Όχι για μένα, για την φουκαριάρα την μάνα μου..

Κούλης: Θες να συγκατοικήσουμε Αλέξη μου τα δυό μας;
Μαζί να συγκεντρώσουμε τον «αραιό» στρατό μας;
Μας πήρε πρέφα ο λαός, κι ούτε φωτογραφία
δεν θέλει να του δείξουμε, δεν είναι τραγωδία;

Αλέξης: Μήπως το μούσι φύτρωσε μες τον εγκέφαλό σου;
Βούτα τη γλώσσα στο μυαλό, μην βρεις το διάολό σου..
΄Εχουμε ως αντίπαλοι, πρόνομιο μεγάλο, ο ένας τον άλλον
προκαλεί, ποιος έχει πιο μεγάλο, τον κάλο στον κεφάλι του,
και κλέβουμε εντυπώσεις, αν τακιμιάσουμε μαζί, τι χόρτο
να τους δώσεις; Και μένα σφίγγεται η καρδιά που σε έχω
μακριά μου, σε σκέφτομαι σαν στήριγμα για τα γεράματά μου.

Κούλης: Αλέξη το κατάλαβα, και άλλο μην κοπιάζεις, συνέχισε ακούραστα
εμένα να χλευάζεις..