Μέσα σε τούτη την κραιπάλη
η δύναμη σου αμφιβάλλει
αν θα μπορεί να το τολμήσει
στο σύνολο να τους τσακίσει
όσες κι αν μάζεψες μαγκούρες
οι δωρισθέντες σου σκοτούρες
δεν σου ‘δωσαν την ευκαιρία
για να τους στείλεις εξορία
Γελάνε μέχρι και οι πέτρες
που ζητιανεύουν οι επαίτες
τα ψίχουλα που τους πετάνε
μέσα στο πιάτο τους να φάνε
Καταραμένη οκνηρία
που κάνεις τόση φασαρία
που για το τίποτα παλεύεις
και στην κρεμάλα σου θα ανέβεις
Οι σπόροι χρόνια είναι σπαρμένοι
το μέλλον σου σε περιμένει
στην απομίμηση ζωής σου
μια βόλτα για να βγει μαζί σου
μασέλες στο δικό σου στόμα
γίνανε μπόλια σε ένα πτώμα
όλοι οι δοτοί οι πειναλέοι
στόμα που τίποτα δεν λέει
Κακούργοι θα τιμωρηθείτε
σαν στην σκηνή πάνω θα βγείτε
θαρθεί η Νέμεσις μπροστά σας
να σβήσει την οντότητά σας
χάσαμε ότι μας ανήκει
προσμένοντας να ρθει η νίκη
μονάχη της και δίχως κόπο
στης εγκατάλειψης τον τόπο
Αλί στα δύστυχα παιδιά μας
που θα γυρέψουν τα όνειρά μας
ποιος θα τους πει ότι τελειώνει
η ελπίδα τους μέσα στην σκόνη;