Ρουφιάνος σε εγρήγορση

Ρουφιάνος της κυβέρνησης θα γίνω να πατάξω

όσους φοροδιαφεύγουνε, και για ρευστό θα ψάξω,

μόλις την πληροφόρηση δώσω και θα τσεπώσω

την αμοιβή που δίνουνε, λίγο να ξελασπώσω..

Ας όψεται η ανάγκη μου, υπόληψη καμία

δεν έχω οφείλω να το πω, σε αυτή την εξουσία..

Είναι γιαούρτι η θάλασσα, και εγώ ψάχνω κουτάλι

κι ενώ στη σούπα των δοτών, κάνουνε βούτες άλλοι,

είπα και εγώ μερίδιο μικρό να τους ζητήσω

μία μικρή εκδούλευση να κάνω για να ζήσω.

Σιχαίνομαι ολίγον τι, τέτοια συνεργασία..

Τι θέλω εγώ και μπλέκομαι με τούτα τα θηρία..

Όμως τα περιθώρια στενεύουν και φοβάμαι

πως ίσως για το γεύμα τους, το θήραμά τους να μαι

και πήρα την απόφαση μες τα σκατά να πέσω

και στην δική τους την τριχιά μια κλωστή να δέσω..

Θα κάνω αναβάθμιση και από ραγιάς θα γίνω

ρωμιός σε «συνεννόηση», τους αδελφούς να δίνω…

Ρουφιάνος σε εγρήγορση, τίποτα δεν ξεφεύγει..

Θα καταδίδω διακαώς, όποιον φοροδιαφεύγει..

Γερμανοί εν δράσει

Δεύτερη ζούμε κατοχή, και οι Γερμανοί εν δράσει

«αριστερή κυβέρνηση» και ο Ναζί θα φτάσει

για να σου κάνει έλεγχο όταν σε σταματήσει

αν όλα βαίνουνε καλώς και θα σε ξεψαχνίσει..

Ξύπνιος ή  ονειρεύομαι; Τι άλλο περιμένω;

Η αλυσίδα μου βαριά, το στόμα φιμωμένο..

Επ’ ώμου, σημαδέψατε, αυτός ο εφιάλτης

ήρθε η ώρα να γενεί στα σάβανά τους ψάλτης..

Θα γίνει η απονομή στα Νόμπελ προδοσίας..

Ο τύραννος δες σε κοιτά, σαν ηδονοβλεψίας..

Κατεβασμένα τα βρακιά, ανίκανοι για πάντα,

στης σβάστικας το θηλασμό,  έγιναν κουβερνάντα..

Η στάμπα

Λευκό το φόρεμα πατρίδα

που το κορμάκι σου σκεπάζει

κόκκινη στάμπα από αίμα

όλη την όψη σου αλλάζει

Είναι των άρπαγων τα χέρια

που χειροπόδαρα σε δένουν

και όλες οι πράξεις τους μαχαίρια

που στις πληγές σου μέσα μπαίνουν

Την στάμπα σου θα καθαρίσω

να βγεις ξανά να περπατήσεις

στης λευτεριάς τα καλντερίμια

και τα συντρίμια σου θα χτίσω

Φυλλορροώ

Εγώ δεν είμαι για κανένα

Οι ρίζες μου έχουν στεγνώσει

Πατρίδα έχασα στα ξένα

Και οι φίλοι μου με έχουν προδώσει

Φυλλοροώ δέντρο του ανέμου

Ήλιος το χώμα μου στεγνώνει

Και κάθε μέρα που περνάει

Στην ξηρασία και στη σκόνη

Εδώ που φύτρωσα πεθαίνω

Γυμνό κλαδί βορά θανάτου

Την προσευχή που λες μαθαίνω

Και έχω το μέλλον του προβάτου

Μπαρούτι

Μπαρούτι η ανάσα μου μυρίζει, να φοβάσαι

(Με το ένα πόδι κάθεσαι, και τα παλιά θυμάσαι)

Τότε που έκανες μαγκιές και τα λεγόμενά σου

σήκωναν πρόκες όρθιες τα μαύρα τα μαλλιά σου..

Σαράντα οκάδες ψέματα, χόρτασαν και οι δικοί σου

Στερνή θα είναι η χαρά, σαν δεις την αμοιβή σου..

