Όταν κλείσω τα μάτια μου
σαλεμένες εικόνες
θα περάσουν μαρκάροντας
της οργής μου σταγόνες

όσοι με είχαν ξεχάσει
μια συγνώμη θα λένε
η ζωή τους πως έφταιξε
και οι ίδιοι δεν φταίνε

όταν κλείσω τα μάτια μου
ποιος θα ζει, ποιος πεθαίνει
απ’ το φιλμ της παραίτησης
ένας ένας θα βγαίνει

όσο ζω την αγάπη σου
μου χρωστάς και πονάω
που βαδίζω ασταμάτητα
και ανηφόρες τραβάω

Στην καρέκλα που ακουμπάς βασιλικέ μου
ευωδιάζεις όπως πίνω τον καφέ μου
και θαυμάζω την ζωή που σ’ έχει φέρει
από εκεί που τριγυρνούσες σαν αστέρι

Της αγάπης μου μικρό μου λουλουδάκι
μες την χούφτα μου ολόθερμο χεράκι
πόση ελπίδα στην ζωή μου μέσα στάζεις
σαν σε βλέπω ένα βιβλίο να διαβάζεις

Εδώ φτάνει τον παράδεισο τον βρήκα
στων ματιών σου την καθάρια τους την γλύκα
μόνο εκείνος θα μπορεί να καταλάβει
όποιος έχει στην αγάπη μεταλάβει

Μένω εκεί που μ’ άφησες
στην πόρτα σου απέξω
σκουπίζω τις πατούσες μου
τον χώρο σου μην βρέξω
οι εποχές αλλάζουνε
μα ο ζητιάνος μένει
κρύο βροχή και ανάθεμα
πάντα να υπομένει..

Η μνήμη σου είναι συνεργός
στην αδιαφορία
η πείνα μου εγκατάλειψη
στου δρόμου την γωνία
ποτέ μου δεν σε ξέχασα
σ’ είχα αφεντικό μου
στο μέτωπό σου γράφτηκε
το γκρίζο ριζικό μου

Μα είναι το προτέρημα
δικό σας να ξεχνάτε
και τις ψυχές που πήρατε
στο άγνωστο ακουμπάτε
άψυχο δημιούργημα
και ατελές εντέλει
ο άνθρωπος που δεν μπορεί
γιατί απλά δεν θέλει..

Χωρίς εξήγηση και μέσα στο σκοτάδι
νύχτας καμώματα τρελών σημάδια
κάποιας παράστασης η αυλαία κατεβαίνει
και τα καθίσματα των θεατών μένουνε άδεια

Κομπάρσος πρωταγωνιστής λένε οι φήμες
ίδιο σενάριο σαν όλα τα παιγμένα
κι εγώ που κοίμιζα με ψέματα τον χρόνο
ψάχνω τα χάπια μου και πίνω τα ληγμένα

Σπουδών απόφοιτη με αυθεντικό πτυχίο
ταινίας τρέιλερ με σπόνσορα εσένα
τους κόμπους έλυσα στο δίχρωμο πουλόβερ
κι όποιος με ψάξει, δεν υπάρχω για κανένα..

Χωρίς εξήγηση και μέσα στο σκοτάδι
νύχτας καμώματα τρελών σημάδια
κάποιας παράστασης η αυλαία κατεβαίνει
και τα καθίσματα των θεατών μένουνε άδεια

Κομπάρσος πρωταγωνιστής λένε οι φήμες
ίδιο σενάριο σαν όλα τα παιγμένα
κι εγώ που κοίμιζα με ψέματα τον χρόνο
ψάχνω τα χάπια μου και πίνω τα ληγμένα

Σπουδών απόφοιτη με ανύπαρκτο πτυχίο
ταινίας τρέιλερ με σπόνσορα εσένα
τους κόμπους έλυσα στο δίχρωμο πουλόβερ
κι όποιος με ψάξει, δεν υπάρχω για κανένα..

Σαν πήρα το όπλο και έφυγα με σκάγια φορτωμένος
δεν ήξερα πως ήμουνα από γεννησιμιού χαμένος
το δύστυχό μου το σκυλί βγήκε να ξεμουδιάσει
όχι λαγούς και πέρδικες στο δάσος για να πιάσει..
Τα δέντρα όλα με φτύνουνε ντροπή σου μου φωνάζουν
και όσα μπορούν πετούμενα τις κοτσουλιές μου στάζουν
μα εγώ εκεί ατρόμητος χαμπάρι που να πάρω
έχω καθήκον ιερό και συνεργό τον χάρο
Πρέπει η φύση σήμερα τον κύκλο της να κάνει
και στην σειρά τα φονικά του κυνηγού να βάνει..

Είναι το τελετουργικό δομή της εξουσίας
σκοτώνοντας να ενεργείς σε θέματα ουσίας
παίρνοντας σαν παράδειγμα πολέμους και θανάτους
(που όλους τους καταδίκασαν και τους βαφτίσαν σκάρτους)
Μα θα ήταν τιμιότερο αφού θα κυνηγήσω
το νεκρικό μου το πουλί μόλις θα το ξυπνήσω
να σημαδέψω και να πω, άντε και στο καλό σου
βρήκες αυτό που άξιζες, τον τέλειο κυνηγό σου..

Τι λόγια να πω
φωτιά και νερό
και τα άλλα της γης
τα στοιχεία
να πέσουν μαζί
σε τούτη την γη
ξανά να γραφεί ιστορία

Ούτε ένα καλό
δεν έχω να δω
στο διάβα του ανθρώπου
τα χρόνια
θηρίο σωστό
δεν ξέρει θαρρώ
τι είναι καρδιά και συμπόνοια

Ξεχνάς, τι ήμουνα για σένα κι όλα αυτά τα χρόνια μας τα περασμένα τα ρίχνεις μέσα στην φωτιά

Ξεχνάς ποιος έτρεχε κοντά σου στα επικίνδυνα τα βήματα σου, να σου γιατρεύει την καρδιά

Ξεχνάς εγώ τι θα απογίνω όταν μοναχή μου θα μείνω σαν πρόσφυγας της ξενιτιάς

Ξεχνάς πως είχα μόνο εσένα και είναι τα χέρια μου κομμένα που τώρα πια δεν μ’ αγαπάς

Ξεχνάς να δεις τι θα χες γίνει αν δεν βρισκότανε «εκείνη» να σου ζεστάνει την καρδιά

Ξεχνάς μα όλα τα δίκια θα σου δώσω, που δεν αντέχω να σκοτώσω τις μνήμες μας που ξεπουλάς

Ξεχνάς μα εγώ δεν θα μαλώσω, ούτε με μίσος θα πληγώσω αυτόν που με έριξε βαθιά,

Γιαυτό
Σε αυτούς για σένα που ρωτάνε, στο δρόμο που με συναντάνε, είσαι θα πω στην ξενητειά