Πάνε και έρχονται καράβια

«Ηργάσθησαν με μοναδικό γνώμονα το συμφέρον της τσέπης τους»
(Εκτός από αυτούς που λάκισαν)

Πουλάω κρέμες και αλοιφές για την κακή φαλάκρα
μην το παραχοντρύνετε και φτάσουμε στα άκρα
Χειρόγραφες επιστολές του Ιησού σας δίνω
και κόσμια τα σχόλια, γιατί θα το χοντρύνω..
Είναι Ευλογία του Θεού αυτό το χάρισμά μου
Άνθρωπος ιδιαίτερος, αν είμαι στα καλά μου
Πανάκριβα τα υλικά, πρέπει να βρω μια θέση
αλλιώς εις τους προμηθευτές, πρέπει να βάλω φέσι..
Βοηθάτε με συνάνθρωποι, και εγώ θα σας εκπλήξω
με τις σπονδές των ιδεών, το μέλλον σας θα χτίσω.

Γέννημα θρέμμα το μυαλό τετρακοσίων χρόνων
και η παιδεία ανάρπαστη, χυτών πευκοβελόνων
Τέτοια αριστεία πνεύματος, η Ευρώπη θα ζηλέψει
και όλες τις δάφνες από μας, ξανά θα μας τις κλέψει

Κλαυσίγελος κατήντησα, το εξομολογούμαι
και αν προσποιούμαι σοβαρός, το ψέμα, δεν αρνούμαι..

Για ποιον χτυπά η καμπάνα

Σαν ξινισμένο ανθότυρο τα μούτρα μου κοιτάζω
θρηνώ τους ψήφους που ‘χασα και κρυφό αναστενάζω
όλα τα λάθη που έκανα, γίνονται εφιάλτες
η εξουσία χάθηκε, σαν κλείσανε οι κάλπες..

Το δημοψήφισμα έχασα, που έπρεπε να χα κάνει
η μισαλλοδοξία μου τον κύκλο της δεν φτάνει
Η μέρα που τελειώσαμε, έφτασε που να πάρει..
Μπορεί κανείς να το δεχθεί; Να πάρει έστω χαμπάρι;

Κρίμα τα κότερα, αλί, και οι τσάρκες στα πελάγη
τώρα μου φέρνουν ίλιγγο και στο στομάχι άλγη
βαριά του Πάνου η σκιά, του άντρα που αγαπάει
και αν φύγει ένα σούρουπο, μετά πετροβολάει..

Αλλοίμονο σε μένανε και στην κακή μου τύχη
Πρώτος υπήρξα κάποτε, μα έφυγε η νύφη
κι ο γάμος τώρα σχόλασε, ολοταχώς για άλλα
υπάρχουν και χειρότερα, δράματα πιο μεγάλα..

Ιδέ τους «Ανεξάρτητους» που απόμειναν μπουκάλα
Τώρα στους ξενυχτήσαντες, διαμοιράζουν γάλα..

Χαμόγελο

Σαν το δικό σου το χαμόγελο
μωρό μου, δεν υπάρχει άλλο
Όλος ο κόσμος μες τα μάτια σου
μου μεγαλώνει το μεγάλο

Φεύγουν τα απόνερα της πίκρας μου
ανθίζουν όλα τα λουλούδια
Η σκάλα του θεού απλώνεται
για να κατέβουν αγγελούδια

Τρελή από αγάπη

Στης νύχτας έρχεσαι τα βράδια μες την καρδιά για να ξαπλώσεις
σαν επισκέπτης που θα φύγει, μόνο το στίγμα σου να δώσεις
Με το σπασμένο το ποτήρι μέσα στα χέρια τα δικά μου
πίνω της μνήμης τους καφέδες, χαμένη απ’ τα λογικά μου

Τρελή απ’ αγάπη. έτσι λένε, ψίθυροι όταν μ’ αντικρύζουν
όμως καρδιά σαν την δική μου, με τίποτα, δεν την φοβίζουν

