Το λαμόγιο και η εταίρα

Αβανταδόρος ήσουνα στου παιχνιδιού τη σφαίρα,
και εκείνη «ποίμνιο» του θεού και δήθεν περιστέρα
(Που σαν χορτάσει το κεχρί πετάει στον αέρα)

Μορφώματα για εξέταση και ίσως για βιοψία
που φέρνουνε για «άνθρωποι» μόνο στην φαντασία
Περνάνε, δεν αγγίζουνε, ούτε για υποψία…

Περί αυτοεκτίμησης, είναι υπερτιμημένη,
ιδίων η αντίληψη, και εκείνοι φουσκωμένοι,
από την περηφάνεια τους, στα κάγκελα ανθισμένη..

Ο «΄Αγιος» Βγαλε-ντίνος

Τι δώρο θέλει σκέφτηκα; (λόγω «αγίου» φέτος;)
Πρέπει να βρω στα σίγουρα, κοινώς ανυπερθέτως…
Κοντά σιμά, πλησίασε σήμερα είναι κι όλας..
Εκείνη σε απασχόληση, εν μέσω κατσαρόλας..
παστίτσιο για τον «άγιο» το πιθανόν να κάνει
κι ο έρωτάς μας ο σφοδρός θα φτάσει στο ταβάνι..

Ένα κερί στον «άγιο» θα ανάψω στην γιορτή του
να πέσει στο κρεβάτι μου τιμώντας τη μορφή του
χωρίς τα ρούχα.. περιττά.. εγώ να τη ζεστάνω..
και ως άξιος Βγαλε-ντίνος της, έρωτα να της κάνω..

Σκώληξ ή μεταξοσκώληξ (βόμβυξ)

Σαν το σκουλήκι έρπομαι και ζω στην εξουσία
Ευλύγιστο το σώμα μου μυαλό χωρίς αξία..
Σκουληκαντέρα γίνομαι σαν κάνω συμμαχία (με ευτραφείς)

Βόμβυξ επιστημονικώς και όταν πω εντάξει
στη λέξη ονοματολογικό, εκκρίνω το μετάξι…

Συμφέρον μας και γνώμανας είναι η «συνεργασία»
ώστε να ολοκληρωθεί η εθνική δουλεία

Ερωτικές ιστορίες
Μέρος πρώτον: Η εξομολόγηση ενός «φυγά»
από την «συζυγική» κλίνη,
(Εκ των ων ουκ άνευ και ελαφρά τη καρδία)

΄Ολες τις υποσχέσεις μου αθέτησα μαζί σου
διότι ο μαζοχισμός ήτανε στο πετσί σου..
Για την αρχή τα όνειρα, ύστερα η συνήθεια
χαμπάρι εσύ δεν έπαιρνες πια ήταν η αλήθεια..
Η πρώτη απόπειρα φυγής ήτανε ένα λάθος
το τόλμημα ήταν πρόωρο.. με κράτησε το πάθος,
που ένοιωθες για μένανε… και ίσως κάποιες τύψεις,
που μόνη θα σε άφηνα να κάνεις επικύψεις..
Στο τέλος τα κατάφερα, με μία γκομενίτσα
που ήταν λιγάκι τροφαντή και τη νε λέγαν Νίτσα..
Ποτέ ξανά την Κυριακή.. τώρα θα σου φωνάζω,
σαν γύφτος τα «καρπούζια» σου όμως δεν θα τα σφάζω..

Υστερόγραφο; Λένε το έξυπνο πουλί πιάνεται απ’ την μύτη
Είχες μεγάλη κι έχασες, μα εσύ με λες αλήτη…

«Κρίση» στην κοινωνία

Δοθείσης της περίστασης «κρίση στην κοινωνία»
οι σχέσεις οι «αδύνατες» παθαίνουν αλλεργία
και πρέπει αντιβιοτικά γιατρός να χορηγήσει
συνήθως δε ο ασθενής, στο τέλος θα λακίσει
από της σχέσης την φωλιά, και σχέση άλλη θα κάνει
που θα τον πίνει τον καφέ από βαρύ χαρμάνι…

Αυτά τα τεκτενόμενα «εις των δεσμών τον χώρο»
ο επόμενος θα αποφανθεί, αν όντως είναι δώρο..

