Δημοσία Δαπάνη.. Μέρος 2ον
Η συνέχεια μιας δρομολογημένης τραγωδίας

Τα αποκαΐδια, εγκαύματα ευθυνών, στα δολερά χέρια τους..

Στου ήλιου την χλωμή σκιά
είδα τα πρόσωπά τους
Αδρά χαρακτηριστικά, κραυγή φωτιάς, σιμά τους..
Κατά τον δρόμο του ουρανού, κοιτούν τα βλέμματά τους
και φεύγοντας για την σιωπή, χτυπούν τα βήματά τους..
Στο προσκλητήριο νεκρών, ο ένας πλάι στον άλλον
κοιτούν πως καταστρέφεται, το φαύλο περιβάλλον.

Θα «τύχουν» όλοι της ταφής, με «έξοδα δημοσίου»
και θα χουν να παινεύονται για «τελετές» πλουσίου..

Βγήκαν τα μαύρα τα σατέν, στα μαύρα τα κανάλια
που όταν μυρίζουν θάνατο τους τρέχουνε τα σάλια..

Στους μαύρους δρόμους του χαμού
οι σκέψεις μόνες πάνε
και λένε οι «υποσχέσεις» σας, έξω από εδώ να πάνε..

Κανένας δεν θα ξεχαστεί, δεσμεύομαι να γίνει
μας είπε ο πρωθυπουργός και πήρε την ευθύνη..

΄Αρχισα να ανησυχώ, μήπως και τον νε κρίνω
πολύ αυστηρά και πειραχθεί, αν στην Ελλάδα μείνω.

ΠΑΚ-Η-ΜΑΝ

Μην πυροβολείτε τον πιανίστα

Εναλλακτικά ένα κόντρα ξύρισμα με κοφτερό μαχαίρι
και αδέξιες κινήσεις στην περιοχή του λαιμού..
Που καιρός για μαύρα αστεία..

Οι δολοφόνοι γυρνούν στον τόπο του εγκλήματος ή είναι
παρακινδυνευμένο;

Γιατί καλέ Προκόπη μου πήγες στην ηγουμένη;
΄Εξω δεν πρέπει να γυρνούν οι επικηρυγμένοι..

Χωρίς μπερέ στην κεφαλή μπορεί να μας κρυώσεις
Και άντε γιατρό μετά να βρεις ξανά να αναρρώσεις..

Κυκλοφορούνε συγγενείς των αδικοχαμένων
έναυσμα για σχολιασμό των πετροβολημένων..

Αν το θέλεις και συ

Αν το θέλεις και συ
πιες μια κούπα κρασί
Μοναχός δεν μπορώ
της καρδιάς το σκοινί
να κρατήσω

Θα πετάξω ψηλά
κι ας μην έχω φτερά
Την αυγή όπως χθες
θα κινήσω
Με του ήλιου το φως
του ονείρου οδηγός
τελευταία γουλιά
κι ας μεθύσω

Αν το θέλεις και συ
δώσε ανέμου πνοή
Η χαρά θέλει δύο
με τα λάθη του χθες
να γελάσει

Λόγια ενός σκύλου

Σαν ξέσπασε η φωτιά η καταραμένη
δεμένος ήμουν στο κατώφλι του σπιτιού
Την φλόγα είδα το κορμί να περιμένει
Θαμπά τα μάτια σε γυρεύανε παντού..

Να φύγεις έτρεξες σαν άνεμος στο δρόμο
Ούτε που πρόλαβες αντίο να μου πεις
Λες και παρέβαινες αν με έλυνες το νόμο
Εσύ μονάχα, όχι εγώ, για να σωθείς..

Ξένο το χέρι που με έλυσε να φύγω
Μες τα καμένα περπατούσα της φωτιάς
Για να σε βρω και με το βλέμμα να ρωτήσω
Δύσκολο αν είναι έναν σκύλο να αγαπάς..

Σου έστειλα γράμματα μην τύχει και με ψάξεις
Μισοκαμένος με φωνή συγκινημένη
Μα εσύ απάντησες πως πίσω δεν με θέλεις
Γιατί ήταν η πατούσα μου καμένη..

(Πάσα ομοιότης με περιπτώσεις ανθρωπίνων
σχέσεων.. είναι εντελώς συμπτωματική και εκ
του πονηρού αναφερθείσα..)

