Πατρίδα

Αυτό το χώμα σου πατρίδα

σαν το πατώ πως με σηκώνει

ψηλά, να δω τον ουρανό σου

και την σκλαβιά μου λευτερώνει..

Τρίζουν τα κόκαλα προγόνων

Έρχονται να με ξεσηκώσουν

πριν οι φονιάδες της ελπίδος

μες τον γκρεμό τους με σκοτώσουν..

Χτίζω την μνήμη μη γκρεμίσει

και όλο το χθες μου εξατμίσει

βρήκα επιτέλους τη φωνή μου

που τους τυράννους θα τσακίσει..

Τα μάτια ανοίγω και κοιτάζω

Περνούν τα θύματα πολέμου

μέσα σε ρίγη ανατριχίλας

σηκώνουν θύελλες ανέμου..

Ακόμα ετούτος ο χειμώνας

στης κατοχής το βουλοκέρι

ευχή να είναι ο τελευταίος

κι ύστερα άνοιξης αγέρι..