Ευτυχώς, χειροτερεύει..

Σ’ αγάπησα τόσο πολύ που πρέπει να σε χάσω,
τις ευτυχείς προοπτικές μήπως και ξαναφτιάξω,
μου βάλανε και στο λαιμό μαχαίρι για να φύγω,
έτσι μου αναπτέρωσαν το ηθικό για λίγο..

“Αυτογνωσία” απέκτησα, εσύ το χεις για λίγο;
Ως χθες αναρωτιόμουνα, να μείνω η να φύγω,
εντέλει όμως άναψε το πράσινο φωτάκι,
στείλε μου ταχυδρομικά.. το μαύρο μου σακάκι..

Ποστάρει η αγάπη μου “φρούτο” στα σούπερ μάρκετ,
οι δίδυμες «εικόνες» της εμένα έχουν “target”,
εγώ πως θες να αντισταθώ, βρήκα τον “δάσκαλο” μου,
μοιραία και οριστικά ρουφάω πια το αυγό μου..

Έχει κι αλλού πορτοκαλιές, που κάνουν πορτοκάλια,
καθόλου δεν συγκρίνονται με τα δικά σου χάλια,
η τακτική πασίγνωστη και καθιερωμένη,
πως να ξεφύγεις δεν μπορείς, στην έχουνε στημένη!

Κι αν τώρα εσύ βουρλίζεσαι, και έχεις κοτσίδες πλέξει,
ωμή πραγματικότητα, αρέσει δεν αρέσει,
το καπελάκι μου στραβά , και απ’ εδώ παν κι άλλοι,
σε «γείωσα» προτού γενείς καταστροφή μεγάλη!