Δικτυωτά καλσόν

Φόρεσες πάλι το μαύρο καλσόν σου
και βγήκες στη γύρα να συλλυπηθείς
Ας ήταν να γίνει θηλιά στο λαιμό σου
χοντρέ σαλτιμπάγκο πριν να κρεμαστείς..
Αν δεν κατοικείται το άδειο μυαλό σου
κι αν νοιώθεις γυναίκα.. λυπάμαι να πεις,
«θα πρέπει να φύγω», και πριν σε ξηλώσουν
με μια ευθιξία.. να παραιτηθείς..

Να ταφούν Μάνι Μάνι, Δημοσία Δαπάνη..
(Να σε κάψω Γιάννη μου, να σε κηδέψω δωρεάν,,)
Μάτι, η «Λουτρόπολις» των νεκρών..

Σεργιάνι βγήκε ο Χάροντας
το Μάτι σημαδεύει
διψάει για ανθρώπινες ζωές
τον ήλιο βασιλεύει..

Τούτη την ώρα της φωτιάς
τρέλα και αλλοφροσύνη
η μάνα ψάχνει το παιδί
στην πύρινη οδύνη..

Πόσες πληγές να γιατρευτούν
στα χείλη τα καμένα;
Καμιά καμπάνα δεν χτυπά
όλα σχεδιασμένα..

Πετάνε, φεύγουν τα πουλιά
στο Κόκκινο Λιμάνι
Ποιος να ξορκίσει το κακό
που χέρι δεν το φτάνει;

Στα μάτια δάκρυα κυλούν
και η φλόγα τα στεγνώνει..
Βλέπει από πάνω ο θεός
το σίδερο να λιώνει..

Σαν της αρκούδας τον χορό
πάνω στην λαμαρίνα
λικνίζονται όλες οι ψυχές
γίνονται μαύρα κρίνα..

Πυρακτωμένα τα γιατί
μες της φωτιάς τη στάχτη
Αυτή την χώρα κυβερνούν
όσοι την έχουν άχτι..
…….

Μα να η «κουρούνα» έφτασε
με Μερσεντές φερμένη
μαύρη μπλουζίτσα, φουλ κιλά
πατρίδα μου «καμένη»..

Κουρούνα

Ντροπή σας που καήκατε
Έγινε επί τούτου
Γι αυτό και φεύγω γρήγορα
απ’ την φωλιά του κούκου..

Αυτό το βράδυ θα έπρεπε
(σκέφτεται η κουρούνα)
την δόση σαν ναρκομανής
να πάρω ή μια «φούντα»..

Πηγαίνατε γυρεύοντας,
όλοι σας να καείτε
για αναγνώριση σορού
λοιπόν ετοιμαστείτε..

Ευθύνη εμείς δεν έχουμε
Τα ‘παμε μιλημένα
Και αφού τα συμφωνήσαμε
και τα σκυλιά.. δεμένα..

ΗΧΟΥΝ ΟΙ ΑΠΟΚΟΣΜΕΣ ΦΩΝΕΣ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ

Πολιτικοί της αρπαχτής
φωνάξτε το βαπόρι
για να σας πάει στην Τράπεζα
να μη χαθούν οι σπόροι.. (Τράπεζα σπόρων)

Αλέξης
Δεσμεύομαι τα θύματα
ποτέ να μην ξεχάσω..
Κουβέντα για παραίτηση
καρέκλα δεν θα χάσω..

ΘΥΜΑΤΑ

Τα αποκαΐδια της φωτιάς στα χέρια σας προδότες..
Που δυστυχώς δεν είναι καμένα..

Οργή και θλίψη

Ευθύνη, πόνος και θυμός
την μαύρη ετούτη μέρα,
που ο θάνατος οσμίζεται
την φλόγα στον αέρα..

Μανάδες που είναι τα παιδιά;
Παιδιά που’ ναι οι μανάδες;
Αγκαλιασμένοι όλοι μαζί
φλεγόμενες λαμπάδες..

Στης φλόγας μέσα τον καπνό
τον σκύλο μου φωνάζω..
Αν έπαθε κάποιο κακό;
Στην σκέψη αυτή, τρομάζω..

Ποιοι φταίξανε για όλα αυτά;
Ρωτάνε οι ευθύνες
Οι απαντήσεις σε ξυπνούν
στον ύπνο σου σειρήνες..

Πως θα τελειώσουνε θεοί
oι ανθρωποθυσίες;
Μαύρη σαν κάρβουνο η ψυχή
που αχνίζει προδοσίες..