Μάνα μήπως δεν έφυγες
και βρίσκεσαι μαζί μου
πάλι να αρχίσω απ’ την αρχή
την εύθραυστη ζωή μου;

μήπως κινείς τα νήματα
κι εγώ είμαι αφημένη
στην πρόνοια της θέλησης
ο δρόμος σου που υφαίνει;

πότε θα φτάσει η στιγμή
για να ξαναβρεθούμε
και της αγάπης τις στιγμές
πάλι να θυμηθούμε;

εσύ είσαι το σύμβολο
εσύ η νηνεμία
που ‘ρχεται μες τα όνειρα
αέρινη οπτασία

σαν σε θυμάμαι σκέφτομαι
τι τάχα σου χρωστάω
δικό σου είναι το χάρισμα
που ‘μαθα να αγαπάω

μ’ έμαθες μάνα να αγαπώ
με χίλιους δύο τρόπους
κι αν έφυγες για να βρεθείς
μέσα σε άλλους τόπους

η ευχή σου μένει πάντα εδώ
για να με προστατεύει
να νοιώθω πάντα ζεστασιά
σαν η ψυχή γυρεύει

ότι κι αν πω είναι μικρό
μπροστά στην συνδρομή σου
να δίνεις έτσι απλόχερα
μέχρι και την ψυχή σου

μέσα στις δυο φτερούγες σου
που μένουν ανοιγμένες
τις σκέψεις μου να οδηγάς
για το καλό φτιαγμένες

ζητώ μονάχα να μου πεις
πως μπόρεσες να μένεις
κοντά μου και να με οδηγείς
και όλο να υπομένεις

τα λάθη που συγχώρεσες
λες κι ήσουν ο θεός μου
προσμένοντας να δω ξανά
να ξαναβρώ το φως μου..