Αγάπη πιο είναι το όνομά σου;

Χαμόγελα γλυκά, λεξούλες, και πονηρές μικρές φατσούλες
φτιάχνουν τη λέξη σου αγάπη, που παίρνει σχήμα και μορφή
Εικόνες δίχως αντιστάσεις, στην κορυφή ψηλά σαν φτάσεις
της ευτυχίας που γεννιέται, σαν ξημερώνει το πρωί!
Ο ουρανός γελά καθάριος, ούτε ένα σύννεφο δεν έχει
και εκείνο μόνο που προέχει, είσαι μωράκι μου εσύ.
Που να χωρέσει τόση αγάπη, μέσα απ’ τα στήθη ξεχειλίζει
και όλα τα όνειρα λικνίζει, στα χάδια που θα εθιστεί!

΄Ονομα δεν υπάρχει ακόμη, και να βρεθεί πώς να ταιριάξει
στο φως που λάμπει και θα ψάξει στην αγκαλιά σου να βρεθεί!

΄Οταν μιλάνε τα μάτια

Φτιασίδια άχρωμα οι λέξεις
πάνω στην ώρα της αγάπης
Φτάνει ένα βλέμμα κι όλα δένουν
στο παζλ που βάλθηκες να φτιάξεις

Μέσα στη ζεστασιά τα μάτια
δίνουν τα χέρια και φιλιούνται
σαν δυο βαγόνια που ανταμώνουν
πάνω σε ράγες που κινούνται

΄Αγκυρα ρίχνουν σαν καράβι
που ψάχνει το βυθό να φτάσει
μήπως κρυώνεις σε ρωτάνε
έχω αγκαλιά να σε σκεπάσει..

Όχι για μένα, για την φουκαριάρα την μάνα μου..

Κούλης: Θες να συγκατοικήσουμε Αλέξη μου τα δυό μας;
Μαζί να συγκεντρώσουμε τον «αραιό» στρατό μας;
Μας πήρε πρέφα ο λαός, κι ούτε φωτογραφία
δεν θέλει να του δείξουμε, δεν είναι τραγωδία;

Αλέξης: Μήπως το μούσι φύτρωσε μες τον εγκέφαλό σου;
Βούτα τη γλώσσα στο μυαλό, μην βρεις το διάολό σου..
΄Εχουμε ως αντίπαλοι, πρόνομιο μεγάλο, ο ένας τον άλλον
προκαλεί, ποιος έχει πιο μεγάλο, τον κάλο στον κεφάλι του,
και κλέβουμε εντυπώσεις, αν τακιμιάσουμε μαζί, τι χόρτο
να τους δώσεις; Και μένα σφίγγεται η καρδιά που σε έχω
μακριά μου, σε σκέφτομαι σαν στήριγμα για τα γεράματά μου.

Κούλης: Αλέξη το κατάλαβα, και άλλο μην κοπιάζεις, συνέχισε ακούραστα
εμένα να χλευάζεις..

Εσωτερικός διάλογος ενός ψεύτη

Εγέρασες καυμένε μου, πενήντα χρόνια ψεύτης
(Κατά προσέγγιση τα χρόνια, διότι υπολείπονται
της ενεργούς πρακτικής)
Καρέκλα δεν εχόρτασες, και τώρα στριμωγμένος
κάνεις ανασχηματισμό, αέρας να φυσήξει, γιατί
φοβάσαι το λαό, στον κάδο μη σε ρίξει..
Με κάθε ειλικρίνεια.. ζόρια πολλά με φούντες
Αν δεν αλλάξει ο ειρμός θα σου ρθουν πολλές μούντζες..
Επίπεδο υπόγειο, δεν πάει παρακάτω, αυτοί όμως σε
νομίζανε, φλουρί κωνσταντινάτο..
Είσαι σαν τον μονόφθαλμο μέσα στους τυφλωμένους (ψηφίσαντες)
για αυτό και την εγλύτωσες από τους πεινασμένους..
Ολημερίς το άρμεγμα, τα πρόβατα στην στάνη, και ύστερα
στην καρδάρα μας, ρόφημα να μας γιάνει..
Είσαι πασάς στα Γιάννενα, ούτε στο όνειρό σου,
τόσο πολύ προβάδισμα απ’ τον αντίπαλό σου..
Σε όσους να πολιτευθούν θέλουνε σαν εσένα
να γράψουν ψεύτης στο χαρτί, και στο λαιμό καδένα..