Κοντοζυγώνει η χαραυγή, και όποιος την λαχταρίσει

θα ζήσει πάλι λεύτερος, και μέσα θα σε κλείσει..

Είναι οι ευθύνες των δοτών ακέραιες να το ξέρεις

για ετούτη την καταστροφή, που έλαχες να φέρεις

με ισχνή την βούληση λαού, και τώρα μας μοστράρεις

και τον καπνό των Γερμανών, ολημερίς φουμάρεις..

Τελειώσανε τα θαύματα, των πεθαμένων είσαι

ο αρχηγός ο θλιβερός, για αυτό μην προσποιείσαι

και λες ότι στις πλάτες σου σήκωσες και σηκώνεις

τα λάθη προηγούμενων, σκουπίδια ανακυκλώνεις..

Εύκολα δεν θα αναπαυτείς, στον τάφο μου επάνω..

Είμαι ρωμιός που δεν μασώ, και δεν θα αποθάνω

προτού τα ασκέρια που μαζί με σένα τριγυρνούνε

στων φυλακών μας τα κελιά, τα υπόγεια θα μπούνε..

Η Εμείς ή εκείνοι

Σκυφτός δεν έμαθα να ζω, όπως θέλουν εκείνοι

Ούτε να ζω κατάκοιτος στης προδοσίας την κλίνη

Μετρούν τις μέρες οι δοτοί και εγώ της λευτεριάς μου

Σκότωσαν την ελπίδα μου, έδιωξαν τα παιδιά μου.

Δεν είμαι σκλάβος και ραγιάς και όποιος με εμποδίσει

της οργισμένης μου ψυχής πόλεμο θα κερδίσει

Είμαι εγώ που εκδίκηση για τους νεκρούς θα πάρω

και θα τους στείλω αδιάβαστους πεσκέσι για το χάρο

Εμείς ή εκείνοι δεν χωρά καμιά αμφιβολία

Πίσω θα μας γυρίσουνε κάθε περιουσία

που δώσανε ξετσίπωτα στους «φίλους» Ευρωπαίους

κάθε λογής «υπόδικους» άθλιους κατεργαρέους

της συνομοταξίας τους, το κρίμα στο λαιμό τους

αυτοί είναι υπεύθυνοι λοιπόν για το χαμό τους.

Πρέπει η χώρα σύντομα (από χθες) να ξεβρωμίσει

γιατί την περηφάνια μας την έχουν μαγαρίσει

της τρόικας τα δολώματα και όλοι οι αρουραίοι

που μέχρι χθες τα χνώτα τους δήλωναν «πειναλέοι»

Επίπεδα δωσιλογισμού στο οικοδόμημα « Η Ελλάς»

Επίπεδο Μείον ένα (-1)

Τμήμα Εισαγωγής στα Μνημόνια

Ατραξιόν – Γεώργιος ή «Η νοημοσύνη του ζαβού»

Επονομαζόμενος «Ο φυτευτής της γλάστρας»

Επίπεδο Μείον δύο (-2)

Τμήμα προσαρμογής πασχόντων από παθήσεις Μνημονίων

Ατραξιόν – Αντώνιος  ή «Η γαλάζια ορχιδέα»

Μουσική υπόκρουση Ορχήστρα και Χορωδία της Εθνικής

Λυρικής Σκηνής

Επίπεδο Μείον τρία (-3)

Τμήμα «αποθεραπείας» χρόνια πασχόντων από παθήσεις Μνημονίων

δια της συστηματικής έγχυσης νέων αρτιότερων Μνημονίων

Ατραξιόν – Αλέξης ο «μνημονιο-εξορκιστής»

Επονομαζόμενος «Κοιτώντας την ανάπτυξη με τα κιάλια ανάποδα»

Επίπεδο Μείον τέσσερα (4)

Ο Λαός ευχόμενος οι ανωτέρω να δουν τα ραδίκια ανάποδα..

-Τι σου κάνω μάνα μου

– Με βγάζεις απ’ τα μνημόνια

  και μου φέρνεις την ανάπτυξη

Θέλει τρόπο και όχι κόπο..

