Αγάπη σαν και την δική μας
λευκό λουλούδι μες το βράχο
που ολημερίς το κύμα σπάει
και ζει με αλμύρα και δροσιά
Ο ήλιος μόνο το ζεσταίνει
χέρι κανένα δεν το αγγίζει
την νύχτα τα άστρα το χαϊδεύουν
που χει τα άνθη του κλειστά

μην το πεις πουθενά
πως υπάρχεις για μένα
θα ζηλέψει η σκέψη
όσων ζουν μοναχοί
ευτυχία το ξέρεις
είναι δύσκολη λέξη
σε έναν ψεύτικο κόσμο
είμαστε τυχεροί

Προσφάτως αναβαθμισθείς έγινες εξουσία
ξεχνώντας τελεσίδικα την πρότερη ιστορία
τότε που οι κοινοί θνητοί συνέτρωγαν μαζί σου
και δεύτερης διαλογής ήτανε η ζωή σου

Πως βρώμαγε το χνώτο σου τώρα έχεις ξεχάσει
συχνάζεις με «πολιτικούς» και είσαι σε μαύρη δράση
βάζεις να ξεσκονίζουνε γαλόνια και επωμίδες
στήνοντας σε όσους αφελείς επώδυνες παγίδες

Και ζώντας κυκλοθυμικά, ξεχνάς ποια η αλήθεια
γιατί μπερδεύεσαι και εσύ μέσα στα παραμύθια
νομίζεις πως η τσέπη σου μπορεί να αγοράσει
ότι αγαθόν θελούμενον και να το υποτάξει

Ευγένειες και αισθήματα δεν ξέρεις τι σημαίνουν
είναι τα φλούδια που οι κοινοί, τα βράζουν
και χορταίνουν,
κι αν έχεις πλάσει όνειρα και νοιώθεις επαρμένος
σου λέω πως πολύ βαθιά βρίσκεσαι νυχτωμένος

Ξυπόλητος γεννήθηκες και έτσι θα πεθάνεις
για αυτό μια διαπίστωση νωρίς πρέπει να κάνεις
ότι δεν είσαι άξιος να νοιώσεις ευτυχία
γιατί το πνεύμα και η καρδιά είναι σε δυσοσμία

Χρόνο πολύ σπατάλησα να σε χαρακτηρίσω
Έξω η ζωή μ’ αναζητά και εγώ θέλω να ζήσω

Γύρνα λοιπόν στην τρύπα σου
και κούνα το κεφάλι
όταν εσύ ξεκίναγες
γυρνούσανε οι άλλοι

Απόψε βρήκε το φεγγάρι
το σύννεφο για να κρυφτεί
φώτισε όλα τα σκοτάδια
μα δεν μπορούσε να σε βρει

Δεν φταις εσύ είπα φεγγάρι
που χει η αγάπη μου χαθεί
πες μου μονάχα στην ζωή σου
τέτοια ψευτιά αν έχεις δει

Εκείνο δάκρυσε μαζί μου
και μου ‘πε ξέχνα, είναι καιρός
πολύς ο χρόνος κι είναι κρίμα
να ‘σαι τα βράδια μοναχός

Απόψε βρήκε το φεγγάρι
ένα κορμί χωρίς ψυχή
που του ζητούσε μία χάρη
ξανά για αγάπη να μην πει

Στου κασίδη το κεφάλι
πειραματισμοί μεγάλοι
σύριγγες ,φακοί, οθόνες
ασθενείς στις πολυθρόνες
που χαμογελούν με χάρη
σαν ξαπλώνουν στο «ριχτάρι»
μια ζάλη άνευ αιτίας
προϊόν ωορρηξίας
ή τσιμπήματος αιτίας;
Προτείνω πριν το τσίμπημα
να πας φωτογραφείο
την πρότερη σου την μορφή
να έχεις σε αρχείο
για να μπορείς την σύγκριση
εύκολα να την κάνεις
μες το γυαλί σαν κοιταχτείς
και θέλεις να πεθάνεις.
Δεν είμαι εγώ αυτός εδώ
που βλέπω στον καθρέφτη
και φεύγεις τρέχοντας μετά
λες και σου βάλαν νέφτι

Γέμισε η σκέψη με πνιγμένες λέξεις
που χαθήκανε
σαν οφειλές λησμονημένες
μες το παρελθόν
Ο χρόνος είναι μοιρολάτρης
΄Ισως βρεθούμε μες της Κυριακής τα χρώματα
για να μου πεις εκείνο που δεν πρόλαβες
Πως ξεχωρίζουν τα έρημα πουλιά
από τα ταιριασμένα;
Πως να πετούν αυτά που χουν
σπασμένα τα φτερά;

Στάχτη

Αν θες να γίνεις άνθρωπος
απόδειξη θα δώσεις
την κουρασμένη σου ψυχή
προτού την παραδόσεις

Μιλούν καμένα θύματα
μιλούν καμένα μάτια
έγινε η Ελλάδα μας
κατάμαυρα κομμάτια

Δεν γαληνεύει τίποτα
αυτούς που χουν τελέψει
χιλιο καμένοι απ’ τις φωτιές
χωρίς να έχουν φταίξει

Ποιος θα πληρώσει άραγε
ποιος έχει την ευθύνη;
απ την καμένη μνήμη μας
έχει κομμάτι μείνει;

σαν τις λευκές περιστερές
οι «ακριβοπληρωμένοι»
κι από την «καταδίκη» τους
ουρά βρεγμένη μένει..

