καθίστε να ακούσετε τι λέει το κανάλι.

Τις κάλτσες σας να κάψετε, τον προσεχή χειμώνα, με χορταράκια του βουνού, μια δίαιτα δαιμόνια, όσοι θα την γλυτώσετε από όλα σας τα ζόρια, αφήστε το αυτοκίνητο και πάτε με τα πόδια.

Ήσυχος και αγγελικά ξαπλώνω στο κρεβάτι
μπορεί ο Αλέξης να θωρεί πως θα μου βγει το μάτι
μα έχει η φαμίλια φυλαχτό, την σκέψη του πατέρα,
και όλους τους επίδοξους, ευθύς θα κάνει πέρα..

Το είπε ο ανάπηρος και να συμμορφωθείτε
“δύο πουλόβερ έμπλαστρο δια να ζεσταθείτε ”
Να καύσετε καυσόξυλα 3 ευρώ το ένα
και τα μαλλιά των τριχωτών να είναι μαδημένα.

Γνήσιοι ιερομάρτυρες, κυρώσεων πενθούντες
(Πού είναι οι εναλλακτικές, που ναι σου λέω πουν τες;)

Έγινε η χώρα συλλογή κεφαλο χτυπημένων
τσοπάνηδων και βιαστών εγκαταλελειμμένων
παιδιών που τριγυρίζουνε μονάχα τους την νύχτα
ενώ στο σπίτι θα πρεπε να λένε καληνύχτα..

Ω όνειδος ακρόασης, έχει χαθεί η μπάλα, και βγαίνει το συμπέρασμα
με τούτα και με τα άλλα
μας εσιχάθει ο Θεός, μας γύρισε την πλάτη
κι αν κάνεις κάποια όνειρα μην περιμένεις κάτι..

Το κρίμα στα κεφάλια μας, με αυτά που μας συμβαίνουν
δίπλα γιατροί λιμοκτονούν, πεινάνε, και πεθαίνουν
μα δεν μας καίγεται καρφί, το αυτί μας δεν ιδρώνει
ακούμε την καταστροφή, κοντός ψαλμός ζυγώνει,
Γίναμε στήλες άλατος, και απολιθωμένοι,
στο χρήμα και στην αρπαγή μένουμε κολλημένοι.

Άφησα το στίγμα μου επάνω σου
να το αποδιώξεις δεν μπορείς
θα γελάς θα κλαις και θα ελπίζεις
πάλι κάποια μέρα να με βρεις

Σκέψη καρφωμένη στο μυαλό σου
είμαι
που απεγνωσμένα προσπαθείς
να την διώξεις από την ζωή σου
από την αγάπη να σωθείς

Όμως το μυαλό σου κολλημένο
είναι σαν στην μάνα το μωρό
καίγεσαι για μένα κι ας δηλώνεις
πίσω να γυρίσω δεν μπορώ