Νοιώθω μια ευχαρίστηση πάνω στην συνουσία

γιατί το κάνει αριστερά και όχι η εξουσία

κι όταν στην πράξη με ρωτά, μάνα μου τι σου κάνω

«μνημόνια με ανάπτυξη μέχρι που να πεθάνω»

Ζω μία ολοκλήρωση, σκλάβα του σεξ θα μείνω

μέσα εις την «Ευρώπη» τους θα τρώω και θα πίνω

Σας παραθέτω εκτενώς τα λόγια τα δικά του

στην πράξη πάνω που θα βγουν σαν επιφώνημά του..

«Βάστα κυρά μου να κάνω την δουλειά μου»

Τάδε έφη η Ελληνική εμπειρία..

Καληνύχτα σας

Τα χάπια δεν με πιάνουνε και εγώ σαν το θηρίο

παίρνω γραμμή να πορευτώ προς το ψυχιατρείο

Σαν βλέπω τα γενόσημα μέσα εις την οθόνη

να εκλιπαρούν τη δόση τους (από τη μύτη σκόνη)

Οι Γάλλοι μας εφτύσανε, και εμείς πως ψιχαλίζει

νομίζουμε και ο χορός απ’ την αρχή αρχίζει

να μαζευτούνε τα λεφτά μέσα εις τα ταμεία

Πόσο ευτυχής αισθάνομαι μαζί με τα θηρία.

Χώρα θαυμάτων τελικά το δίκιο θριαμβεύει

και το πλαστό πτυχίο μου το νόμιμον γυρεύει..

Φίδια μέσα στα πόδια μας ξυπόλυτους δαγκώνουν

και όλες οι προσδοκίες μας τους στόχους ανταμώνουν..

Κανείς δεν κάνει την αρχή όλοι μένουν στα λόγια

και πάντα προφασίζονται κάθε λογής εμπόδια

το χαμηλό το πνεύμα μας η μη οργάνωσή μας

ίσως και ο ωχ αδελφισμός και η αφομίωσή μας

με τον σαθρό περίγυρο, εμείς και όχι οι άλλοι

πετάξαμε το μέλλον μας να το γλεντάνε άλλοι.

Και εγώ που γράφω όλα αυτά τα λόγια σιχαμένα

νοιώθω πως είναι μάταια στο χώμα πεταμένα..

Αν δεν ανάψει η φωτιά να τους αποτεφρώσει

η μόνη προσδοκία μας, το τζόκερ τι θα δώσει..

Η ομολογία του Δράκου

Ευγενικές συνεισφορές ως προς τα θύματά μου

έκανα, και επεδίωξα, έχοντας στα μυαλά μου,

την πρόθεση, καλύτερη, να κάνω την ζωή τους,

φέρνοντας τα μνημόνια, να ζήσουνε μαζί τους..

Δεν είχα κακή πρόθεση, μόνο να τους αγγίξω,

εκεί που όλοι τους πονούν.. (την τσέπη να τους γδύσω..)

και ερμητικά τους έκλεινα το στόμα με ταινία,

μονωτική, (μην φωνασκούν), ήθελα ησυχία..

Δηλώνω συμπαράσταση, λοιπόν σε κάθε «δράκο»

είτε ντυμένο αθλητικώς, είτε φορώντας φράκο,

γιατί γνωρίζω τελικώς τον λόγο που το πράττει

και δεν μπορεί να αντισταθεί, κοινώς να κάνει κράτει..

Τα πάντα μια εξήγηση έχουνε στην ζωή μας

κι  όλοι στο τέλος παίρνουμε θαρρώ την αμοιβή μας..

Εγώ όμως σκοπιμότητα στις πράξεις μου δεν είχα

και ας έκανα επίθεση συνήθως μες την νύχτα..

Φταίει που είμαι «σκοτεινός» σαν τύπος στην ζωή μου

και ως «γιαλαντζί αριστερός» θα πω την άποψή μου,

το θέμα ψυχολογικό είναι και οι επιθέσεις,

οφείλονται που από μικρός, είχα άγριες διαθέσεις..

ήθελα να είμαι αρχηγός και με τα ψέματα μου

υπόγεια να καραδοκώ όλα τα θύματά μου..

θέλω να εξομολογηθώ, συγνώμη να ζητήσω

δεν είχα σκοπιμότητα να σας κακοκαρδίσω,

που αλλιώς με φανταστήκατε και δίκαια ρωτάτε

και ζωντανό απ τα νεύρα σας, ζητάτε να με φάτε..