Ανίκητος

Στο κρύο χώμα το γυμνό κορμί μου ξαπλωμένο..

Κάποτε ήμουν άνθρωπος, τώρα τι περιμένω;

Κάποιον να κάνει την αρχή, κάποιον που να τολμήσει;

Να ξετυλίξει την κλωστή η ανέμη να γυρίσει;

Κάποιος εδώ, άλλος εκεί, και εγώ τον εαυτό μου;

Το πρόβλημα είναι κοινό, μπροστά στο πρόσωπό μου..

Ποιοι δεν το βλέπουν, ποιοι σιωπούν, ποιοι του γυρνούν την πλάτη;

Είναι μπροστά μου ο εχθρός, πρέπει να κάνω κάτι..

Ανίκητος την χαραυγή πετάω τα κουρέλια..

Δεν κρύβω άλλο την ουρά, μέσα στα δυο μου σκέλια..

Στέγη μας ο ουρανός..

Που να στεγάσουμε εμείς τα άστεγα κορμιά μας;

Πήραν τα σπίτια οι ληστές και όλα τα όνειρά μας..

Βγαίνει ο ήλιος βιαστικός και φεύγει κουρασμένος..

Και ο Ιφικράτης Αμυράς μένει φυλακισμένος..

Τα κέντρα πρέπει να χτιστούν ξένους για να στεγάσουν

και οι ΄Ελληνες την μνήμη τους στην «κρίση» τους να θάψουν..

Αφεντικά τον τόπο μας κατέχουν και το βιός μας..

Βράζει στα στήθια σιγανά, φουσκώνει ο θυμός μας..

Οι λέξεις συνωστίζονται θηρία πεινασμένα..

Μου λες εσύ τον πόνο σου, τον λέω εγώ σε σένα..

Μια σκουριασμένη μηχανή ζητάει να λειτουργήσει..

Είναι η δική σου η ζωή, που δεν την έχεις ζήσει..

Το Τσακαλ ο-η-το

Δυσλεκτικός γεννήθηκα το χετε καταλάβει;

(και ας τρέχουνε ξοπίσω μου οι φύλακες και οι μπράβοι)

Καμία πρόταση σωστά δεν έχω συνταγμένη..

Παρόλα αυτά εθάμπωσα όλη την οικουμένη…

Ιδέες πανηγυρικές στους ξένους ξεστομίζω..

Μόνος μου τις επικροτώ μόνος πανηγυρίζω..

Και ας χλευάζουν όλοι τους «καλέ τι καϊνάρι;»

Εγώ όλο χαμόγελα, γελάκια και καμάρι..

(Γιατί είμαι στα οικονομικά το πρώτο παλικάρι)

Ο πανικός των χαμένων

Να ανοίξουμε τη σήραγγα που βγάζει στο Παγκράτι

σαν μας την πέσει ο λαός όταν δεν κάνει κράτει

Νέφτι θα βάλουμε όλοι μας θα εξαφανιστούμε

γιατί άμα μας «συλλήψουνε» όλοι θα δικαστούμε.

Μετράμε τις ημέρες μας είμαστε τελειωμένοι

μόλις ανακοινώσουμε την σύνταξη κομμένη.

Μια προσευχή στα γρήγορα και με φτερά στα πόδια

στο τούνελ μέσα τρέχοντας (δεν έχει και διόδια)

Απ τα ψηλά στα χαμηλά και απ τα πολλά στα λίγα

όταν θα μας κουρέψουνε με την χοντρή ψαλίδα

με τον μπερέ στην κεφαλή μην μας ανακαλύψουν

και επίσημα δοσίλογους όλους μας θα μας χρήσουν.

Κάντε το έργο γρήγορα και ανοίξτε την την τρύπα

Έξω ακούγονται φωνές, διόλου δεν έχουν τσίπα

Οι πεινασμένοι πένονται και έχουν λορδοκοψίες

Μαίνονται επεισόδια και άλλες αψιμαχίες

Βάλε το χέρι σου ΄Αγκελα, και φέρε το στρατό σου

Χίλια καλά σου έκανα, νοιώσε  με σύμμαχό σου..

