Κάθε βράδυ μαζί σου που ξαπλώνω στο στρώμα
στα μαλλιά μου λουλούδια γεύση μέλι στο στόμα
περιμένω τον ύπνο που θα ρθει να με πάρει
για να μείνουμε πάλι της βραδιάς το ζευγάρι

Πως ζηλεύει η μέρα τις στιγμές της αγάπης
που θα πω με λαχτάρα σε περίμενα να ρθεις
κρύβω λέξεις που καίνε στο λευκό το σεντόνι
για όταν θα σαι μακριά μου και θα πέφτει το χιόνι

Φαντασία και πλάνη είναι λέξεις σβησμένες
δεν χωράνε να μπούνε σε καρδιές ενωμένες
μείνε λίγο ακόμη όσο θα ψιθυρίζω
στου κορμιού σου τους δρόμους σαν τυφλός τριγυρίζω

Αν ήμουν μέλισσα σε σένα
θα ερχόμουν γύρη να αποκτήσω
για αλλού μετά θα ξεκινούσα
δίχως ποιός είσαι να ρωτήσω

Ήμουνα τόσο κουρασμένη
που αφέθηκα στην αγκαλιά σου
δέχθηκα κάθε σου συνήθεια
σαν να μεγάλωσα κοντά σου

Ήμουνα μέλισσα για σένα
μέχρι να πάψω να πετάω
χαμένη βγήκα η κερδισμένη
δεν σκέφτομαι ούτε ρωτάω

Ήμουνα τόσο κουρασμένη
που αφέθηκα στην αγκαλιά σου
και αυτό το λίγο που ζητούσα
ήταν η γεύση απ’ τα φιλιά σου

Ποιος το μπορεί να ορμηνεύσει τα σημάδια του θανάτου;
Το μαύρο χέρι που σημάδεψε το ποιος θα φύγει, ποιος μπορεί
να απομακρύνει;
Εκεί που οι μνήμες οι ζεστές θρηνούν αυτόν που έφυγε, ποιο
αύριο θα αναπληρώσει;
Μες το λευκό το χιόνι ποιος θα σβήσει τις πατημασιές αυτών
που χάθηκαν;
Κάνει ένα κρύο και οι σκέψεις μένουνε γυμνές μες τα γιατί
με του αποχωρισμού τα λόγια
Τίποτα δεν είναι όπως παλιά, κι όταν δακρύσεις τον χρόνο
βλέπεις δεν μπορείς να τον γυρίσεις πίσω
Η μοναξιά αυτού του κόσμου σε τυλίγει κι ας την σπρώχνεις
μακριά
΄Ετσι αναπάντεχα ένα κερί θα σβήσει, και όσες χαρούμενες
στιγμές θα ανασύρεις απ’ το παρελθόν, θα μοιάζουν με
νομίσματα παλιάς κοπής, επάνω στα κλειστά τα μάτια..

Καλή ανάπαυση

Σαν το κλειδί ο χρόνος γύρισε
στροφή να κάνει προς τα πίσω
κλειστά τα παιδικά της βλέφαρα
σκύβω εγώ να τα φιλήσω

έστρεψε ο θεός το βλέμμα του
την προσευχή μου για να ακούσει
έχω αγκαλιά ζεστή για σένα νε
που λαχταράει να σε κρατήσει

παιδί μου άκου πως ακούραστα
πονάει χρόνια η καρδιά μου
και καρτεράει μες την λαχτάρα της
την αφορμή να ‘ρθεις κοντά μου

Δες τα πουλιά πως προφυλάσσονται
απ’ την βροχή που τα χτυπάει
μες τις φτερούγες της μητέρας τους
ενώ ο βοριάς λυσσομανάει

΄Οταν κορίτσι μου γεννήθηκες
ήσουν το πρώτο μου τραγούδι
και όταν γιορτάζεις για τα μάτια σου
ανθίζει κάθε μου λουλούδι

πάτησες στο σώμα μου επάνω
ήθελες να αναρριχηθείς
τρέχω να προλάβω και δεν φτάνω
ήτανε το λάθος της στιγμής

όλα όπως αρχίζουν θα τελειώσουν
έμπλεξες και τις αποσκευές
ένα χτυπημένο αεροπλάνο
θα χαθεί στης πόλης τις σκεπές

σου δωσα φιλί να μεταλάβεις
έκανες χειμώνα τις νυχτιές
πες το δυνατά να το πιστέψεις
για όλα εγώ φταίω, εσύ δεν φταις

σέρνομαι σε ανήλιαγα πελάγη
μες τις καταιγίδες της ντροπής
βούλιαξε και τούτο το καράβι
μέσα στον πυθμένα θα με βρεις

Να βγει σε δημοπρασία
η δική σου ανυπαρξία
να φανεί ποιος θα πληρώσει
για να την εξαργυρώσει

Χρόνος μπαίνει χρόνος βγαίνει
η τιμή σου ανεβαίνει
πως πληρώνεται με αίμα
της ζωής σου ένα ψέμα

Οι γιορτές για τους μονάχους
είναι η θάλασσα στους βράχους
μόνο των παιδιών το βλέμμα
είναι της ζωής το στέμμα

Μέσα σε όλα η ελπίδα
ζει μες την θερμοκοιτίδα
ποιος θα την ενδυναμώσει
την αγάπη για να σώσει

Το της γέννησης αστέρι
είναι του θεού το χέρι
και το θαύμα προσδοκάει
μια ψυχή που να πονάει

Γλυκιά φωνούλα μου
η μελωδία της ψυχής
τραγουδισμένη
σε όλα τα μήκη και τα πλάτη
της αγάπης
ένα μπουμπούκι στην δροσιά του πρωινού
που ανοίγει τρέμοντας
Σκορπίζω όλες τις λέξεις μου
στα πόδια σου
Εσύ μικρέ μου πρίγκιπα
θα με δοξάσεις, σε όσα δεν μπόρεσα
σε όσα ολιγώρησα
Εσύ θα βρεις τον τρόπο
με τα μαγικά σου χέρια
να ζωντανέψεις συναισθήματα
που σώπασαν
με μια φωνή αλήθειας
καμπάνα στις σιωπές των ναρκωμένων
Και σαν ξυπνήσουμε, ορδές κατακτημένων
θα φανούν λευτερωμένοι
Εσύ η ελπίδα ενσυναίσθησης
Εσύ η δόξα της απόφασης
Στον ήλιο σου τα χέρια μου στεγνώνω
και κάνω έναν σταυρό ευγνωμοσύνης