Τώρα ησύχασα

«Αυξήσεις» λένε στις συντάξεις
ισοσκελίζουν τα κλεμμένα
σου παίρνω χίλια και ευλογάω
γένια παπά και ξυρισμένα

Φθηνή σπορά της μήτρας ξύσμα
νεκρών διάλογος στον Άδη
άκληρη η ζήση σας να ήταν
ένα κομμένο παραγάδι

Να ρθει η αυγή γεμάτη φώτα
και με ελπίδες φορτωμένη
κι εσείς η συμφορά μιας νύχτας
από τις μνήμες μας σβησμένη

Νυχτερίδες γιαχνί στο τραπέζι
σχιστομάτη να τρως
να ναι νύχτα και σαν ξεκινήσεις
να σου κόψουν το φώς

Το φτερό στο λαιμό να σου κάτσει
και να ψάχνεις νερό
μια προσπάθεια ανάσα να πάρεις
να σκεφθείς το κακό

στην Γιουχάν τα παράσημα πήρες
και στον ώμο φοράς
όμως ξέρεις πως δεν θα φιλήσεις
τον σταυρό που κοιτάς

είναι κάποιες στιγμές που η σκέψη
με βουτιά στο κενό
να αρνηθεί την ζωή της ζητάει
κι ένα δάκρυ θαμπό

Κάθε βράδυ μαζί σου που ξαπλώνω στο στρώμα
στα μαλλιά μου λουλούδια γεύση μέλι στο στόμα
περιμένω τον ύπνο που θα ρθει να με πάρει
για να μείνουμε πάλι της βραδιάς το ζευγάρι

Πως ζηλεύει η μέρα τις στιγμές της αγάπης
που θα πω με λαχτάρα σε περίμενα να ρθεις
κρύβω λέξεις που καίνε στο λευκό το σεντόνι
για όταν θα σαι μακριά μου και θα πέφτει το χιόνι

Φαντασία και πλάνη είναι λέξεις σβησμένες
δεν χωράνε να μπούνε σε καρδιές ενωμένες
μείνε λίγο ακόμη όσο θα ψιθυρίζω
στου κορμιού σου τους δρόμους σαν τυφλός τριγυρίζω

Αν ήμουν μέλισσα σε σένα
θα ερχόμουν γύρη να αποκτήσω
για αλλού μετά θα ξεκινούσα
δίχως ποιός είσαι να ρωτήσω

Ήμουνα τόσο κουρασμένη
που αφέθηκα στην αγκαλιά σου
δέχθηκα κάθε σου συνήθεια
σαν να μεγάλωσα κοντά σου

Ήμουνα μέλισσα για σένα
μέχρι να πάψω να πετάω
χαμένη βγήκα η κερδισμένη
δεν σκέφτομαι ούτε ρωτάω

Ήμουνα τόσο κουρασμένη
που αφέθηκα στην αγκαλιά σου
και αυτό το λίγο που ζητούσα
ήταν η γεύση απ’ τα φιλιά σου

Ποιος το μπορεί να ορμηνεύσει τα σημάδια του θανάτου;
Το μαύρο χέρι που σημάδεψε το ποιος θα φύγει, ποιος μπορεί
να απομακρύνει;
Εκεί που οι μνήμες οι ζεστές θρηνούν αυτόν που έφυγε, ποιο
αύριο θα αναπληρώσει;
Μες το λευκό το χιόνι ποιος θα σβήσει τις πατημασιές αυτών
που χάθηκαν;
Κάνει ένα κρύο και οι σκέψεις μένουνε γυμνές μες τα γιατί
με του αποχωρισμού τα λόγια
Τίποτα δεν είναι όπως παλιά, κι όταν δακρύσεις τον χρόνο
βλέπεις δεν μπορείς να τον γυρίσεις πίσω
Η μοναξιά αυτού του κόσμου σε τυλίγει κι ας την σπρώχνεις
μακριά
΄Ετσι αναπάντεχα ένα κερί θα σβήσει, και όσες χαρούμενες
στιγμές θα ανασύρεις απ’ το παρελθόν, θα μοιάζουν με
νομίσματα παλιάς κοπής, επάνω στα κλειστά τα μάτια..

