Φυλλορροώ

 

Εγώ δεν είμαι για κανένα

Οι ρίζες μου έχουν στεγνώσει

Πατρίδα έχασα στα ξένα

Και οι φίλοι μου με έχουν προδώσει

 

Φυλλοροώ δέντρο του ανέμου

Ήλιος το χώμα μου στεγνώνει

Και κάθε μέρα που περνάει

Στην ξηρασία και στη σκόνη

 

Εδώ που φύτρωσα πεθαίνω

Γυμνό κλαδί βορά θανάτου

Την προσευχή που λες μαθαίνω

Και έχω το μέλλον του προβάτου

 

 

Μπαρούτι

 

Μπαρούτι η ανάσα μου μυρίζει, να φοβάσαι

(Με το ένα πόδι κάθεσαι, και τα παλιά θυμάσαι)

Τότε που έκανες μαγκιές και τα λεγόμενά σου

σήκωναν πρόκες όρθιες τα μαύρα τα μαλλιά σου..

Σαράντα οκάδες ψέματα, χόρτασαν και οι δικοί σου

Στερνή θα είναι η χαρά, σαν δεις την αμοιβή σου..

Κοντοζυγώνει η χαραυγή, και όποιος την λαχταρίσει

θα ζήσει πάλι λεύτερος, και μέσα θα σε κλείσει..

Είναι οι ευθύνες των δοτών ακέραιες να το ξέρεις

για ετούτη την καταστροφή, που έλαχες να φέρεις

με ισχνή την βούληση λαού, και τώρα μας μοστράρεις

και τον καπνό των Γερμανών, ολημερίς φουμάρεις..

Τελειώσανε τα θαύματα, των πεθαμένων είσαι

ο αρχηγός ο θλιβερός, για αυτό μην προσποιείσαι

και λες ότι στις πλάτες σου σήκωσες και σηκώνεις

τα λάθη προηγούμενων, σκουπίδια ανακυκλώνεις..

Εύκολα δεν θα αναπαυτείς, στον τάφο μου επάνω..

Είμαι ρωμιός που δεν μασώ, και δεν θα αποθάνω

προτού τα ασκέρια που μαζί με σένα τριγυρνούνε

στων φυλακών μας τα κελιά, τα υπόγεια θα μπούνε..

 

 

Η Εμείς ή εκείνοι

 

Σκυφτός δεν έμαθα να ζω, όπως θέλουν εκείνοι

Ούτε να ζω κατάκοιτος στης προδοσίας την κλίνη

Μετρούν τις μέρες οι δοτοί και εγώ της λευτεριάς μου

Σκότωσαν την ελπίδα μου, έδιωξαν τα παιδιά μου.

Δεν είμαι σκλάβος και ραγιάς και όποιος με εμποδίσει

της οργισμένης μου ψυχής πόλεμο θα κερδίσει

Είμαι εγώ που εκδίκηση για τους νεκρούς θα πάρω

και θα τους στείλω αδιάβαστους πεσκέσι για το χάρο

Εμείς ή εκείνοι δεν χωρά καμιά αμφιβολία

Πίσω θα μας γυρίσουνε κάθε περιουσία

που δώσανε ξετσίπωτα στους «φίλους» Ευρωπαίους

κάθε λογής «υπόδικους» άθλιους κατεργαρέους

της συνομοταξίας τους, το κρίμα στο λαιμό τους

αυτοί είναι υπεύθυνοι λοιπόν για το χαμό τους.

Πρέπει η χώρα σύντομα (από χθες) να ξεβρωμίσει

γιατί την περηφάνια μας την έχουν μαγαρίσει

της τρόικας τα δολώματα και όλοι οι αρουραίοι

που μέχρι χθες τα χνώτα τους δήλωναν «πειναλέοι»

 

Επίπεδα δωσιλογισμού στο οικοδόμημα « Η Ελλάς»

 

Επίπεδο Μείον ένα (-1)

 

Τμήμα Εισαγωγής στα Μνημόνια

Ατραξιόν – Γεώργιος ή «Η νοημοσύνη του ζαβού»

Επονομαζόμενος «Ο φυτευτής της γλάστρας»

 

Επίπεδο Μείον δύο (-2)

 

Τμήμα προσαρμογής πασχόντων από παθήσεις Μνημονίων

Ατραξιόν – Αντώνιος  ή «Η γαλάζια ορχιδέα»

Μουσική υπόκρουση Ορχήστρα και Χορωδία της Εθνικής

Λυρικής Σκηνής

 

Επίπεδο Μείον τρία (-3)

 

Τμήμα «αποθεραπείας» χρόνια πασχόντων από παθήσεις Μνημονίων

δια της συστηματικής έγχυσης νέων αρτιότερων Μνημονίων

Ατραξιόν – Αλέξης ο «μνημονιο-εξορκιστής»

Επονομαζόμενος «Κοιτώντας την ανάπτυξη με τα κιάλια ανάποδα»

 

Επίπεδο Μείον τέσσερα (4)

Ο Λαός ευχόμενος οι ανωτέρω να δουν τα ραδίκια ανάποδα..

