Τα εννιάμερα

Το φόρεσα το κράνος μου, όμως μυστρί δεν βρήκα,
μες του μετρό την σκοτεινή και βουλωμένη τρύπα.

Επείγουν τα εγκαίνια θα αργήσουνε τα έργα.
Στο υπουργείο το σχετικό να απευθυνθεί η βέργα.

Δεν είμαι χάρμα οφθαλμών με αυτό το καπελάκι,
το ύψος η υπόσταση και το ροζέ μπλουζάκι;

Μήνυμα στέλνω ηχηρό, ακούει ο φίλος κούλης;
Αν δεν φανεί δραστήριος θα μείνει πάντα μπούλης!

Μόλις το έργο θα γενεί, ποιος ζει και ποιος πεθαίνει, εμένα θα ψηφίσουνε όσοι δηλώναν ξένοι σε μένα και το κόμμα μου, μπαρουτοκαπνισμένοι..

Με το μετρό η κονκάρδα μου νομίζω μεγαλώνει.
Γιατί αν δεν γίνει και αυτό, τίποτα δεν μας σώνει..

Ερωτική εξομολόγηση σε μια καρέκλα

΄Οταν σε είδα σκέφτηκα για μένα είσαι φτιαγμένη!
Τόσο λιτή και άνετη με πάχος φασκιωμένη!
Πάνω σου θα στοχάζομαι, παιχνίδια θα σου παίζω..
Σε ερωτήσεις του κοινού, θα κάνω τον Κινέζο..

Μαζί σου και την «φούντα» μου, ήσυχος θα καπνίζω
Θα ρίχνω και τους ύπνους μου, κοινώς θα ροχαλίζω
Θα βλέπω όνειρα ακριβά σαν υπουργός που είμαι
Θα βάζω κόκκινες γραμμές, δώσε και πάρε είναι..

Για σένα νε καρέκλα μου μπορώ να εγκληματήσω
Ούτε περνάει στην σκέψη μου ποτέ να σε πουλήσω
Ας τους να δέρνονται αυτοί αυγά που μου πετάνε
Μην δούνε έναν «άντρακλα», αμέσως να τον φάνε..

Μου το χε πει η καφετζού, «Πρόσεχε Παναγιώτη.
Ένας χοντρός που υπέγραψε, ίσως, σε πει προδότη.
Δες, είναι ολοφάνερο, κοίτα το κατακάθι
στο κόμμα σας που πάτωσε, πως είσαι ένα αγκάθι» (από τα πολλά..)

Υστερόγραφον
Ας τους να λένε, ας τους να πουν, αυτοί δεν ξέρουν να αγαπούν

Πάει και τέλειωσε, παραιτούμαι.

Αν βγάλει ο ήλιος κέρατα, ψήφους η Νοτο πούλου,
ο άνεργος βγάλει λεφτά, από ασχολία δούλου,
Αν η γιαγιά γίνει παππούς και πάει καφενείο
στου κόκορα το όργανο φυτρώσει ενα αιδ@ίο,

Αν ξαναβγεί ο Τσίριζα με άνεση και ευκολία
χωρίς να χρήζει άμεσα με άλλους συνεργασία,
Αν τα κιλά μου θα χαθούν μέσα σε μια μέρα
Κι η ΄Ανγκελα θα πεταχτεί να πει μια καλημέρα,

Δίχως μια σκέψη δεύτερη, θα αφήσω την καρέκλα,
και μια τουρνέ στο Μόναχο θα πάω με τα αδέρφια…

Σε ποιον Θεό πιστεύεις

Στης προδοσίας το μενού είναι πολλά τα πιάτα
Την πείνα σου την κόρεσαν και σαν γουρούνι βλάκα,
μέσα στις λάσπες ξάπλωσες και συνεχώς γρυλίζεις,
αντί τις βέργες να κρατάς, άθεους να ραβδίζεις..

Το μέλλον σου δυσπρόσιτο, και απαξιωμένο
χωρίς αντίσταση καμιά που σε έχουν φιμωμένο
νομίζεις ότι όνειρο είναι και θα ξυπνήσεις,
και εκείνοι θα σε αφήσουνε ήσυχο να δειπνήσεις..
Βρε κούνια που σε κούναγε και όλο σου τραγουδούσε,
στον ύπνο σου να αφεθείς, και δεν σου εξιστορούσε,
ποιος ήσουν, που γεννήθηκες και ποιο Θεό πιστεύεις,
γι αυτό την κλίκα των δοτών, με ανοχή χαϊδεύεις..