Καλή ανάπαυση

΄Εγινα γκέϊσα καλέ και στην Ιαπωνία
πίνω το τσάι το ζεστό και ασκώ διπλωματία
το τακουνάκι ξύλινο την σκάλα κατεβαίνει
με επενδύσεων ριπές την κρίση σας την ραίνει
(εις βάρος δε του τσύριζα το κόμμα ανεβαίνει)
Ο Αλέκσης είδε το όνειρο άγχος τον έχει πιάσει
απ’ την επιτυχία μου δεν θα με κατεβάσει
Ας πήγαινες αγόρι μου και εσύ ένα ταξίδι
ίδια αν ήσουν ικανός θα το χες κάνει ήδη..
Αλλού τα κακαρίσματα και αλλού γεννούν οι κότες
αν έργο δεν παράξουμε οι υπόλοιποι «ιππότες»
τα νύχια τους θα ξύνουνε να μας κατηγορήσουν
και οι απερίσκεπτοι ρωμιοί όλους να μας μαυρίσουν
το έργο μας θα χτυπηθεί με κριτικές και λόγια
(για όσους πλειστηριασμούς σε ανώγια και κατώγια)
για τα καλάθια τα φθηνά, και την τιμή στη φέτα
τις παρλαπίπες παροχές που μοίρασα αβέρτα..
Δεν είμαι βόας, δεν είμαι κροταλίας,
είμαι ο ρους της ιστορίας..

Σαν το κλειδί ο χρόνος γύρισε
στροφή να κάνει προς τα πίσω
κλειστά τα παιδικά της βλέφαρα
σκύβω εγώ να τα φιλήσω

έστρεψε ο θεός το βλέμμα του
την προσευχή μου για να ακούσει
έχω αγκαλιά ζεστή για σένα νε
που λαχταράει να σε κρατήσει

παιδί μου άκου πως ακούραστα
πονάει χρόνια η καρδιά μου
και καρτεράει μες την λαχτάρα της
την αφορμή να ‘ρθεις κοντά μου

Δες τα πουλιά πως προφυλάσσονται
απ’ την βροχή που τα χτυπάει
μες τις φτερούγες της μητέρας τους
ενώ ο βοριάς λυσσομανάει

΄Οταν κορίτσι μου γεννήθηκες
ήσουν το πρώτο μου τραγούδι
και όταν γιορτάζεις για τα μάτια σου
ανθίζει κάθε μου λουλούδι

πάτησες στο σώμα μου επάνω
ήθελες να αναρριχηθείς
τρέχω να προλάβω και δεν φτάνω
ήτανε το λάθος της στιγμής

όλα όπως αρχίζουν θα τελειώσουν
έμπλεξες και τις αποσκευές
ένα χτυπημένο αεροπλάνο
θα χαθεί στης πόλης τις σκεπές

σου δωσα φιλί να μεταλάβεις
έκανες χειμώνα τις νυχτιές
πες το δυνατά να το πιστέψεις
για όλα εγώ φταίω, εσύ δεν φταις

σέρνομαι σε ανήλιαγα πελάγη
μες τις καταιγίδες της ντροπής
βούλιαξε και τούτο το καράβι
μέσα στον πυθμένα θα με βρεις

Πως μαζεύομαι σαν μύγα
στα σκ@τά τα πατημένα
δεν κατάλαβα ποτέ μου
ούτε λέω σε κανένα

Είμαι γίγαντας στις δίκες
κι αν το μάτι δεν με πιάνει
ο κοντός είναι μια γάτα
τρέχει, το ποντίκι χάνει..

Φτύστε με μήπως ψηλώσω
που τις σόλες μου θα λιώσω
κι άμα κατηγορηθείτε
εγώ θα σας αθωώσω..

Για κοίτα που πεθαίνουνε
και δεν ειδοποιούνε
να δούμε τα καμένα μας
το πώς θα μαζευτούνε

έπιασε η φούρια τα ζαβά
που τρέχουν και δεν φτάνουν
τόσους κορμούς στο ξαπλωτό
σε τάξη για να βάνουν

Όλα στην ώρα τους θα ρθουν
ο βιαστικός σκοντάφτει
το βασιλόσογο θρηνεί
ποιος θα το κάνει ζάφτι

Όλα μαζί μας πέσανε
και πώς να τα προλάβω
θέλει καλή συγκρότηση
και άριστο εργολάβο

Μας έφαγε η οργάνωση
και η πέτρα στα νεφρά μας
από το ταρακούνημα
φεύγει, βοήθειά μας

Σαν βλέπει η σκύλα τον λαγό
τότε θα κατουρήσει
το κράτος το ακυβέρνητο
πώς να ορθοποδήσει;