 

-Τι σου κάνω μάνα μου

– Με βγάζεις απ’ τα μνημόνια

  και μου φέρνεις την ανάπτυξη

 

Θέλει τρόπο και όχι κόπο..

 

Νοιώθω μια ευχαρίστηση πάνω στην συνουσία

γιατί το κάνει αριστερά και όχι η εξουσία

κι όταν στην πράξη με ρωτά, μάνα μου τι σου κάνω

«μνημόνια με ανάπτυξη μέχρι που να πεθάνω»

Ζω μία ολοκλήρωση, σκλάβα του σεξ θα μείνω

μέσα εις την «Ευρώπη» τους θα τρώω και θα πίνω

 

Σας παραθέτω εκτενώς τα λόγια τα δικά του

στην πράξη πάνω που θα βγουν σαν επιφώνημά του..

«Βάστα κυρά μου να κάνω την δουλειά μου»

 

Τάδε έφη η Ελληνική εμπειρία..

 

Καληνύχτα σας

 

Τα χάπια δεν με πιάνουνε και εγώ σαν το θηρίο

παίρνω γραμμή να πορευτώ προς το ψυχιατρείο

Σαν βλέπω τα γενόσημα μέσα εις την οθόνη

να εκλιπαρούν τη δόση τους (από τη μύτη σκόνη)

Οι Γάλλοι μας εφτύσανε, και εμείς πως ψιχαλίζει

νομίζουμε και ο χορός απ’ την αρχή αρχίζει

να μαζευτούνε τα λεφτά μέσα εις τα ταμεία

Πόσο ευτυχής αισθάνομαι μαζί με τα θηρία.

Χώρα θαυμάτων τελικά το δίκιο θριαμβεύει

και το πλαστό πτυχίο μου το νόμιμον γυρεύει..

Φίδια μέσα στα πόδια μας ξυπόλυτους δαγκώνουν

και όλες οι προσδοκίες μας τους στόχους ανταμώνουν..

Κανείς δεν κάνει την αρχή όλοι μένουν στα λόγια

και πάντα προφασίζονται κάθε λογής εμπόδια

το χαμηλό το πνεύμα μας η μη οργάνωσή μας

ίσως και ο ωχ αδελφισμός και η αφομίωσή μας

με τον σαθρό περίγυρο, εμείς και όχι οι άλλοι

πετάξαμε το μέλλον μας να το γλεντάνε άλλοι.

Και εγώ που γράφω όλα αυτά τα λόγια σιχαμένα

νοιώθω πως είναι μάταια στο χώμα πεταμένα..

Αν δεν ανάψει η φωτιά να τους αποτεφρώσει

η μόνη προσδοκία μας, το τζόκερ τι θα δώσει..

 

Η ομολογία του Δράκου

 

Ευγενικές συνεισφορές ως προς τα θύματά μου

έκανα, και επεδίωξα, έχοντας στα μυαλά μου,

την πρόθεση, καλύτερη, να κάνω την ζωή τους,

φέρνοντας τα μνημόνια, να ζήσουνε μαζί τους..

 

Δεν είχα κακή πρόθεση, μόνο να τους αγγίξω,

εκεί που όλοι τους πονούν.. (την τσέπη να τους γδύσω..)

και ερμητικά τους έκλεινα το στόμα με ταινία,

μονωτική, (μην φωνασκούν), ήθελα ησυχία..

 

Δηλώνω συμπαράσταση, λοιπόν σε κάθε «δράκο»

είτε ντυμένο αθλητικώς, είτε φορώντας φράκο,

γιατί γνωρίζω τελικώς τον λόγο που το πράττει

και δεν μπορεί να αντισταθεί, κοινώς να κάνει κράτει..

 

Τα πάντα μια εξήγηση έχουνε στην ζωή μας

κι  όλοι στο τέλος παίρνουμε θαρρώ την αμοιβή μας..

Εγώ όμως σκοπιμότητα στις πράξεις μου δεν είχα

και ας έκανα επίθεση συνήθως μες την νύχτα..

 

Φταίει που είμαι «σκοτεινός» σαν τύπος στην ζωή μου

και ως «γιαλαντζί αριστερός» θα πω την άποψή μου,

το θέμα ψυχολογικό είναι και οι επιθέσεις,

οφείλονται που από μικρός, είχα άγριες διαθέσεις..

 

ήθελα να είμαι αρχηγός και με τα ψέματα μου

υπόγεια να καραδοκώ όλα τα θύματά μου..