Οι υποτελείς και οι ανυπότακτοι

Στις προσταγές τους θα ενδώσω

μονάχα αν χάσω το μυαλό μου

΄Εχω γερές τις αντιστάσεις

και ισχυρό το ηθικό μου

Αν δούλο τώρα με νομίζουν

και στην ανέχεια με βυθίζουν

ένα μονάχα καταφέρνουν

τα πόδια τους να ροκανίζουν

Με μαστιγώνουν όσο λείπω

μα κατά βάθος με φοβούνται

Το τι μπορώ να καταφέρω

θα μείνουν για να το θυμούνται;

Τον θάνατο δεν τον φοβάμαι

σε μια ζωή ατιμασμένη

θα μείνουν και θα θριαμβεύσουν

μονάχα οι πεφωτισμένοι

που θα γυρίσουν για να μείνουν

και στον αγώνα μας ταγμένοι..

Μασάει η κατσίκα ταραμά;

Μασάει η κατσίκα ταραμά, ρωτάω τον Αλέξη

Όμως καμιά απάντηση, δεν παίρνω, ούτε λέξη..

Τρώνε οι θεσμοί τους σολωμούς, και εμείς καναπεδάτοι

ατάραχοι και ακούνητοι με ψέματα χορτάτοι..

Αφέψημα ασφαλιστικό σερβίρουν τα «παιδιά μας»

και αν το περάσουνε και αυτό, τότε περαστικά μας

σαν πτώματα κατάκοιτα για την ανατομία

των φοιτητών θα είμαστε, χωρίς μια σωτηρία.

Τους «όρους» που σου βάλανε πρέπει να αντιστρέψεις

Δεν θα γλυτώσεις απ’ αυτούς αν δεν τους ανατρέψεις

Μπορεί να μοιάζει δύσκολο, και πλάνα ουτοπία

γιατί το όλο σκηνικό είναι μυσταγωγία

το να λατρεύεις Γερμανούς και άλλους Ευρωπαίους

αντί με σκούπα να χτυπάς τους άθλιους αρουραίους..

Θυμάσαι τι σου έλεγε, χορούς και πετραχήλια

και ύστερα τα ευχαριστώ για να ρθουν τα κονδύλια

που γίναν χρεωλύσια δια τους τοκογλύφους

και όλα κατετέθησαν στους «Ευρωπαίους γύφτους»;

Αν δεν θυμάσαι, τραγικό, έπαθες αμνησία

Σε τσάκισε το «βόλεμα» και η ακινησία

Αν όμως είσαι μοναχά, των ρούχων τους ρετάλι

διάβασε μες το λεξικό, να δεις τι είναι η πάλη..

Οι γκουρού της απάτης

Διορισμοί συμμαθητών και συγγενών προσώπων

τρακτέρ στους δρόμους και φωνές Ελλήνων αιχμαλώτων

πως τα θελες και τα παθες είναι γνωστό εξ’ άλλου

στα δίχτυα η μπάλα συνεχώς, όχι του αντιπάλου..

Ανοίγουν πόρτες σφαλιστές, οι φυλακές κουνιούνται

και στέλνουν τους χαιρετισμούς σε όσους τον θυμούνται..

Ο δρόμος είναι σκοτεινός, μα πρέπει να φωτίσει

μια ανυπόταχτη φωνή πρέπει να μας θυμίσει

ότι τα χρόνια δεν περνούν χωρίς την περηφάνια

αυτή που μας στερήσανε, τα υποτελή αλάνια..

Για να ρθει το ποθούμενο, πολλών αγώνων δρόμος

συλλογική προσπάθεια, κανείς δεν πρέπει μόνος,

και πάντα με απόφαση, κάτι να θυσιάσει,

αφού στο τέλος τίποτα δεν θα χει για να χάσει..

Απόφαση συμβιβασμού δεν γίνεται να πάρεις

με τους δοσίλογους αυτούς που βλέπεις και εξιτάρεις

την φαντασία για να βρεις τρόπους να τους εκτρέψεις

απ’ της πατρίδος το κορμί και να τους καταστρέψεις..

Είναι γκουρού στο είδος τους, απάτη έχουν σπουδάσει

Είναι αρρώστια που γιατρειά δεν έχει να περάσει

Πρέπει τα αντισώματα μέσα σου να αναπτύξεις

αλλιώς θα μείνεις να κοιτάς μόνο τις εξελίξεις..

