Σου ‘ρθε κουτί το πρόσχημα
για να λιποτακτήσεις
κι ούτε στα μάτια να με δεις
ούτε να μου μιλήσεις

τέτοιο φευγάτο ποντικό
μονάχα σε καράβι
βρίσκεις όταν βυθίζεται
που τρέχει να προλάβει

Την τύχη σου που βρέθηκες
κοντά μου να δοξάζεις
κι αφού εξομολογηθείς
τράβα να μεταλάβεις

΄Εχω ψυχή κι ανάστημα
ίσια μπροστά κοιτάζω
και να ριχτώ μες την φωτιά
που ανάβεις δεν δειλιάζω

Λάδι την έβγαλες ξανά
σου βγάζω το καπέλο
άργησα μα κατάλαβα
το ψέμα πως δεν θέλω