Δεν θέλω τις ειδήσεις σας
πηγαίντε να χαθείτε
άλλον πλανήτη βολικό
κάπου αλλού να βρείτε

να δέχεται κατακραυγές
και ακέραια την ευθύνη
όσων την βγάλαν καθαρή
απ’ την «δικαιοσύνη»

πάρτε «εκείνους» μακριά
που δήθεν μας πονάνε
τα κροκοδείλια δάκρυα
στα μάτια τους γελάνε

έλεος πια δεν το τολμώ
το να καταμετρήσω
πόση οδύνη της φωτιάς
στο παρελθόν θα αθροίσω

Δείτε ακόμη τριγυρνούν
στα καπνισμένα σπίτια
οι στοιχειωμένες τους ψυχές
του θρήνου κυπαρίσσια

προσμένοντας καρτερικά
πότε θα λειτουργήσει
δικαιοσύνης τσεκουριά
για να τους τεμαχίσει..

Έχουν αλλάξει οι συνήθειες και οι σχέσεις
πρέπει ελεύθερος να νοιώθω σε ότι ζω
αν έχεις όμως άλλη γνώμη να προσθέσεις
πες την σαν άποψη και εγώ θα την σκεφτώ

Μην δένεις κόμπο πως εμείς μαζί για πάντα
θα περπατήσουμε το δρόμο της ζωής
ο χαρακτήρας σου μοντέλο του σαράντα
και μου θυμίζει νόμισμα παλιάς κοπής

Άσε το γκάζι, η νεκρά θα το κυλίσει
και σε βιτρίνα βάλε μέσα την καρδιά
κάνε το σώμα με αισθήσεις να μιλήσει
φεύγουν τα πρώτα θριαμβεύουν τα στερνά

Από Γαλάζια έγινα καφέ από τον φόβο
κι όσο φυσάει δεν θα βγω
και για κανένα λόγο

΄Οσο μέσα στην θάλασσα έχει κακοκαιρία
μες τις φαρδιές τις βράκες μας
θα έχει δυσοσμία

΄Ερευνες υδρογραφικές έχω σκοπό να κάνω
κι όλα τα ακούω βερεσέ
μέχρι να σας κουφάνω

Παρενοχλήσεις δέχομαι, πέτσινες, δερματίνη
την ζώνη της αγνότητος
φορώ ότι κι αν γίνει

Κι όταν θα φτιάξει ο καιρός πάλι θα ξεσκαρίσω
στην θάλασσα με τα νησιά
να βγω να κατουρήσω..

Αφεριμ

Σαν πεταλούδα μες το φως
που μπαίνει απ το σκοτάδι
νόμιζα βρήκα μια ψυχή
ένα Σαββάτο βράδυ

Είπαμε λόγια μυστικά
να λύσουμε τον γρίφο
που κρύβεται στον έρωτα
και στης σιωπής τον ήχο

Το χει η καρδιά ελάττωμα
τους όρκους να πιστεύει
και να ζητάει ζεστασιά
στο χέρι που χαϊδεύει

Ποιος συγχωρεί τα λάθη του
αν δεν τα ομολογήσει;
Σημάδια γίνονται βαθιά
που ο χρόνος δεν θα σβήσει

Καθώς κοιτάζω μέσα μου
η αλήθεια μου κρατιέται
απ την δική μου δύναμη
κι όλο ξαναγεννιέται

Μάνα μήπως δεν έφυγες
και βρίσκεσαι μαζί μου
πάλι να αρχίσω απ’ την αρχή
την εύθραυστη ζωή μου;

μήπως κινείς τα νήματα
κι εγώ είμαι αφημένη
στην πρόνοια της θέλησης
ο δρόμος σου που υφαίνει;

πότε θα φτάσει η στιγμή
για να ξαναβρεθούμε
και της αγάπης τις στιγμές
πάλι να θυμηθούμε;

εσύ είσαι το σύμβολο
εσύ η νηνεμία
που ‘ρχεται μες τα όνειρα
αέρινη οπτασία

σαν σε θυμάμαι σκέφτομαι
τι τάχα σου χρωστάω
δικό σου είναι το χάρισμα
που ‘μαθα να αγαπάω

μ’ έμαθες μάνα να αγαπώ
με χίλιους δύο τρόπους
κι αν έφυγες για να βρεθείς
μέσα σε άλλους τόπους

η ευχή σου μένει πάντα εδώ
για να με προστατεύει
να νοιώθω πάντα ζεστασιά
σαν η ψυχή γυρεύει

ότι κι αν πω είναι μικρό
μπροστά στην συνδρομή σου
να δίνεις έτσι απλόχερα
μέχρι και την ψυχή σου

μέσα στις δυο φτερούγες σου
που μένουν ανοιγμένες
τις σκέψεις μου να οδηγάς
για το καλό φτιαγμένες

ζητώ μονάχα να μου πεις
πως μπόρεσες να μένεις
κοντά μου και να με οδηγείς
και όλο να υπομένεις

τα λάθη που συγχώρεσες
λες κι ήσουν ο θεός μου
προσμένοντας να δω ξανά
να ξαναβρώ το φως μου..