Γιάντα νομίζεις σε θωρώ
και δεν σ’ αφαλοκόβω
για εισαγγελέα πανικού
την κεφαλή μου κόβω
σε έχω χρήσει Νίκο μου
μα φούμο δεν σου ρίχνω
παράλληλα χειροκροτώ
και τα όργανά μου δείχνω

Ειδήσεων συνέχεια
μα πάλι θα τα’ αντέξω
κι ας με πονούν τα πόδια μου
σαν Βέγγος που θα τρέξω
να φτάσω εκεί που σε τραβούν
οι κάμερες απ’ έξω
για να σου δείξω ευθαρσώς
σπαθί και εν δυνάμει
τι θα αγγίξω βάζοντας
στην τσέπη την παλάμη

Λεφτά δεν έχω δυστυχώς
οι επιχορηγήσεις
πηγαίνουν στους τυχάρπαστους
που εκφωνούν ειδήσεις
μα νοιώθω ικανοποίηση
που άγνοια δεν έχω
τα της πραγματικότητας
κατανοώ και θρέφω
μίσος βαθύ και ασίγαστο
που όταν θα ξεσπάσει
όσα κεφάλια άχρηστα
θα βρει και θα τα σπάσει

Όμως για τον επίλογο
πες μου και εσύ για σένα
άμα στην αναζήτηση
τα τρία γίνουν ένα
με ποια αυτοπεποίθηση
τους γέρους θα χλευάζεις
κάτσε λοιπόν στην έδρα σου
σκονάκια να διαβάζεις…