Ομιλείτε Ελληνικά; Ολίγον..

Κυβερνητικό στέλεχος “ομιλών”: Δεν έμαθα Ελληνικά καθόλου να μιλάω

                                      ΄Ετσι λοιπόν πελέκημα σαν ξύλο θα το φάω

από εσάς που τα μαλλιά τραβάτε στις προτάσεις, που ακούτε απ’

το στόμα μου και λέτε.. Που να σκάσεις…

Νομίζετε χρειάζεται μόρφωση και παιδεία, για να μιλάει στη σκηνή

Η κάθε μια «Μαρία»;

Δεν είναι απαραίτητο, αρκεί να κυβερνάει, και να πληρώνεται για αυτό

Αλλοίμονο που πάει, αυτή η βαλίτσα τελικά και πόσο θα κρατήσει

Χίλιες φορές έχει γραφεί, δεν έχουμε απηυδήσει, από όλη την αφρόκρεμα

Τις λάσπες που καλύπτει, ωτοασπίδες φέρτε μου και βάλτε με στην κρύπτη..

Μαύρα γενέθλια

Την τούρτα την φανταχτερή την Κυριακή θα κόψω

Κατάφερα για μια χρονιά πρωθυπουργός να νοιώσω

στις στιβαρές τις πλάτες μου σήκωσα την ευθύνη

να μεγαλώσει ο φόρος σας και λαίλαπα να γίνει..

Κρατάτε τσίλιες φύλακες μη μπει κανας αγρότης

και ο δεσπότης στην γιορτή μας γίνει Παναγιώτης

και αντί να σβήσω το κερί, κοπεί καμιά  χολή μας

ύστερα ο Σόιμπλε τι θα πει, σαν μάθει την πομπή μας..

Το ρεζιλίκι που έπαθα ακόμα να ξεχάσω

Ηλίθιο με προσφώνησε, μα εγώ του είπα πάσο

και τον Αλέκο έκανα, θαρρώ έτσι αρμόζει

γιατί τον αποστόμωσα, τον άθλιο καραγκιόζη..

Δώρα ποτά μην φέρετε, φέρτε καμιά περούκα

στολή για να ντυνόμαστε, καμία στρακαστρούκα

να πέφτει στις εξόδους μας, αλλού για να κοιτάνε

όσοι μας περιμένουμε, μην ζωντανούς μας φάνε..

Αίσιο τέλος εύχομαι να χει η εκλογή μας

Ψύλλος στον κόρφο μας γιατί, η δεξιά στροφή μας

γέμισε οργή τα πρόβατα, δεν μπαίνουν στα μαντριά τους,

και πως θα τα αρμέξουμε με τα βελάσματά τους;

Πρώτη φορά «αριστερά» ανέκδοτο μου μοιάζει

Πονάει αυτός ο έρωτας μα τους εκστασιάζει

Σαν βουρλισμένοι ψάχνουνε λεφτά να συγκεντρώσουν

τα «χρέη» που αθροίζονται εμπρόθεσμα να δώσουν

(τις τρύπες που ξεφύτρωσαν να δω πως θα βουλώσουν)

Αν το επιτρέψουνε μπορεί δεύτερος χρόνος να ρθει

Στην φτέρνα όμως του ραγιά βαθιά θα μπει το αγκάθι

Μα δεν το πολυσκέφτομαι, πρέπει τον εαυτό μου

λίγο και εγώ να τον σκεφτώ, και όχι τον «λαό μου»

Αλλού τα κακαρίσματα..

Αλλού τα κακαρίσματα και αλλού τραβάν οι κότες

πήραν την στράτα και έφυγαν για να ‘βρουνε προδότες..

Σαν συνειδητοποίησαν όμως το τι θα δούνε

είπαν καλύτερα βραστές, και αρχίσαν να μαδούνε

τα πούπουλα και τα φτερά, και ξεπουπουλιασμένες

προσφέρθηκαν να σκοτωθούν, παρά μαγαρισμένες..

Εκεί που περπατήσανε, βρίθει χολεριασμένους

δίποδων με αλτσχάιμερ, και τροϊκοταγμένους..

Μέχρι και οι κότες το λοιπόν, ανώτερα φερθήκαν..

Εμείς στον ύπνο μας πιστοί, κι οι «αλεπούδες» μπήκαν..