Που φίλιωσα την μοναξιά μου, μόνη διέξοδος την νύχτα
αφού τα χείλη τα δικά σου, δεν ψιθυρίζουν καληνύχτα
Ζεστό το αίμα μου ακόμη, δες το, για σένανε αχνίζει
Είτε το αξίζεις είτε όχι, ότι σε αγάπησα θυμίζει

Νίκησα

Νίκησα τους φόβους μου τα βράδια
σαν με πνίγει η νύχτα η σιωπηλή
Νίκησα της σκέψης τα σημάδια
ρίχνοντας νερό μες το κρασί

Νίκησα τον χρόνο που κυλάει
θέλοντας να σβήσει την πληγή
Νίκησα την τύψη που ζητάει
μέσα στην συγνώμη να καεί

Νίκησα τις έγχρωμες σελίδες
που βαλα στο τέμπλο το κενό
Νίκησα τις άτυπες σφραγίδες
που χα γράψει πάνω σ αγαπώ

Νίκησα όλα αυτά που με νικήσαν
βάζοντας για φόντο το λευκό
Νίκησα αυτούς που μ «αγαπήσαν»
και ύστερα ξορκίσαν το κακό

Σε έσφαξα για να ζήσεις τίμια

Μπορεί αλωπεκίαση μαζί μου να χεις πάθει
όμως ο ανεπίδεκτος κάποτε θα το μάθει,

μια γέννηση στο κούτελο έχει πάντα σημάδι
για να χωρίζει στο αυγό τον κρόκο απ’ τα ασπράδι

Καλείστε όλοι αύριο στης κάλπης το σημείο
να ‘ρθείτε να σταυρώσετε, (κρύο δεν είναι αστείο)

Εμπειρικά τουλάχιστον, των άλλων υπερέχω
και στις βολές των ξωτικών, με δύναμη αντέχω

Το «σθεναρά» το ξέχασα, η μνήμη απ τα σχολεία
προσφάτως με εγκατέλειψε, παιδί για υιοθεσία..

΄Ολα συμβαίνουν για καλό, κάποτε θα το μάθεις
Η εμπειρία σου θα ‘ρθει, αφού πρώτα θα πάθεις..

Κι αν την ζωήν απώλεσες σε περιμένει άλλη
που θα είναι δικαιότερη, σε θαλπωρής αγκάλη

Το σφάξιμο ήταν μαλακό, σε τρυφερό βαμβάκι
για αυτό ευκόλως έρρευσε νερό μέσα στο αυλάκι

Πάλι με χρόνια με καιρούς πάλι δικά σου θάναι
Έ, στο μεσοδιάστημα, οι «αποθαμένοι» πάνε..

Η Ροζ Πλερέζα

Κοιτάξτε με στα μάτια
πως σβήνει η τραγωδία..
Είμαι ελαφρώς αλλήθωρη
έχω και αμνησία..

Αντί να τρέχω σε γιατρούς
(κυρίως νευρολόγους)
βγήκα για να πολιτευτώ
για τους δικούς μου λόγους

Αν κάηκε η γούνα μου
μαζί με τους «χαμένους»
έφτασαν τώρα οι εκλογές
για τους «καψαλισμένους»

Συγνώμη ίσως δεν είπαμε
αυτό όμως τι πειράζει;
Μετά απ’ την καταστροφή
για μας ξανά χαράζει..

Μην καρτερείς παραίτηση
και θρήνων μοιρολόγια
Είναι η ζωή μας ακριβή
δυσεύρετα τα λόγια

Περούκα δεν αγόρασα
για να κυκλοφορήσω
Μες τα ροζέ στολίστηκα
μαζί σας να θρηνήσω

Το τετ α τετ φοβήθηκα
για αυτό και σποτ γυρίζω
εκ νέου υποψήφια
είμαι σας το θυμίζω

Σκουπίδι δεν κατάφερε
να μπει μέσα στο Μάτι (μάτι..)
γι αυτό δάκρυ δεν κύλισε
στου στεναγμού τον χάρτη..