 

θέλω να εξομολογηθώ, συγνώμη να ζητήσω

δεν είχα σκοπιμότητα να σας κακοκαρδίσω,

που αλλιώς με φανταστήκατε και δίκαια ρωτάτε

και ζωντανό απ τα νεύρα σας, ζητάτε να με φάτε..

 

 

 

Κρεματόριο δοσίλογων

 

Πως πρέπει να αποτεφρωθούν μέγιστη η ανάγκη

(αφού θα περισυλλεγούν με απορριμματοφόρα)

από ομάδες τιμωρών που θα βροντοφωνάξουν

πως ήρθε για τους ΄Ελληνες της λευτεριάς η ώρα..

 

Καλός ο ύπνος και η σιγή, αν όλα είναι εντάξει

εδώ ο εχθρός αναίσχυντα στο χώμα μας πατάει

με πίσσα μας εκάλυψε, κυλάει οδοστρωτήρα,

και στης «Ευρώπης» τους μισθούς τα ένσημα κολλάει..

 

Η δύναμη του αγώνα μας μόνο εν τη ενώσει..

Είναι κιοτήδες άσπλαχνοι και πρέπει να τελειώσουν..

Σαν τα ποτάμια της βροχής στους δρόμους να χυθούμε

έστω και αν τα σώματα στην πάλη θα ματώσουν..

 

Τι καρτερείς και δεν το λες, μονάχοι τους να πέσουν;

Είναι ικανοί το δέχομαι, μα εσύ θα περιμένεις;

Έχεις παιδιά που νηστικά το βράδυ τα κοιμίζεις..

Χειρότερα απ τους «έποικους» είσαι της Ειδομένης..

 

Δεν παραδειγματίζεσαι εμμέσως απ’ τους Γάλλους;

Ή έκαναν το καθήκον τους οι πρόγονοι για σένα..

Απ της φθοράς τον λήθαργο σήκω και γράψε πάλι,

στις μαύρες τις σελίδες τους, το νέο Εικοσιένα..

Κόφτης στο λαιμό τους

 

Ποιανής σποράς το φύτρωμα γέννησε τόσο «βέτο»

κακοποιός στα σπίτια μας στις αγορές λουκέτο

δεν το νε βάζει ο οφθαλμός, μισοριξιάς κομμάτι

για να τον κάνεις του κουτιού, κατοσταριά και κάτι..

 

Πολλά εφταμηνίτικα γέννησε ετούτη η χώρα

η φύση όμως δεν τα άφησε, να μη  γευτείς τα δώρα

απ τους καρπούς των πράξεων, και τα έστειλε στον ΄Αδη,

πριν την μιζέρια της ζωής, σου κάνουν παξιμάδι..

 

Παλικαράκια της φακής, χρήζουνε θεραπείας

και τιμωρίας μας φρικτής, και ίσως παλινωδίας,

για όσους βρεθήκαν εύκαιροι και λίγο τους πιστέψαν

και  δώσανε το έναυσμα που μας καταληστέψαν

 

Εσύ που τα αποδέχεσαι, όλα να τους τα δώσεις,

ζήσε με αυτά τα πρέπει τους, μα εμένα μη σκοτώσεις..

Μαζί σου μέσα στον γκρεμό που πέφτεις, δεν κυλάω,

αυτά τα άγια χώματα, εγώ, τα προσκυνάω!

 

 

Εξ αγχιστείας

 

Η σχέση μας συγγενική είναι εξ αγχιστείας

ολοκληρώνουμε μαζί το έργο προδοσίας

Η υπηρεσία και των δυο είναι διατεταγμένη

και η Ελλάδα έγινε η ωραία κοιμωμένη

Σχεδόν ολοκληρώθηκε ο κύκλος γεγονότων

της πλήρους σας καταστροφής και αλλαγής των φώτων

στο ΦΕΚ δημοσιεύθηκαν τα μέτρα μας και πάλι

αναίμακτα και ήσυχα,  στο πιάτο το κεφάλι

και το δικό σας και αυτών που θα ακολουθήσουν

ας πρόσεχαν οι αδαείς, προτού να μας ψηφίσουν..

Είναι πανεύκολο λοιπόν το έθνος να κοιμίσεις

χωρίς αντίρρηση καμιά, να το καρατομήσεις

και να  το πείσεις ότι πια ελπίδα δεν υπάρχει

Ευρώπη και μνημόνια σαν αλυσίδα θα χει..

Μην ψάχνετε απεγκλωβισμό σας έχουμε δεμένους

και σαν τις μούμιες Φαραώ καλά βαλσαμωμένους..

Μόλις  ακούτε «αριστερά» φτύνετε όπου βρείτε

στην άλλη μετεμψύχωση, ίσως ξεσηκωθείτε..