Ούτε σταγόνα από νερό, ξεράθηκε το στόμα
κι εγώ σαν τον βρυκόλακα να πιώ λιγάκι ακόμα
οι εφιάλτες το μυαλό συνέχεια βασανίζουν
τα δάση που «εκάηκαν» στον ύπνο μας μας βρίζουν
΄Εχω το ακαταλόγιστο μα αυτό δεν με πειράζει
κονδύλι ευρωπαϊκό για τις φωτιές φωνάζει
πως βάζουμε στον κορβανά το χέρι όταν πρέπει
να δώσουμε το κατιτίς όταν κανείς δεν βλέπει

Κατά διαβόλου σύμπτωση πως βγαίνουνε στην φόρα
και όλοι μας κράζουν αφειδώς, και όλους μας παίρνει η μπόρα
δίνουμε όπου θέλουμε, κάνουμε ότι μπορούμε
να την βολεύουν άριστα αυτοί που επιθυμούμε
τους πεινασμένους μην ακούς θα ψάξουν στα σκουπίδια
βαρέθηκα να εξηγώ τα ίδια και τα ίδια
νομίζουν πως διακοπές όπως εμείς θα κάνουν
αντί απλώς να επιζούν μέχρι που να πεθάνουν

Αυτά συμβαίνουν γενικά στο σπίτι στο λιβάδι
εμείς να ζούμε στην χλιδή, να βόσκει το κοπάδι
περνάει η ρουφιάνα η ζωή χωρίς να καταλάβεις
πόσο θα ρθει το επόμενο πακέτο (ευρωπαϊκό) που θα λάβεις
πως θα το διαχειριστείς, όλοι ευχαριστημένοι
να είναι απ τους κολλητούς, πατρίδα μου καημένη..

Σου ρθε κουτί το πρόσχημα
για να λιποτακτήσεις
κι ούτε στα μάτια να με δεις
ούτε να μου μιλήσεις

Τέτοιο φευγάτο ποντικό
μονάχα σε καράβι
βρίσκεις όταν βυθίζεται
που φεύγει να προλάβει

΄Εχω ψυχή και ανάστημα
ίσια μπροστά κοιτάζω
και να ριχτώ μες την φωτιά
που ανάβεις δεν δειλιάζω

Καταφύγιο σου ζητώ
μες την αγκαλιά σου
τίποτα λιγότερο
από τα φιλιά σου

Φύγανε τα χρόνια μας
και οι αναμνήσεις
το όνειρο ξεθύμανε
πίσω να γυρίσεις

Τότε που μου κράτησες
το ζεστό μου χέρι
να θυμάσαι μάτια μου
ήταν καλοκαίρι

Σου ‘ρθε κουτί το πρόσχημα
για να λιποτακτήσεις
κι ούτε στα μάτια να με δεις
ούτε να μου μιλήσεις

τέτοιο φευγάτο ποντικό
μονάχα σε καράβι
βρίσκεις όταν βυθίζεται
που τρέχει να προλάβει

Την τύχη σου που βρέθηκες
κοντά μου να δοξάζεις
κι αφού εξομολογηθείς
τράβα να μεταλάβεις

΄Εχω ψυχή κι ανάστημα
ίσια μπροστά κοιτάζω
και να ριχτώ μες την φωτιά
που ανάβεις δεν δειλιάζω

Λάδι την έβγαλες ξανά
σου βγάζω το καπέλο
άργησα μα κατάλαβα
το ψέμα πως δεν θέλω

Μόνο για μένανε θα ζεις
το βλέμμα όταν σηκώνεις
θα καίει η φλόγα το κορμί
όταν θα μ ανταμώνεις

΄Ετσι σκορπούσες την ζωή
μέσα στην αγκαλιά μου
και απλόχερα σου χάριζα
για χάδι την καρδιά μου

Οι μνήμες παραδόθηκαν
ομολογούν το λάθος
για όλα φταίει ο έρωτας
και του κορμιού το πάθος

΄Ακουσε το φτερούγισμα που κάνει η καρδιά μου
όπως πετάει να σε βρει που βρίσκεσαι μακριά μου
μ αρέσουν οι υπερβολές που λέω να πιστεύω
γιατί είναι η αγάπη βάσανο και εγώ το θεραπεύω

Εσύ μετράς τα λόγια σου τον χρόνο την ουσία
εμπορικά θα το σκεφτείς τι έχει σημασία
και ύστερα στον αφρό του κύματος θα ανέβεις
ποτέ τα θέλω εσύ δεν απογοητεύεις

Εχθρός θανάσιμος λοιπόν η πρώτη σου η σκέψη
κι ότι μπορεί στο αύριο να σ’ απογοητεύσει
βαδίζεις εκ του ασφαλούς το όφελος ζυγίζεις
με στόμφο την απόφαση στους αφελείς σκορπίζεις

Εμείς χωριό δεν κάνουμε ξεχνάς τα κυβικά μου
και για τους δυο καλύτερα να μείνεις μακριά μου
έχεις και το προσεχές το μέλλον να θυμάσαι
πως ανεβαίνεις κορυφή όταν αυταπατάσαι

Κλείσαμε στόματα πολλά
όχι όμως και όλα
άλλοι έφυγαν με μηχανή
άλλοι με καραμπόλα
το γαϊτανάκι θα τραβά
μέχρι να ξεψυχήσει
και η βούλα μας στο μέτωπο
με τον καιρό θα σβήσει..