Θα είμαι δική σου

Αγκαλιά θα σε πάρω
μέχρι να ξημερώσει
πριν ο ήλιος τα χνάρια
των φιλιών μας στεγνώσει

πως θα είμαι δική σου
μέχρι όσο τραβήξει
θα σου πω αν μ’ ακούσεις
δίχως να χω μιλήσει…

Μέχρι χθες το φεγγάρι
στα σκοτάδια κρυμμένο
όμως ήρθες και είναι
το γλυκό πεπρωμένο

Συμβουλές ηθικής
Ως μόνη και απροστάτευτη και χήρα του ανέργου
έψαχνα λύσεις για να βρω, στην τσίτα αυτού του νεύρου
ψυχοπαθή που με έκανε, να θέλω να σκοτώσω
που ακόμη δεν κατόρθωσα σύντροφο να σταυρώσω
Κανείς τους που παντρεύεται δεν λέει να χωρίσει
Που να βρει την διατροφή σύζυγο να ταΐσει
Έτσι οι πιθανότητες της λύσης λιγοστεύουν
και η επιτυχία μου λάστιχα που μαζεύουν
Προσφάτως το αποφάσισα πρέπει και εγώ να ζήσω
Δεν είναι και παράδοξο ζευγάρι να χωρίσω
Βάζω λοιπόν τα δυνατά και του κουτιού περνάω
και μες τον ξένο κορβανά το χέρι μου βουτάω
Η ηθική από μόνη της προβλήματα δεν λύνει
Ιδίως όταν βρίσκεσαι στης κρίσης μας την δίνη
Ας πρόσεχαν οι άτυχοι, και η τύχη τους σε μένα
και ευτυχώς που ξέφυγα από τα περασμένα..

Η χροιά της φωνής

Σαν το φτερό τα λόγια σου
χαϊδεύουν την ψυχή μου
και γίνονται στο ρύση τους
κομμάτι απ τη ζωή μου

Θα είμαι εδώ για σένανε
τίποτα μη φοβάσαι
Οι σκέψεις μου μια αγκαλιά
μέσα της να κοιμάσαι

Η ραθυμία των κυβερνώντων

Βουλιάξαν οι καρέκλες μας από την απραξία
απ’ το πολύ το φαγητό και την απροθυμία
Προβλήματα δεν λύνουμε που εμείς τα συντηρούμε
Όλα πως βαίνουνε καλώς θα πρέπει να σας πούμε

Τα άλογα τα καπίστρια τους καθημερνά φορούνε
και κόβουν εισιτήρια στα τραίνα για να μπούνε
Οι μπάρες πως θα κλείσουνε τους έχουμε μηνύσει
και όποιος δεν είναι συνεπής στην άκρη θα καθίσει

Νομίζατε πως άπραγμοι θα μείνουμε κλεφτρόνια
Με τον δικό σας τον παρά θα κυβερνούμε χρόνια
Και εσείς από το σφίξιμο στην μέση του ζωστήρα
θα βρίζετε νυχθημερόν την μαύρη σας την μοίρα

Πως όλα συνηθίζονται αυτό είναι δεδομένο
Το ρεύμα σας απλήρωτο και το νερό κομμένο
Κάτι μελομακάρονα στον ύπνο σας να δείτε
γιατί να τα αγοράσετε ούτε που θα μπορείτε

Την ιστορία γράφουμε με μαύρο το μελάνι
Σας βράζουμε ανάπτυξη στο λιγδερό τηγάνι
Ζούμε σε άλλες εποχές υψίστης σημασίας
και γίναν τα μνημόνια κανόνες ασφαλείας.

Καληνύχτα σας

Η φυγή

Ψυχή παιδιού τα χείλη μου τις λέξεις σου κρατούσαν
Να φύγεις ήθελες γιατί τα βήματα κυλούσαν
Με δυσκολία κράτησα εικόνες από σένα
Και ούτε που νοστάλγησα τα χρόνια τα χαμένα..
Είναι η ψυχή μου που πονάει για λάθη που χουν γίνει
Και η ευθύνη περισσή συγχώρεση δεν δίνει
Είχα ψυχή την έδωσα πίσω δεν την ζητάω
Μαζί με ότι απέμεινε μπροστά θα προχωράω..
Οι Φίλοι γίνανε οχτροί και λένε πως χρωστάω..