Για ποιον χτυπά η καμπάνα

Σαν ξινισμένο ανθότυρο τα μούτρα μου κοιτάζω
θρηνώ τους ψήφους που ‘χασα και κρυφό αναστενάζω
όλα τα λάθη που έκανα, γίνονται εφιάλτες
η εξουσία χάθηκε, σαν κλείσανε οι κάλπες..

Το δημοψήφισμα έχασα, που έπρεπε να χα κάνει
η μισαλλοδοξία μου τον κύκλο της δεν φτάνει
Η μέρα που τελειώσαμε, έφτασε που να πάρει..
Μπορεί κανείς να το δεχθεί; Να πάρει έστω χαμπάρι;

Κρίμα τα κότερα, αλί, και οι τσάρκες στα πελάγη
τώρα μου φέρνουν ίλιγγο και στο στομάχι άλγη
βαριά του Πάνου η σκιά, του άντρα που αγαπάει
και αν φύγει ένα σούρουπο, μετά πετροβολάει..

Αλλοίμονο σε μένανε και στην κακή μου τύχη
Πρώτος υπήρξα κάποτε, μα έφυγε η νύφη
κι ο γάμος τώρα σχόλασε, ολοταχώς για άλλα
υπάρχουν και χειρότερα, δράματα πιο μεγάλα..

Ιδέ τους «Ανεξάρτητους» που απόμειναν μπουκάλα
Τώρα στους ξενυχτήσαντες, διαμοιράζουν γάλα..