Συγχωροχάρτι

Αντίδοτο στην λοίμωξη της λήθης για να δώσεις
τα κίνητρα της πράξης της πρέπει να εμπεδώσεις..
Προσωπική ανέλιξη, και ποταπές αλήθειες
κυκλοφορούν ανέλεγκτες και γίνονται συνήθειες..
Υπεύθυνη η «κρίση» μας και η συμφεροντολογία
την ζυγαριά που γέρνουνε προς προσωπολατρεία
Μόλις θα νοιώσει ικανό το φλέγον «είδωλό» σου
θα στην φορέσει την πο@στιά και ας ήτανε θεός σου.
Τα γκέμια σου δεν κράτησες, σε πήρε από κάτω
έγινες ψάρι στον αφρό, και έπιασες τον πάτο.
Στα δίχτυα του ψαρέματος, πιάστηκες για τηγάνι..
Που να την βάλεις την σιωπή, που ο νους σου δεν την βάνει..
Θα πεις καλά, και αν όλοι τους κοιτούν τον εαυτό τους,
στης προδοσίας τον χορό σέρνουν τον «σύντροφό» τους;
Εξέγερση σηκώσανε οι μνήμες και αποδράσαν
και ότι καλό τους πρόσφεραν αχάριστα ξεχάσαν.
΄Ετσι είναι ο κόσμος σκέφτεσαι, δικάζει στο ένα πόδι..
Η «αποφυλάκιση» σκοπός, και το κλεμμένο βόδι
στο σφάζουνε, το ψήνουνε, και ο κύρης του το κλαίει..
Γιατί οι αξίες χάθηκαν και ο κόσμος παραπαίει..
Εγώ όμως τούτο το χαρτί δεν θα το υπογράψω
Και ας κλαίω για όσα χάθηκαν, το όχι δεν θα πάψω,
σαν θύμα που αντιστέκεται στον κάθε δήμιό του,
για να απομείνει ζωντανό, κι ας ήτανε θεός του..

Χαίρε Καίσαρ

Κορώνα στο κεφάλι μου
φαγούρα στον «ποπό» μου
έχω εσένα αρχηγέ
αέναο σύμβολό μου

Εμπιστοσύνη σε ότι πεις
εγώ θα επιδείξω
Η ζώνη ερωτογενής
από ηδονή θα φρύξω

Του ψεύτη πέρασε η γιορτή
όμως θα πάρει χρόνο
να λησμονήσω τις πομπές
απ’ τον φθαρμένο θρόνο

Ευχαριστώ την κρίση μου
που σ’ έβγαλε αρχηγό μου
ψάλλουσα έτι διακαώς
τον επικήδειο μου

Μια συμφωνία σύμβολο
της παλιγγενεσίας
στην ναφθαλίνη σου θα μπει
σημάδι προδοσίας..

Αμφιβολία τυραννά
τις ποιο κρυφές μου σκέψεις
αν σε άλλο κράτος έπρεπε
Εσύ..έτσι να διαπρέψεις..

Οι 7 πληγές του Φαραώ
δες ωχριούν μπροστά σου
και υποκλίνονται μπροστά
στα τόσα θαύματά σου

Χαίρε Καίσαρ, οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν!

(Υπενθυμίζω όμως ότι οι «Νεκροζώντανοι» θα κυκλοφορούν επαναληπτικά στο παζλ των ανεκπλήρωτων Προσδοκιών και Επωφελών Παροχών σου.
Το τσεκούρι στο κεφάλι –εκτός από τα ρόπαλα της ευγενούς και λαοπρόβλητης
κατηγορίας των αστυνομικών οργάνων που επιστρατεύεις- μπορεί μόνο να δώσει το οριστικό τέλος στην αξιοθρήνητη αποφορά αυτών. των «αυτοκτονιμένων» υπάρξεων)

Ντεν έχω αυτοκίνητο καρντιά μου..

Το νου σας ρεμάλια, που να σας κάτσει
το χαβιάρι στο λαιμό, και να είστε στους
«αιθέρες»

΄Ολα απολύτως λογικά, ξανά φαρμακωμένοι,
όσοι δωρίσαν ΙΧ, στην άθλια «ειμαρμένη»
βάζοντας τα «ποδάρια» τους στην πλάτη
σαν τους κλέφτες,
να φύγουνε για «σκάψιμο»
έχοντας άδειες τσέπες..

΄Ισια και όμοια θαρρείς ραγιά
πως είμαστε όλοι;
Αυτοί στο πρωθυπουργικό
και ρεβεγιόν τη σχόλη
και εσύ στο τέλος της χρονιάς
μετράς τι τους αξίζει
αφού το τέλος τους αργεί
και «αθώωση» μυρίζει..

Μα μες την Ευρωπαϊκή
την ΄Ενωση αναρτάσαι
Πως είσαι γνήσιος Γερμανός
καμώνεσαι και να σαι
μες της δεκαετίας του
το τσίγκινο σακάκι
και με το βραχιολάκι σου
στο «άσπρο» ποδαράκι..

Ψάχνεις στολή παραλλαγής
να βρεις και να φορέσεις
Όμως το πράγμα δύσκολο
φταίνε και οι κατασχέσεις
στην φούρια που στην πήρανε
μαζί με την πραμάτεια
οι δαίμονες που εξέλεξες
και σου έβγαλαν τα μάτια..

Ανέβα πάνω στο άλογο
σαν τον Κολοκοτρώνη
και δώσε τον αγώνα σου
στο «μαρμαρένιο» αλώνι
Γάλλος δεν είσαι, τι με αυτό,
για κίτρινο γιλέκο
΄Αντρας να γίνεις με καφέ
που το νε πίνει σκέτο..