13η «Σύνταξη»

13η «Σύνταξη» έτσι ονομασθείσα
απ’ τον βουντού τον μάγο μας,
σήμερα ψηφισθείσα

Κούλη μου το ταγάρι σου μέσα σανό δεν έχει
ούτε για μικροπράγματα, μια μνεία, δεν κατέχει..

Και να σου φτάνει συνεπής στο ραντεβού ο Αλέκσης
που ανακοινώνει, ξέρεις τι; Μπορείς να το πιστέψεις;

13η Σύνταξη, στην τόση βουλιμία,
χρόνια που σε διέκρινε
η συνταγή είναι μία

Θα πληρωθούν χρωστούμενα και οι υποχρεώσεις
θα δώσεις και στον άστεγο, δίπλα, να καμαρώσεις..

Βελάζουνε τα πρόβατα, χτυπάνε τα κουδούνια
και αυτοί πετούν τα ψίχουλα, να φάνε τα γουρούνια..

Δεξιά είναι η Χάρυβδη, Αριστερά η Σκύλα..
Πώς να διασκεδάσουμε ετούτη την ξεφτίλα;

Το προφανές παράσημο στον Μέγα Πατριώτη
(Νομίζουν πως θα συντηρούν, για πάντα, τον προδότη)

«Γνέθουν» μαλλί σαν είδανε πως δεν θα εκλεγούνε
αν δεν προσφέρουν οβολό, στους γέρους, να «χαρούνε»..

Βαφτίστηκε αναλογική πλήρως κουτσουρεμένη
ελεημοσύνης βάλσαμο, μην βασκαθεί η καημένη

απόμαχων, των γηρατειών, να μπει στον κουμπαρά τους
να γίνει ευεργέτημα για τα γεράματά τους..

Θέλετε αναδρομικά απ’ τα παρωχημένα
13η και πολύ, σας πάει βρε χαμένα..

Στο δόκανο θα πέσετε μόλις την νε ψηφίσω
τέλος τα προηγούμενα, στο χρέος θα τα ρίξω..

«Υπόθετο» η σύνταξη για να σας χαλαρώσει
σαν γλειφιτζούρι παιδικό, τον νου σας θα μελώσει..

Μήπως και γίνει η στραβή και επανεκλεγούμε
με κότερα πολυτελή στις θάλασσες να βγούμε..

Είναι η σχέση μας αυτή χρόνια δοκιμασμένη
μες των «θεσμών» μας τους ναούς, μπαρουτοκαπνισμένη..

Αλέκσης (σε απευθείας σύνδεση με το υπερπέραν):

Αισθάνομαι περήφανος για όσα έχω κάνει!
Στις κάλπες εξαργύρωσε το χρέος σου, χαϊβάνι..

Τρεχάτε ποδαράκια μου..

΄Ενα το κρατούμενο

΄Ενα το κρατούμενο
δεν έχει προηγούμενο
αυτή η τόση πλάνη μου
που σημαδεύει η κάνη μου

Τα σκάγια βρήκαν την καρδιά
κι ο λόγος για να γιάνει
είναι τα μάτια ενός μωρού
που ο ήλιος δεν τα φτάνει

΄Ενα το κρατούμενο
της μοναξιάς ηγούμενο
μέσα στην λειτουργία της
με άφησε η λατρεία της

Ο Σκύλος μου

Μονάχα ο σκύλος μου μ’ αγάπησε
πιο πάνω απ’ τον εαυτό του
Είχε το θάρρος της απόφασης
κι ήταν το «φταίξιμο» δικό του..

Ιμιτασιόν και παραρτήματα
τριγύρω θα κυκλοφορούνε
μα την αγάπη αυτή την άδολη
ούτε με κιάλια δεν θα δούνε!