Τι σκόρος είναι και τι ρούχα τρώει;

Αν ασχημα τι σμός

΄Οσα κουζινομάχαιρα βρήκα μες το ντουλάπι
όσο μιλούσαν τα έβγαλα μέχρι να πιω το χάπι..

Το μάτι μου το γυάλινο άρχισε να κουνάει
κι ο σκύλος μου απότομα δεν ήθελε να φάει..

Την έκλεισα κι ησύχασα (τηλεόραση..)
Δεν θέλω συγκινήσεις, και πλέον μένω σταθερή
όχι και στις ειδήσεις..

Οι μνηστήρες της Πηνελόπης

Η Πηνελόπη για τους μνηστήρες

Τον Οδυσσέα καρτερώ, να ‘ρθει να τους σκοτώσει..
Το βιός μας το σπατάλησαν, σχεδόν έχει τελειώσει..
Κουράστηκα στο σπίτι μου όλους να τους μαζεύω
Φαϊ, ποτό, ασύστολα, και να τους κανακεύω..
Μόνη γυναίκα να μην δουν, χτυπάνε τις μασέλες,
δεν με αποχωρίζονται, κόλλησαν σαν τις βδέλλες..
Ούτε ταβέρνα να ‘τανε, το σπίτι το δικό μου..
Βρήκα απ’ τους μνηστήρες μου, παιδιά, το διάβολό μου..

Μα να ο αφέντης μου έρχεται, και δεν θα τους αρέσει..
Θα πάρει τα κεφάλια τους, το φονικό «πεσκέσι»
Τέλος μία τάξη εδώ θα μπει, που υπήρχε αταξία
και εγώ θα αποζημιωθώ, που έμεινα κυρία..

Οδυσσέας

Πολύπαθος στην θάλασσα, γύρισα στην πατρίδα,
να επανορθώσω το κακό, να φέρω την ελπίδα,
και τώρα που το ασκέρι τους θανατικό το πήρε
έλα κοντά μου να σε δω (Πηνελόπη), στην αγκαλιά μου γείρε..

Πατρίδος.. Οδύσσεια.. Συνεχίζεται..

Φεγγάρι μου

Φεγγάρι μου μικρό, πόσες λεξούλες να ψελλίσω
που σαν μιλώ στον ουρανό, φοβάμαι μήπως σε ξυπνήσω;
Kαι αυτά τα λόγια της αγάπης γίνονται αστέρια συντροφιά του
να ημερέψουν το σκοτάδι, να κοιμηθούν στην αγκαλιά του!

Ο Γιώργος ο Πολύμερος
που είναι στο χέρι γρήγορος
Έπιασε το μικρόφωνο
που νόμιζε σαξόφωνο..

Βγήκαμε ή δεν βγήκαμε
απ’ τα μνημό-νιά μας
Εγώ δεν το κατάλαβα
κι είπα βοήθειά μας..

Με ετούτο εδώ το σκεύασμα
άλλο κακό μη γίνει
Πήγα καλοκαιριάτικα
και πήρα ναφθαλίνη

και μες το χρονοντούλαπο
τον κλείδωσα δεόντως
Την θλιβερή μου άποψη
να σβήσω.. ως παθόντος..

Σαλτιμπάγκος (Μεταφορική έννοια)

«΄Ηδη θα το κατάλαβες τα μνημόνια τι σημαίνουν..»

Φύσα αεράκι φύσα με και πάρε με μακριά τους
βαρέθηκα τα ψέματα για τα μνημόνιά τους..
Κουσούρι το ‘χα από μικρός για χαβαλέ το ψέμα..
Και μου ‘μεινε συνήθεια, το «χαρωπό» το βλέμμα..
Τώρα που με γνωρίσανε, ότι τους πω γελάνε..
Το ξέρεις το άλλο του Τοτού, το ανέκδοτο ρωτάνε;
Αφού με παίρνουν στο ψιλό, ότι μου έρθει λέω..
Τελειώσαν τα μνημόνια, και κάνω ότι κλαίω..
Μα που μαντήλι να βρεθεί τα δάκρυα να σκουπίσει..
Να διώξουν θέλουν το «όνειρο» και ανοίγουνε τη βρύση..
Φοβάμαι πως στην τελική, και εγώ δεν θα πιστεύω
γιατί όσα λόγια τους πετώ, τόσες βρισιές μαζεύω..