Σε αυτήν την χώρα το να ζεις
είναι δοκιμασία
όλα τα δικαιώματα
γίνονται επαιτεία
μες την αιωνιότητα
τα θέλω σου θα πάνε
στον ουρανό σε στέλνουνε
αυτοί που σ’ αγαπάνε..

Αυτοί οι ύποπτοι καιροί
κάποτε θα περάσουν
και οι θρασείς κατήγοροι
τα μούτρα τους θα σπάσουν..
Φιγούρες μόνο τραγικές
οι οικογένειές τους
το τέρας που κοιμήθηκε
τρομάζουν οι φωνές τους..

Με την σειρά οι εκκαθαρίσεις
(δασών που γίνονται ειδήσεις)
γεννήτριες θα γεννηθούνε
που για αέρα μόνο ζούνε

αιολικά τα λένε πάρκα
(ακούς ποντίκι μες τη φάκα;)
αυτά που θα διαδεχθούνε
τα δάση όλα σαν καούνε

μες τον καθρέφτη καμαρώνω
(αντί κοιτώντας να μουντζώνω)
ποιος είμαι εγώ που για την φύση
έχω ένα τέλος προνοήσει!

για τις καμένες κατοικίες
(πρέπει να γίνονται θυσίες)
υπομονή θα το ξεχάσεις
το κεραμίδι που θα χάσεις

ένα σενάριο στημένο
το γράφει το κατεστημένο
αν την καρέκλα δεν χορτάσεις
και την ψυχή σου θα την χάσεις

την παρθενιά σας αγοράζω
και έναν έναν σας χλευάζω
τίποτα δεν θα απομείνει
μες της κολάσεως το καμίνι..

1) Τυχερά παίγνια
2) Συστηματική ψήφος σε παθογενή κόμματα
3) ΄Ελλειψις απασχόλησης με τα κοινά που θα
διασφάλιζε την προστασία των δικαιωμάτων
και το κεραμίδι πάνω από το κεφάλι ενός εκάστου
4) Δανεισμός από τραπεζικά ιδρύματα που θα σου
πάρουν και την ψυχή μαζί με τα όσα απέκτησες
από την είσοδό σου στο νεκροταφείο τοκογλυφίας
5) Συνδικαλιστική ενασχόληση και δεσμεύσεις από
την συνδιαλλαγή σου με τις καταβόθρες των εκάστοτε
κυβερνητικών υποστοών
6) Μαζοχισμός και ψυχασθένεια από τις οποίες προκύπτουν λανθασμένες
εκτιμήσεις, πως ίδιες ενέργειες οδηγούν σε διαφορετικά
αποτελέσματα
7) Η χειρομαντεία για το υπαρξιακό σου αύριο να περιορίζεται
σε κινήσεις αυτοματισμού ερωτικής αυτοϊκανοποίησης

Δεδομένης της ανικανότητος των εκάστοτε κυβερνητικών πογκρόμ, είναι μάταιες οι δήθεν προσπάθειες κατάσβεσης των πυρκαγιών, που αποσκοπούν στον ολικό αφανισμό των ελληνικών δασών

Όπως απεδείχθη οι όποιες προσπάθειες κατάσβεσης γίνονται
αφού η φωτιά έχει ήδη φουντώσει και είναι αδύνατον
να σβήσει, ενώ το μόνο αποτέλεσμα που προκύπτει είναι
η καταπόνηση του ταλαίπωρου πυροσβεστικού δυναμικού

(προσομοίωση με καύση ομοιώματος πολιτικού που έχει γίνει
παρανάλωμα του πυρός και η φωτιά τείνει προς εκτόνωση..)

Αποδοτικότερη παραμένει η συλλογική ατένιση του ουρανού
και η επίκληση προς ρίψη βροχής από το σύνολο των υποψηφίων
αστέγων λόγω φωτιάς

Ο επικήδειος της καμένης φύσης αναφωνείται εν μέσω της ακουστικής
του τραγουδιού «κάψε, κάψε τι θα κάψεις από μια χώρα καμένη;)