Όλγα για που ξεκίνησες να πας
μικρή μου
μόνη
και έστριψε ο χάρος πάνω σου
το μαύρο του τιμόνι;

Βαριά η πόρτα πάνω σου
μα ποιος να σε τραβήξει
όλοι περνούν και χάνονται
και σκοτεινιάζει η φύση

Μικρά τα δυο χεράκια σου
κι ο κόσμος περισσεύει
έγινε η πλάση θηρευτής
και τις ψυχές μαζεύει

Η παιδική σου η φωνή
δεν λέει να συγκινήσει
όποιον περνάει δίπλα σου
αν ζεις για να ρωτήσει

Η δόλια η καρδούλα σου
φρικτά παγιδευμένη
στο παγωμένο σίδερο
χτυπάει και αργοπεθαίνει

Παιδί κατώτερου Θεού
καλό μου εσύ δεν είσαι
όσους δεν σε προσέτρεξαν
απ’ τους ανθρώπους σβήσε

Και εκεί ψηλά που θα βρεθείς
μαζί με τους αγγέλους
θα δεις πως πέφτουν στις ψυχές
υπότιτλοι του τέλους